Hij is voorbestemd om de opvolger te worden van de grote baas van zijn partij, deze Manuel Lopez-Vidal. Hij stevent af op een glorierijke politieke carrière. De partijleider is ziek en heeft hem in vertrouwen kenbaar gemaakt hem als opvolger te willen. Niets aan de hand, toch?
Het gaat mis wanneer het begint te kraken in de partij: een van Manuel's politieke vrienden raakt in opspraak bij een corruptieschandaal. De partij moet handelen. Ons is dan allang al duidelijk dat het op vele plekken fout zit, dat er een wijdvertakt netwerk van handeltjes en ritselpraktijken door de partij loopt.
Niet de partijcollega, maar Manuel krijgt uiteindelijk de beschuldigende vinger naar zich gewezen. Hij wordt geslachtofferd, de partij gaat er beter uitkomen wanneer hij terugtreedt en boetvaardig naar buiten treedt. De partij gaat voor, zo blijkt uit alles: er moet bestuurd worden. Klinkt allemaal logisch , in ieder geval naar politieke maatstaven, maar men heeft buiten Manuel gerekend.
Niet eens zozeer vanwege zijn luxe leventje maar meer vanwege eer en veiligheid van vrouw en dochter treedt Manuel in het verweer. Hij legt zijn partijgenoten andere oplossingen voor, die dan wel andere slachtoffers tot gevolg heeft maar die het uitgestippelde carrièrepad niet in de weg zitten. Men weigert. Er knapt iets bij Manuel, hij kan nog maar één ding doen: als men dan per se hem wil slachtofferen, zal hij zorgen dat hij niet het enige slachtoffer zal zijn. Hij zal de hele partij meetrekken in een publieke ontmaskering : de verstrengeling van zakenwereld, politiek en media zal aan de oppervlakte komen. Echter: dan moet Manuel nog wel even - in zijn eentje - de voor het grijpen liggende bewijsmaterialen weten te verzamelen.
Met : Antonio de la Torre , Monica Lopes, Josep Maria Pou, Barbara Lennie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten