Le Tableau Volé (aka Auction) - Pascal Bonitzer

Le Tableau Volé op IMDb (6,4)
 Le Tableau Volé op Moviemeter (2,81)

Le Tableau Volé op Wikipedia

Vederlicht filmpje van de Franse regisseur Pascal Bonitzer dat ik ongetwijfeld overgeslagen zou hebben als ik niet even de korte synopsis had gelezen. Er wordt gerept over de uitmuntende Oostenrijkse schilder Egon Schiele , van wie ik vooral tijdens mijn bezoek aan Wenen zeer veel werken heb mogen bewonderen (hij kijkt me sindsdien nog dagelijks aan vanaf het zelfportet-koelkastmagneetje in mijn bijkeuken). Een van Schiele's werken blijkt jarenlang vermist te zijn geweest en dook begin deze eeuw plots op. Op dat summiere nieuwsfeitje bouwde de regisseur een ietwat voorspelbaar, doch ook licht vermakelijk verhaaltje over beslommeringen in de kunstwereld. Qua bekende gezichten ontwaarde ik oa Lea Drucker, dus ik klikte op 'start".

Ok, het is werk maar daar houdt het wel ongeveer mee op bij stageaire Aurore. "Wat een eikel" denkt ze over haar baas Andre Masson. Ze denkt dat niet onterecht want Masson is een snob met weliswaar een fijne neus voor kunstobjecten maar verder louter omgeven door misplaatste arrogantie. Ze staat op het punt om op te stappen als haar baas net een interessante melding krijgt: in een arbeiderswoninkje in het noordoosten van Frankrijk zou een schilderij op een tienerkamer hangen dat wordt toegeschreven aan de spraakmakende Oostenrijkse schilder Egon Schiele. Masson kent het verhaal: er is een werk van deze zelfdestructieve kunstschilder verdwenen maar hij geeft zichzelf weinig kans precies dat werk nu opeens in zijn schoot geworpen te krijgen. Onder druk van zijn nog veel ambitieuzere ex-vrouw duikt hij in het verhaal. Hij maakt kennis met de eenvoudige familie en hun zompige slaapkamers, hij wil toch onderzoek doen maar stuit daarbij op de ondeskundigheid van zijn stageaire. Hoewel, is ze wel zo ondeskundig?

Met: Alex Lutz, Léa Drucker, Nora Hamzawi, Louise Chevillotte, Arcadi Radeff

FIN - song : Alexei Aigui- Lettre de Martin

Unabomber - Janus Metz

Unabomber op IMDb (6,2)
 Unabomber op Moviemeter (2,84)

Unabomber (fllm) op Wikipedia

Deze kwam mijn vrouw tegen op een van de streamers. Na een drukke en zeer vroege dag bleek dit een uitstekende manier om de dag af te sluiten: een degelijke FBI-film met een waargebeurd (en voor de VS traumatisch) verhaal: de fanatieke solitaire terrorist Unabomber hield inderdaad een jaar of vijftien lang de Amerikanen in de greep voordat hij ontmaskerd en gepakt werd. Om dat in filmbeelden weer te geven huurde de regisseur de waardige Shailene Woodley en de ervaren Russell Crowe in die beiden met de als naarling vermomde Jacob Tremblay te maken krijgen.

Woodley speelt FBI-profiler Joanne Miller: jong, gretig en vlijmscherp analytisch. Ze krijgt de verantwoordelijkheid over de zoektocht naar de mysterieuze moordenaar Unabomber, die de nare gewoonte heeft om explosieve postpakketjes bij op het oog onschuldige gezinnen te laten bezorgen. Dat geeft rommel, dat geeft bloed, dat geeft leed en angst. De seriemoordenaar moet gepakt worden en daar moet de briljante geest van Miller voor zorgen. Wat wij dan meteen snappen: ze wordt natuurlijk niet begrepen, ze krijgt tegenwerking van haar collega's en raakt gefrustreerd in de uitvoering van haar onderzoek.

Uiteindelijk komt ze toch op een specifiek profiel terecht, ze verdenkt de vijftiger Ted Kaczynski van de aanslagenreeks. Kaczynski woont eenzaam in een bos op het Amerikaanse platteland en wij weten dan eigenlijk al dat Miller goed zit. Immers, we krijgen gaandeweg de film de gelegenheid om te beseffen hoe het nou zo gekomen is: hoe de briljante student slaafs volger wordt van een net zo briljante professor en hoe die samenwerking uiteindelijk in een teleurstelling eindigt. En die teleurstelling, zo weet de filmkijker, is dan natuurlijk de brandstof voor wraak op de maatschappij.

Met: Shailene Woodley, Russell Crowe, Jacob Tremblay, Annabelle Wallis

FIN - song : Marco Beltrami - Echoes

Palestine 36- Annemarie Jacir

Palestine 36 op IMDb (7,5)
 Palestine 36 op Moviemeter (3,18)

Palestine 36 op Wikipedia

Historische films, zeker die over breekpunten in de geschiedenis, hebben bij mij vaak een streepje voor. Dan doe ik een oogje dicht als het acteerwerk wat minder is, zolang de kern van het verhaal maar helder wordt gemaakt. In dit geval: met de nodige gevoelens van woede stapte ik de zaal uit gisteravond. Alsof ik gekeken had naar een soort voorprogramma van de afgelopen 100 jaar. Een programma dat de bittere excessen van het kolonialisme aantoonde, dat het droeve lot van opgejaagde volken toont en dat vooral aantoont dat nationalisme en eigenbelang het gif zijn dat de volgende oorlog alvast weer oproept. De elastische verantwoordelijkheid van het westen, van destijds de joden en nu de Israëliers, van de Palestijnen toen en nu, van het pan-Arabische volk: de afgelopen 90 jaar hebben aangetoond dat we er niet meer uit komen. Zelf ben ik niet optimistisch over de wereld van nu, maar ik hoop sterk dat dit mijn eigen probleem is en dat we ooit weer hoopvolle mondiale oplevingen zien. Dat een enkele film deze gevoelens kan oproepen, maakt het een sterke film. Zoals gezegd: niet vanwege het acteerwerk, al is het altijd fijn om Jeremy Irons tegen te komen of om Liam Cunningham en rising star Robert Aramayo het filmdoek te zien tarten. Film is beleving, dat zei ik u al vaker.

1936, Palestina. Doordat de vieze geur van het fascisme al bovengronds is gekomen in Europa nemen steeds meer joodse mensen de wijk naar het Midden-Oosten. Immers, daar is Jeruzalem, daar is Palestina, daar is hen volgens de boeken land beloofd. Feit is dat de Britse regering (op dat moment de baas in Palestina) hier daadwerkelijk uitvoering aan gaat geven: ze vragen de autochtone bevolking op te schuiven, grote stukken land in te leveren om daar plaats te maken voor de kolonisten uit Europa. Dat de Palestijnen weinig vertrouwen hebben in de Balfour-verklaring (die erop neerkomt dat onder Brits mandaat het land opgedeeld gaat worden in Palestijnse stukken en Joodse stukken. En dat men echt, ja heus echt, erop toe gaat zien dat dit vreedzaam gaat gebeuren en uiteindelijk iedereen gelukkig zal maken) dient zich onmiddelijk aan, de Britse regering moet kunstgrepen uitvoeren om haar visie over het volk uit te storten. Er wordt smeergeld betaald aan de pers, er worden met harde legerhand dorpen ontruimd en gebieden geprepareerd, er wordt opgejaagd en verzet wordt gebroken. Dat laatste blijkt lastig; de Palestijnen tonen zich een taai volk dat zich niet zomaar van hun eeuwenoude plekken laat verjagen. Waar kennen we dat toch allemaal van?

Met: Jeremy Irons, Robert Aramayo, Yasmine al Massari, Billy Howle, Hiam Abbas, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Aya Khalaf - God's promise

Trois couleurs: Bleu - Krzysztof Kieslowski

Trois couleurs: Bleu op IMDb (7,8)
 Trois couleurs bleu op Moviemeter (3,68)

Trois couleurs: Bleu op Wikipedia

Eerder schreef ik al over de prachtige programmering van de VRT-filmzomer, ook dit keer heb ik in de maand augustus de harde schijf behoorlijk gevuld. Onder de vertoonde titels zat ook de trilogie van meesterfilmer Kieslowski, de koning van de filmreeks (naast deze kleurentrilogie natuurlijk ook het meesterlijke "Dekalog", tien verhalen over menselijke zonden: de tien geboden). In mijn herinnering was dit jaren 80 maar ik zie nu dat ik naar 1993 terugga. Zo goed als ik m destijds in de zaal heb ervaren, zo kwam ie thuis niet helemaal op me over maar overeind blijft dat dit een topfilm is. Visueel overweldigend, ingetogen vertelstijl en ook bleek 33 jaar geleden al welk een fenomenale actrice Juliette Binoche is. Klik!

Langzaam ontwaakt ze uit een kort coma: Julie is zwaar gehavend en blijkt de enige overlevende van een zwaar ongeluk. Ze verliest daarbij haar dochtertje en haar man. En dat niet alleen: ze verliest ook de interesse in het rijke culturele leven dat ze hadden. Haar man was gevierd componist en bezig met een grootse compositie die ten gehore gebracht zou worden tijdens de viering van de Europese Eenwording. Julie wil er allemaal niks meer van weten: ze schenkt de notities van haar man aan een (veel minder begaafde) componist, ze zet het huis vol herinneringen te koop en duikt onder in de anonimiteit.

Niet voor lang natuurlijk, dat snappen we direct. Want iedereen wil weten waar ze is en vooral: iedereen wil weten waar haar man op het moment van zijn overlijden mee bezig was. Afzijdigheid, dat weet Julie nog wel te realiseren maar anonimiteit blijkt een wensdroom. Ze kan niet veel langer aan de zijkant blijven.

Met : Juliette Binoche, Zbigniew Zamachowski, Charlotte Very, Julie Delpy

Gezien in : VRT

FIN - song : Zbigniew Preisner- Song for the unification of Europe

500 Miles- Morgan Matthews

500 miles op IMDb (7,3)
 500 miles op Moviemeter (4,25)

500 miles op Wikipedia 

Mensen die het boek "Charlie and me" van Mark Lowery hebben gelezen, waren voorbereid. Zelf was ik dat dus niet. En maar goed ook want de geniale plottwist die naar de achtergronden van dit verhaal leidden, redden de film compleet. Tot die tijd was het op meerdere fronten matige acteerwerk soms storend. Daarnaast: tegen de typecasting van het jonge knulletje moet je opgewassen zijn (mijn vrouw vond hem een irritant mannetje en kwam daardoor lastig in de geloofwaardigheid van zijn belangrijke rol). Voor mij stond daar wel tegenover dat de ongenaakbare Bill Nighy hier wéér een sterke rol neerzet waarin hij niet zo typisch aristocratisch en superieur moet zijn als anders. Nighy is sterk, Clare Dunne is oké, het is leuk om Roman Griffin Davis te zien opgroeien en ook de bijrol van Maisie Williams is fijn. Genoeg om de film tot een goed einde te brengen. En die plottwist, mensen, dat was het betere inpakwerk.

We worden met orkaankracht het gezin ingetrokken: de premature geboorte van jongste zoon Charlie zal het verdere bestaan van het gezin bepalen. Charlie is hyper, Charlie is astmatisch en Charlie is onverschrokken. Handen vol hebben moeder, vader en grote broer Finn aan hem. Het zorgt voor spanningen maar het zorgt ook voor heerlijke ontlading. Beide jongens hebben een prachtige uitlaatklep: opa John, die in de wonderschone Ierse kustplaats Dingle woont. Daar spotten ze aan de kust met regelmaat de speelse dolfijn Fungie, die zich elke dag op vaste tijden even boven water vertoont. Charlie wordt fan, knuffel onder het kussen et cetera: Fungie wordt zijn imaginaire speelmaatje.

Maar dan: Finn hoort zijn ouders ruziën, hoort ze zelfs dingen zeggen als "maar Charlie blijft bij mij! Nou, dan neem ik Finn mee". De ouders staan onder spanning, zoveel is duidelijk. Ook de herhaaldelijke telefoontjes van opa worden niet beantwoord: opa is duidelijk de zondebok geworden en ziet zijn kleinkinderen niet meer. Finn wacht de aanstaande scheiding van zijn ouders niet af en neemt Charlie mee op een onverantwoorde trip: met trein, ferry en bus gaan ze vanuit het Engelse Sheffield opa proberen te bereiken aan de westkust van Ierland. Een helletocht van 500 miles, zonder geld en zonder volwassen begeleiding. Hoe dan? 

Met: Bill Nighy, Clare Dunne, Roman Griffin Davis, Eoin Duffy, Dexter Sol Ansell

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Jamie Duffy- Into the west

All the money in the world - Ridley Scott

 All the money in the world op IMDb (6,7)

All the money in the world op Moviemeter (3,23)

All the money_in_the_World op Wikipedia

Altijd een belevenis, een film van Ridley Scott. Meestal zijn het films van het grote gebaar, maar op een of andere manier kan ik er óók wat mee. Toen ik deze dus weer ergens tegenkwam, wilde ik hem toch wel eens opnieuw gaan zien. Immers: een op waarheid gebaseerd verhaal (ik pretendeer zelfs ook nog een beetje te herinneren van de nieuwsophef van destijds, ik was twaalf jaar en las zo af en toe al delen van de krant). Voeg daaraan toe vier vette karakterrollen ( Michelle Williams, Mark Wahlberg, de niet op de filmposter afgebeelde Romain Duris en een loeisterke Christopher Plummer) en je snapt dat dit geen vervelende exercitie werd.

Mijn recensie van destijds (september 2020) : BEGT recensie "All the money in the world"

FIN - song : Daniel Pemberton - J. Paul Getty

The Angel Maker (aka Englemageren) - Julie R Olgaard/Roland Moller/Stine Stengade

The Angel Maker op IMDb (5,3)
 The Angel Maker op Moviemeter (3,11)

The Angel Maker op Prime Video

Als je dan toch griezelige seriemoordenaar-thrillers gaat kijken, pak dan in ieder geval een Scandinavische variant daarvan. Daar werken ze doorgaans iets beter verzorgd, daar is iets meer kans voor uitdiepen van de personages dan bij het dikkeplanken-Hollywood. Als filmkijker snap ik dat er mensen verzot zijn op dit genre, mensen gaan meespeuren en uitpluizen en dat biedt blijkbaar kijkplezier. Voor mijzelf geldt dat ik hier meer op de filmkarakters let en daar de diepgang uit probeer te peuren. Daarvoor kun je gelukkig in Denemarken goed terecht.

Laura is getroebleerd, dat zien we direct. De spanningen thuis zijn te snijden, haar partner Marc trekt het langzamerhand niet meer maar beseft ook dat het allemaal niet niks is waar ze doorheen moet. Laura belandde na een mislukte zwangerschap in een zogenaamde postpartum-depressie. En na die depressie kwam de psychose, de hel verdrong bij Laura de hemel waarin ze had moeten belanden. Maar plots is er geen tijd meer om te zwelgen en te peinzen: ze wordt - vanwege haar grote IT-vaardigheden - door haar politie-collega's om hulp gevraagd bij een bijzondere rituele moord. Zij weten dat Laura nog niet volledig hersteld is maar nood breekt wet.

Inderdaad biedt Laura hulp: ze kraakt de op het lichaam gevonden chip en start aan haar vroegere profileringswerk: dit is geen gewone moordzaak, hier zit een griezel achter die ongetwijfeld vaker zal toeslaan. We kunnen erop wachten, de moordenaar maakt meerdere slachtoffers en zoekt het daarbij opvallend vaak in de buurt van een meisjes-opvanghuis. 1+1=2, Laura ontrafelt samen met haar collega Jesper steeds meer delen van het verhaal. De achtervolging wordt ingezet maar dan blijkt dat Laura daar fysiek en geestelijk nog lang niet klaar voor is. 

Met: Julie R. Olgaard, Roland Moller, Stine Stengade, Christopher Laesso, Andrea Vagn Jensen

FIN - song : Kasper Juul - Bliver her lidt endnu