Ik noem dat een meevaller. Dat je hoegenaamd niets van een film verwacht, maar dat ie achteraf niet zó slecht blijkt te zijn als je dacht. Dat er best momenten in zaten dat je het idee had naar een echt verhaal te kijken. Dat is winst.
Henry Altmann is een nare man. Naargeestig, boos, ontevreden en in hoge mate egoïstisch. Als hij te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is, denk je dan ook "serves you right". De arts die het hem dient te vertellen, is een bijna overspannen jonge vrouw die blundert bij het melden van het nieuws. Opgehitst door de agressie van haar patiënt bijt ze hem toe dat hij nog maar 90 minuten te leven heeft.
U snapt: Henry krijgt het bucketlist-gevoel en moet nog snel met een aantal zaken in het reine komen: met zijn vrouw (en hun mislukte seks), met zijn broer, met zijn oude vrienden, met de maatschappij maar vooral met zijn enig overgebleven zoon. Hij wil alsnog snel een papa worden die duidelijk maakt dat ie van zijn kind houdt.
De arts ondertussen ziet haar dwaling in en gaat op zoek naar de man om hem gerust te stellen dat die 90 minuten natuurlijk belachelijk uit de lucht gegrepen zijn. Ergens in het nerveuze Brooklyn, op de zelfmoordbrug, vinden ze elkaar. En beloven ze dat ze nog eenmaal gaan proberen het beste eruit te slepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten