Septembers of Shiraz - Wayne Blair

Septembers of Shiraz op IMDb (5,8)
Hoewel matig geacteerd (alleen Adrian Brody stijgt - ver - boven het gemiddelde uit) is dit toch een film die me wat doet. Dat zal wel met mijn vrijheidsdrang te maken hebben. Of met mijn aversie van religieuze overheersing. Hoe dan ook, ik werd boos tijdens het bekijken van deze film. Boos op mensen die onder het mom van revolutionaire vrijheid het gedrag en de gedachten van een volk weten in te perken. Voor de Khomeiny-revolutie was Iran een "modern" land. Met corruptie ja, en met een foutieve rijk-arm verhouding. Maar ook met menselijke waarden, met gelijkheid van man en vrouw en met minder angst voor verklikkers en lange armen.

Teheran, augustus 1979.  Het land is al lang onrustig, de hoofdstad vooral. De Islamitische Revolutie is aanstaande. Isaac (Adrian Brody) is nog niet zo ver, de succesvolle diamantair is vol vertrouwen in de toekomst. Het zal toch zo'n vaart niet lopen met die religieuze verdwazing? En bovendien, hij doet toch niemand kwaad? Sterker nog: hij helpt toch vele arme gezinnen aan werk, hij is feitelijk toch een goed mens?
Niet in de ogen van de Revolutionaire Garde. Isaac heeft voor het regime van de sjah gewerkt, of eigenlijk: hij verkocht zijn mooiste diamanten aan diens vrouw. Isaac wordt opgepakt, gemarteld en uitgehoord over zijn banden met het regime. Terwijl hij in zijn eigen ogen niets anders heeft gedaan dan handel gedreven, wordt hij langzamerhand toch een vijand van het nieuwe volk. Omdat hij simpelweg geen foute handelingen kán bekennen, rest hem nog maar een manier om hieruit te komen: hij geeft al zijn bezittingen weg aan de revolutionairen en wordt daarmee een van de belangrijkste "sponsoren" van de omwenteling.
Het leidt tot zijn vrijlating, maar nog niet tot rehabilitatie. De dreiging van arrestatie blijft. Isaac besluit - uiteraard- dat niet af te wachten.

Met : Adrian Brody, Salma Hayek

Clean - Paul Solet

Clean op IMDb (5,6)
 Clean op Moviemeter (2,76)

Clean op Wikipedia

Hij heeft niet de flashy uitstraling van een Brad Pitt of Johnny Depp, toch heeft Adrian Brody al een behoorlijke staat van dienst in Rolprent Country. Zijn monumentale rol in "The Pianist" is een onvergetelijke, maar ook afgelopen jaar zette hij iets markants neer in "The Brutalist". In die zin was ie me wel aardig bekend maar wat ik niet wist is dat Brody ook zelf films schrijft (soundtrack 'n all), dus stortte ik me met die geïnteresseerde blik op deze nihilistische film. 

In de in alle opzichten duistere buitenwijken van New York rijdt Clean zijn nachtelijke rondje. Clean is de bijnaam die hij eerder verwierf, maar die we nu van toepassing zien op zijn werk: met een vuilniswagentje rijdt hij rond om de buurt schoon te houden. Spullen die hij mogelijk kan (her)gebruiken legt ie apart: daarvan/daarmee probeert hij apparaten te repareren waarmee hij vervolgens weer een zakcentje verdient bij de buurt-Rataplan. Niets aan de hand, we laten Clean lekker zijn teruggetrokken dingetje doen. 

We leren echter al snel dat hij last heeft van flashbacks: in een vroeger leven was hij een heftiger mens. Hij bestreed de misdaad in zijn buurt op een veel heftiger manier, als huurmoordenaar had hij een heftige, doch kundige reputatie. Dat verleden kostte hem zijn gezin, zijn dochtertje werd door zijn tegenstanders "gemold", Clean trok zich terug in zijn schulp. Maar dat blijkt niet lang houdbaar als hij ziet dat zijn buurmeisje Dianda lastiggevallen wordt. Aanvankelijk door buurtboefjes, maar langzamerhand ontdekt Clean dat er een veel zwaarder vorm van criminaliteit achter zit. Hij probeert Dianda en haar oma te beschermen, maar wordt langzaam tóch weer de zwaardere misdaad ingezogen: hij kan niet meer terug, hij moet wraak nemen op de onderwereld die zijn wijk bevuilt. Cleanup!

Met : Adrian Brody, Glenn Fleshler, Richie Merritt, Chandler DuPont, Mykelti Williamson

FIN - song : Gang Starr - Code of the streets

Manhattan Nocturne (a.k.a. Manhattan Night) - Brian Decubellis

Manhattan Nocturne op IMDb (6,2)
Niet goed, wel spannend. Zo ervoer ik deze misdaadthriller gisteravond. Hier en daar wat gezochte plotwendingen, maar toch zat je af te wachten of en hoe onze hoofdpersoon het tot een einde zou brengen.

Die hoofdpersoon is Porter Wren, een rol van de immer aandoenlijke Adrian Brody. Porter is misdaadjournalist in New York, die op gezette tijden zijn scoops heeft maar verder een marginaal bestaan leidt. Als de krant waarvoor hij schrijft, wordt overgenomen door een zakenman met bizarre reputatie moet hij opdraven op een feestje. Daar ontmoet hij Caroline Crawley, een bloedmooie jonge vrouw die hem aanspreekt omdat ze hem van zijn fotootje naast zijn rubriek kent. Ze trekt hem mee in een gevaarlijk verhaal en misbruikt haar welgevormde uiterlijk om Porter te overtuigen voor haar op onderzoek uit te gaan.
Het gaat al snel van kwaad tot erger. De schrijver zet zijn ingedutte huwelijk op het spel door te vallen voor de avances van deze dame (een rol van Yvonne Strahovski). Hij duikt in de afpersingszaak die speelt rondom haar persoon en , juist ja, de zakenman die zijn krant heeft overgenomen.

Met : Adrian Brody, Yvonne Strahovski , Jennifer Beals

Asteroid City - Wes Anderson

Asteroid City op IMDb (7,0)
 Asteroid City op Moviemeter (3,12)

Als je filmbeleving als merkbeleving gaat zien, dan denk ik dat Wes Anderson-films beschreven worden als "Apple". Heel gewild en populair, zeer fraai vormgegeven en wie zichzelf hip acht, associeert zichzelf als snel als Wes Anderson-liefhebber. Hou me ten goede, ik geniet zeker van zijn films maar feitelijk zijn ze zo plat als een dubbeltje. Vormgeving een dikke 10, altijd. Absurdisme zeker een 8, maar daar houdt het dan ook wel ongeveer op voor een verstokt arthouse-/verhalenliefhebber als ik ben. Ik ben steeds weer blij ze gezien te hebben (en alleen op het grote doek, op tv valt het effect weg, lijkt me) maar ik ben de film eigenlijk alweer vergeten als ik op de fiets naar huis stap. Er is zeker een Wes Anderson-cultus- zeer terecht ook- maar bij mij halen zijn films nooit de jaarlijstjes. Die inbreng zal van anderen moeten komen. Ik ken ze. 

Technicolor, jaren 50-sfeertje, bordkartonnen decor. Al bij de eerste beelden zit je gelijk in de wereld van Wes Anderson. Ditmaal belandden we in een klein woestijnstadje waar een vader met zijn vier kinderen strandt door autopech. Vader heeft zijn kinderen (hoogbegaafde tienerjongen en drie uitgesproken eigenwijze meisjes) nog niet verteld dat hun moeder overleden is, ze waren onderweg naar opa om het aldaar te vertellen. 
Zoonlief was toch al van plan om in Asteroid City op te steken, dit om deel te nemen aan de jaarlijkse stipendium-wedstrijd voor de beste jonge wetenschapper. Asteroid City heet zo omdat er ooit een meteoor is ingeslagen die het stadje enig toerisme oplevert én dus ook een wetenschappelijk randje. 

Blijkbaar wordt dat ook "van boven"zo gezien, want terwijl de generaal ter plaatse de prijzen wil uitreiken, wordt het stadje bezocht door een ruimteschip. De aliens hebben blijkbaar nog een bandje met de meteoriet, ze beamen het ding maar even op. Vader maakt ondertussen kennis met een beroemde filmster, die ook in Asteroid City is beland. De twee maken nader kennis, hetgeen door zoonlief (en door de inmiddels gearriveerde opa van de kinderen) argwanend bekeken wordt. Er gebeurt van alles daar, in/om en boven Asteroid City. Dit alles vormgegeven als een toneelstuk, compleet met verteller en behind-the-scenes. Het wervelt allemaal weer stevig.

Met : Jason Schwartzmann, Scarlet Johansson, Tom Hanks, Steve Carell, Margot Robbie, Bryan Cranston, Tilda Swinton, Jeffrey Wright, Adrian Brody, Matt Dillon, Willem Dafoe, Edward Norton , Liev Schreiber, Rupert Friend, Jake Ryan

FIN - song : Chas McDevitt/ Nancy Whisky - Freight Train

The Brothers Bloom - Rian Johnson

Eigenlijk is het toch ook een klassiek genre in cinewereld: de oplichtersfilm.

Twee broers leven van de fraude, het geldkloppen is zowel sport als overlevingswijze.
en natuurlijk gaan ze hun laatste truc doen. en nog natuurlijker ontstaat er een love-interest tussen een van de oplichters en het slachtoffer.

begin van de film was op een onprettige manier springerig (nette manier van zeggen dat er geen touw aan vast te knopen viel), het latere deel was sterker. want persoonlijker.

niet de minste acteurs: Mark Ruffalo, Adrian Brody en Rachel Weisz. En toch... een magere voldoende.

The French Dispatch (aka The French Dispatch of the Liberty, Kansas Evening Sun) - Wes Anderson

 The French Dispatch op IMDb (7,5)

The French Dispatch op Moviemeter (3,32)

Op dit moment speelt door mijn koptelefoon het album "Chansons d'Ennui" van Pulp-zanger Jarvis Cocker. Heerlijk sfeertje, de plaat gaat volledig op in het totaalconcept dat Wes Anderson de kijker (en dus ook de luisteraar) biedt. Verwacht van Anderson geen diepgravend sociaal verhaal of spectaculaire actie, nee, zijn films zijn tot in de puntjes verzorgde komische beeldvertellingen. Soms leest het als een stripverhaal, soms leest het als een politieke thriller, soms als een achtergrondverhalen-magazine. Voor iemand zoals ik, die 27 jaar lang bij verschillende uitgeverijen werkte, is het smullen. Gaat u mee?

We stappen de redactie van het tijdschrift The French Dispatch binnen. Het is een spinoff tijdschrift van The Liberty Kansas Evening Sun, dat zich dus niet richt op de Amerikaanse binnensteden maar dat Franse reisverhalen vertelt. Hoofdredacteur Arthur Howitzer jr. (die naam ja) beschikt over een keur aan eminente schrijvers , waarvan we er voor deze editie drie mogen lezen. Op naar het fraaie plaatsje Ennui-de-Blasé.

Het eerste verhaal speelt in de Franse kunstwereld. Of nee, het speelt in de Franse gevangeniswereld. En over hoe die twee gescheiden werelden met elkaar vermengen wanneer de tot levenslang veroordeelde Moses Rosenthaler plots gebombardeerd wordt tot "art's next big thing". Zijn portret van de verveelde bewaakster Simone snelt naar wereldfaam en er komt direct grote vraag naar nieuw en ander werk. Maar Rosenthaler zit dan wel gevangen, zo gemakkelijk vang je hem niet. 
Het tweede verhaal duikt in een artistieke studentenopstand, die voor een groot deel op de schaakborden wordt uitgespeeld. Reporter Lucinda Krementz probeert zich steeds neutraal en oppervlakkig op te stellen, maar raakt al snel te betrokken. Vooral bij de jeugdige leider Zefirelli, een poëtische jongeman met een rebellerende inborst. 

Het derde verhaal tenslotte leest als een heuse policier, waarbij de succesvolle rechercheur plots achter de ontvoerder van zijn eigen zoontje aan moet jagen. Gek genoeg kan hij de meeste hulp verwachten van de kant van zijn chef de cuisine, masterchef Nescaffier. 

De film is wervelend, sterk visueel en een uitgelezen kans voor vele wereldster-acteurs om even in een bijzonder afwijkende huid te kruipen. Het is vermaak, topvermaak. 
Met : Bill Murray, Benicio del Toro, Adrian Brody, Frances McDormand, Timothée Chalamet, Mathieu Amalric, Tilda Swinton, Lea Seydoux, Jeffrey Wright, Elisabeth Moss, Owen Wilson. En vele anderen

FIN - song : Alexandre Desplat - Obituary

Blonde - Andrew Dominik

Blonde op IMDb (5,5)
 Blonde op Moviemeter (3,14)

Wijd uiteenlopende kritieken, deze film. Laat ik het meteen maar zeggen: ik vond het een lastige film, maar wel een goede. Er zit weinig licht en weinig hoop in de film, dit maakt dat de dikke 2,5 uur echt wel om doorbijten vragen. Maar het is wel de moeite waard om de Werdegang van 's werelds beroemdste fotomodel ooit te volgen, je wordt meegezogen in de opstapeling van problematiek die om een ogenschijnlijk zonnig wereldje heen hangen. Hierbij moet zeker de acteerprestatie van Ana de Armas worden genoemd: hoewel af en toe met gebruik van maniertjes geeft ze wel ijzersterk weer hoe gespleten Norma Jean Baker zich gevoeld moet hebben. De Armas laveert moeiteloos tussen de ogenschijnlijk leeghoofdige blonde giechel en de diep getroubleerde intelligente en kundige vrouw die om de verkeerde dingen gewaardeerd wordt. Petje af. 

We ontmoeten Norma Jean wanneer ze als jong meisje wordt weggehaald bij haar alcoholische en hysterische moeder, die ongeschikt is om dit meisje op te voeden. Vader is uit beeld, een gegeven dat het totale leven van Norma Jean zal beheersen: tot het einde toe blijft ze op zoek naar vaderfiguren. Ten eerste uiteraard haar eigen, ver buiten beeld verblijvende vader, maar ook al haar liefdespartners moeten iets vaderlijks in zich hebben, ze noemt ze zelf meermaals "daddy". 
De succesboog van haar carrière staat in schril contrast met de geluksboog van haar leven: ze beseft dat ze ingezet wordt als prachtig lustobject, terwijl ze het betreurt dat niemand ziet welke capaciteiten ze wel degelijk heeft. Steeds minder vaak wil ze in die bewonderende schijnwerpers staan, steeds vaker grijpt ze naar medicatie om haar ongelukkige gevoelens weg te stoppen. Een glijdende schaal. 

met : Ana de Armas, Adrien Brody, Bobby Cannavale, Julianne Nicholson

FIN - song : Nick Cave & Warren Ellis- A world of light

The Brutalist - Brady Corbet

The Brutalist op IMDb (7,6)
 The Brutalist op Moviemeter (3,60)

Lag het aan het weer? Lag het aan de lengte van de film? Geen idee, maar feit was dat ik - nog geen week na het binnenslepen van een Oscar voor beste acteur - een hogere opkomst had verwacht voor "The Brutalist". Natuurlijk, hij draait al enkele weken maar toch had ik gehoopt op een betere buzz na dit fijne filmnieuws. Want ondanks genoemde lengte (3,5 uur ruim) heb ik me geen moment verveeld, zelfs niet in de wetenschap dat er heel veel zijpaden in de film worden bewandeld die niet per se noodzakelijk zijn voor het verhaal. Mijn interpretatie is dat de regisseur die extra verhaallijnen gebruikt om de karakters van de hoofdpersonen nog beter te schetsen en vooral: om ze nog beter in de tijd te plaatsen. Voeg daar de verwennerij van fantastische visuals aan toe en je krijgt gewoonweg een sterke film waarvan ik blij ben deze te hebben mogen ondergaan.

Alleen het begin al, de film neemt je direct in de greep. Geen idee waar we zitten maar als na enkele minuten rumoer plots een gekantelde versie van het Vrijheidsbeeld opduikt, kunnen wij the math wel doen: we zitten op een immigrantenschip dat langs Ellis island vaart. WO2 is net voorbij, al zal blijken hoe lang die doorwerkt in hoofden en harten van de hoofdrolspelers. 

We maken kennis met Laszlo Toth, overlever van de Holocaust, die aan het begin staat van een nieuw leven in Amerika (dat kon toen nog). Zijn vrouw moest achterblijven in het door de Russen bezette Hongarije, het is de bedoeling dat ze zich later bij hem gaat voegen. Neef Attila vangt hem op en geeft hem werk op zijn kleine meubelbedrijfje. Al snel ontdekken we dat Laszlo in Europa al een indrukwekkende cv heeft opgebouwd als architect (gestudeerd bij Bauhaus in Dessau, waarna hij al een mooie reeks brutalistische gebouwen heeft neergezet - de meesten overleefden ook nog eens de oorlog).

Maar ja, hij heeft helemaal niets aan dat mooie CV, want hij begint overzee met he-le-maal niets. Zijn eerste grote opdracht in dienst van zijn neef verpest hij, althans in de ogen van de opdrachtgever. Deze steenrijke ondernemer Harrison Van Buren komt er later echter achter dat Toth iets prachtigs heeft ontworpen. Excuses zus, excuses zo en "wil je niet voor mij komen werken? Toth hapt voorzichtig toe en sleept de opdracht voor een megaproject in de wacht: een combinatie van ontmoetingscentrum, kerk, bibliotheek en gemeenschapshuis inéén. Niet vier gebouwen, maar één megacomplex. Onder voorwaarde dat zijn vrouw en nichtje mogen overkomen, accepteert Toth de opdracht. Compromisloos is zijn ontwerp, kosten-verslindend ook maar hij wil niets weten van bezuinigingen of aanpassingen, desnoods betaalt hij uit eigen zak. Terwijl hij iedereen tegen zich opzet met zijn non-conformistische houding blijkt pas gaandeweg hoe Toth tot de vorming van zijn gedachten is gekomen. De epiloog van de film grijpt je bij de keel.

Met: Adrien Brody, Felicity Jones. Guy Pearce, Joe Alwyn, Raffey Cassidy

FIN - song : La Bionda- One for you, one for me

Gezien in : Cinema Oostereiland

Detachment - Tony Kaye

Detachment op IMDb
Bijzonder naargeestige, maar ongelooflijk boeiende film over de deplorabele staat van het middelbaar onderwijs. Of eigenlijk: over de deplorabele state of mind van de onderwijzers daarin.

Adrian Brody acteerde (en co-produceerde) een inval-onderwijzer. Overal waar hij komt , staat ie doorgaans slechts een maand. Toch is zijn doel niet om dan louter een periode de orde te handhaven, maar ook iets op te bouwen qua band met de leerlingen. En als het meezit ook nog met de collega's.

De desinteresse en het gebrek aan ambitie bij de tieners vormt de hoofdmoot van zijn werk. Hij moet proberen ze toch iets van taal en geschiedenis bij te brengen om op die manier ze nog een beetje startklaar te maken voor een harde toekomst in een maatschappij waar ze toch vooral zichzelf moeten leren redden.

Sideline verhaal is de zorg voor een zwervend hoertje dat hij tijdelijk toegang geeft tot zijn woning, om haar aldus te laten herstellen van een mishandeling door een klant. Hij kan haar niet de vastigheid bieden die ze nodig heefft, maar bed/bank en brood doen al heel veel aan het herstel.

Dat deel vormt een van de weinige zonnestraaltjes in een verder gitzwarte film. Het o zo sippe gezicht van de hoofdrolspeler staat continu op uitbarsten. Fraai gespeeld, fraai visueel vormgegeven ook . Het is zoeken naar lichtpuntjes, het is verre van vrolijk maar ik kan daar wel wat mee.

Third Person- Paul Haggis

Third Person op IMDb (6,4)
Mozaiekfilm. Of achteraf misschien helemaal niet.

Liam Neeson speelt een midlife-schrijver die na enkele zeer succesvolle boeken de draad maar niet te pakken kan krijgen. Waarschijnlijk vindt het afnemende succes zijn oorspong in het feit dat hij veel verhalen uit zijn eigen leven haalt. En daar heeft ie een beetje een zootje van gemaakt.
Hij heeft een ex-vrouw op afstand, hij heeft een hevig oprispende affaire met de fraai geboetseerde Anna, die zelf ook wel graag wil gaan schrijven. In een hotel in Parijs probeert hij zijn verhaal vaart te geven terwijl zij niet anders doet dan hem aantrekken en afstoten.
Ondertussen speelt in Rome het verhaal van een ridderlijke kruimeldief die een klemzittende moeder van haar lot wil ontlasten. Zij wordt lastig gevallen door een maffiose patser, die blijkbaar haar dochter in gijzeling heeft. De ridder begint betalingen te doen om het kind vrij te kopen, zonder dat hij weet voor wie hij dat eigenlijk doet. Want is dat mens niet een beetje raar?
Ergens verderop is een jonge moeder zwaar in de problemen geraakt. De zorg voor haar kind is haar door de kinderbescherming afgenomen, ze zit in geldproblemen en het lukt haar maar niet om op tijd bij de afspraken met de wederzijdse advocaten te komen. Ze vindt een baantje als kamermeisje in een , juist ja, hotel in Parijs.
Alle drie de verhaallijnen komen neer op een driehoeksverhouding. De derde persoon, precies.

Haggis krijgt het voor elkaar om de verhaallijnen op een gegeven moment met elkaar te verweven, dat is een knappe prestatie. Het is lang geen "Crash" , deze film, maar echt slecht is ie ook niet.

Met oa: Liam Neeson, Kim Basinger, Adrian Brody, Mila Kunis.

The Darjeeling Limited- Wes Anderson

The Darjeeling Limited op IMDb
Grote successen vierde hij de afgelopen jaren met "Moonrise Kingdom" en vooral "The Grand Budapest Hotel" , maar deze film bewijst dat Anderson het ook allemaal heeft moeten leren.

Pijnlijk onleuk is deze film over drie broers die, een jaar na het overlijden van hun vader, een treinreis door India maken om de banden met elkaar te verstevigen. De onderlinge verschillen , de pikorde , het komt allemaal aan bod en natuurlijk zitten er wel een paar echte vondsten in, maar over het algemeen is het te lauw en te voorspelbaar om goed te zijn.
Bonje in de trein, bezoeken aan tempels en zelfs een heuse heldendaad. Het passeert allemaal de revue tijdens de reis die uiteindelijk zelfs leidt tot een bezoek aan hun moeder, die ergens in een Himalaya-klooster het geluk aan het zoeken is.

Owen Wilson, Adrian Brody, Jason Schwartzman, Anjelica Huston, Bill Murray: aan de namen ligt het niet. Aan de poging tot absurdisme ook niet. Maar het komt er niet allemaal uit.