Indringend verhaal. Tegelijkertijd is dit ook een genoegzaam kabbelende film. Hoe dat kan?
Welnu, het rustgevende van de beelden staat in schril contrast met de woedende stormen in de hoofden van onze beide acteurs. De trektocht door de woestijnen en bergen van Kirgizië is voor hen veel minder kalmerend dan hij voor ons als kijker is.
Moeder Sybille heeft de reis geboekt, zoveel is duidelijk. Zoonlief Samuel gaat tegen zijn zin mee. Moeder blijkt de reis gefinancierd te hebben door het huis van opa te verkopen: "dat is geen erfenis maar een gevangenis" , zo meldt zij. Zoonlief blijkt de time-out nodig te hebben omdat hij van zijn opleiding getrapt is wegens agressie tegen zijn leraren. Hij mokt zich de dag door, terwijl zijn paard langzaam achter dat van zijn moeder aansjokt.
Moeder blijkt hoge verwachtingen te hebben van de reis: het is haar ultieme poging om nader te komen tot haar zoon, die zich na de scheiding van zijn ouders behoorlijk ver van haar verwijderd heeft. Hij verwijt haar dat alles in haar leven mislukt is, zij bestrijdt dat door te zeggen dat juist hij wel gelukt is.
Felle discussies zijn het gevolg, maar je ziet toch gaandeweg dat de twee naar elkaar toegroeien. Dat komt ten dele ook door de afhankelijkheid: ze moeten elkaar steunen in het bestrijden van de gevaren die de helse tocht met zich meebrengt. Een innemend portret van aantrekken en afstoten volgt.
Schitterende rol opnieuw van Virginie Efira, ik kijk daar met plezier naar. En die natuurbeelden, oi oi oi.
Met : Virginie Efira, Kacey Mottet Klein, twee paarden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten