Ondanks het onderwerp een fijne film. Eigenlijk moet ik zeggen: onderwerpen. De film bevat namelijk twee continue verhaallijnen: die van een wereld in brand en die van een gezin onder druk van de relationele banden en verantwoordelijkheden.
Becca is fotografe, en niet zomaar een. Ze schiet haar plaatjes in de brandhaarden van de wereld. De film start als ze aanwezig is bij het optuigen van een zelfmoordterroriste in de omgeving van Kabul. Ze registreert, maar ze doet niets. Ze houdt niet tegen, ze wil de wereld laten zien wat er speelt.
De bom gaat af, midden op de markt. Naast een fors aantal doden raakt ook Becca zelf gewond.
Als ze bijkomt in het ziekenhuis is haar man bij haar, die brengt haar thuis. De kinderen tonen hun ongerustheid, de man geeft aan niet verder te kunnen als zij haar leven in de waagschaal blijft stellen. Dat kan hij niet aan, dat kan het gezin niet aan.
Becca neemt afstand, doet uitermate haar best maar komt terecht in een intern conflict. Staat haar eigen kleine wereldje wel in verhouding tot de echte problemen in de wereld? En moet ze die niet blijven tonen?
Op schitterende wijze toont deze film hoe een gezin worstelt met de toestand in de wereld. Aan de ene kant is het belangrijk dat men zich om de medemens blijft bekommeren, aan de andere kant verbeter je de wereld pas echt als je aan de keukentafel - met je eigen puberdochter- begint. Erg goed weergegeven, Prima film.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten