Michael Shannon in de hoofdrol, Ray Liotta in een van de belangrijkste bijrollen. Dan weet je eigenlijk vooraf al dat het om een B-film met psychopathische trekjes zal gaan. Klopt.
Shannon speelt The Iceman, een seriemoordenaar die echt heeft bestaan: in de jaren 70 en 80 hield hij huis in de Verenigde Staten. An sich is dat niet zo zeer een verfilming waard, maar dat schijnt het wel te worden als het verhaal verder vertelt dat deze man in het dagelijks leven een enorme "family man" was.
Kom niet in de buurt van zijn kinderen, waag het om iets negatiefs over zijn vrouw te zeggen want je loopt het op. Het gezinnetje zelf , ondertussen, gelooft zijn verhaal dat ie iets doet met speculatie op de financiële markten en dat dat de reden is dat ze in steeds grotere huizen met steeds meer faciliteiten komen te leven.
Kuklinski, zoals de Iceman officieel heette (lang voor Wim Hofs) , snijdt en schiet lustig voort totdat hij zichzelf in een lastig parket brengt. Huurmoordenaars moeten blijven opletten van wie ze de opdrachten aannemen en ze moeten zorgen dat ze niet die maffiose bazen tegen zich opzetten. Dat gaat verkeerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten