Na het lezen van de filmbeschrijving had ik een heel ander type film verwacht. Bij de termen "milieu-activisme" en "voorbereiding van hun daad" en "explosieven" verwacht je een actiefilm met wellicht een sociale boodschap erin verstopt.
Vergeet dat. Deze film gaat eigenlijk juist meer over de nasleep. Wat doet het met als je iets onwettigs uitvoert , als je dat vanuit een zeker idealisme doet, waarvan de actie an sich ook slaagt , maar waar bij de uiteindelijke uitvoering tóch een onschuldig slachtoffer valt?
Kun je dat handlen? Kun je dat verwerken? Zoek je je mededaders op of blijf je onder het maaiveld om de storm aan reacties voorbij te laten gaan? Pak je je oude baantje op, kun je dat eigenlijk nog wel?
Op indringende wijze maakt deze film duidelijk dat voor een activistische daad moed nodig is. Zowel op voorhand als nadien. En dat het sterke benen zijn die deze weelde kunnen draaien. Dat je vooraf heel cool kunt zijn en tóch achteraf volledig doordraaien.
Ik vond dat interessant. Weet nog steeds niet of het nou een goede film was, maar impact heeft ie zonder meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten