Het is hartstikke makkelijk om aan de goede kant te gaan staan. Totdat je ziet dat de tegenpartij niet in alles zo slecht en zo duivels is als je denkt. Over die beeldvorming gaat deze film, een boekverfilming van een schrijfster die omkwam in WOII, maar wier dochter bijna zes decennia het boek alsnog gepubliceerd en bestseller kreeg.
Lucille woont -op het Franse platteland- in bij haar rijke schoonmoeder. Manlief vecht in de oorlog, die nog maar net is uitgebroken. Het goede inkomen dat de familie verdient aan stevig huisjesmelken komt onder druk te staan door de oorlog. Bovendien wordt er verplicht een officier bij hen in huis ingekwartierd.
Aanvankelijk staan bij iedereen alle haren overeind. Niet praten met de vijand, stroef omgaan met hun regels en hun eisen. Totdat blijkt dat Bruno best een aardige vent is, een artistieke en muzikale man bovendien.
Maar het mág niet, als je wilt voorkomen dat je "moffenhoer"krijgt nageroepen op straat.
De zuchtende bevolking komt slechts langzaam in opstand. De boel escaleert als een der boeren in een gevecht een Duitse soldaat ombrengt en op de vlucht moet. Lucille , die niet betrokken wil raken, kan niet anders dan hem onderdak bieden. Dat is lastig, als er ook een officier in huis rondloopt.
Lucille moet een rol spelen die haar slecht ligt. Liever gaf ze zich over aan de romantische gevoelens voor Bruno, maar ook zag ze zichzelf liever door haar dorpsgenoten geaccepteerd als verzetsdame.
De waarheid ligt in het midden. Elke keuze voor het ene betekent er een tégen het andere.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten