Eindelijk deze kunnen kijken, stond al een tijd op de harde schijf. Ik voel mezelf verplicht om alles van Lars von Trier te bekijken, maar deze is niet zijn beste werk. Sterker nog, het laat eigenlijk een beetje zien dat de uitermate interessante en zeer goede regisseur een beetje uitgewerkt lijkt.
Natuurlijk, er zitten schokkende beelden en denkwijzen in, maar het schokt niet meer zo als zijn Anti-Christ, het is minder verbeeldend en indringend als Dogville. Wat wel overeind blijf is von Trier's visie dat de mens in en in slecht is. Dat we moeten accepteren dat er figuren in onze maatschappij rondlopen die juist kiezen voor die zelfkant, voor dat ongeluk en voor de nakende mislukking. Dat is realistisch, het valt hem derhalve te prijzen. Recalcitrantie heeft een prijs, von Trier betaalt hem ook want de grootste successen liggen in het verleden.
Over het verhaal, ach: de ontboezemingen van Joe tegenover de oude Seligman gaan voort: daardoor kun je ook nauwelijks meer geschokt zijn door de perversie en de seksuele abberaties die ze ten gehore brengt.
Als duidelijk wordt dat Joe welbewust heeft gekozen voor afstand nemen van een veilig leven en zich geheel ten dienste stelt van haar seksuele genot en dus haar verslaving, wordt het tijd voor Seligman om ook een en ander te onthullen.
Twee uur was lang hoor, in deze.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten