Digger- Alejandro González Inárritu

Digger op IMDb (7,5)
 Digger op Moviemeter (3,43)

Digger op Wikipedia

Dat deze nieuwste film van de eigenwijze regisseur Inárritu (wát een CV) het in de VS niet goed doet, snap ik heel goed. Ze hebben daar te weinig aanleg voor satire, ze herkennen een parodie op hun maatschappij niet als ie een halve meter voor ze staat. En al helemaal niet een satire met een duimendikke boodschap, die ook nog eens aan meerdere kanten de waarheid probeert te vertellen. Vermoedelijk zal Inarritu uiteindelijk wel uit de kosten komen, in Europa zullen toch wel meer mensen te vinden zijn die een komedie met een economische en vooral met een milieuboodschap (beëindig de fossil-fuel-verslaving) willen zien. En als dat al niet voldoende is: Tom Cruise staat hier- zonder te stunten- behoorlijk goed zijn mannetje en er is een reeks heerlijke bijrollen.  John Goodman excelleert, Riz Ahmed mag wetenschappelijk schmieren, Jesse Plemons is wereldvreemd als altijd, Michael Stuhlbarg haspelt zich een stoet en Sandra Hüller doet behoorlijk atypisch voor het oeuvre dat we van haar kennen. Het is smullen, de film zit boordevol dubbele bodems en probeert niet artistieker of zendeling-overtuigender te zijn dan nodig. Ik raad m met enthousiasme bij u aan, deze ruim 2 uur durende reis langs fictie en feiten.

Al vanaf het begin van de film moeten we worden overtuigd dat Digger Rockwell, kneiterrijke oliemagnaat, een mens van vlees en bloed is. Een keiharde zakenman met weinig oog voor de arbeidsomstandigheden van zijn personeel, maar ook een man die stapelgek is op zijn bejaarde huiskat en die zelfs meer in dat beestje investeert dan hij in onderhoud met zijn familie doet. (Dat been waarop we nu staan, moeten we later in de film overigens best nog wel eens verwisselen). Terwijl Digger zich stort op de zoveelste reddingspoging van zijn bejaarde kat gaan in zijn villa overal alarmbellen af: het gaat mis op zijn grote boorlocatie in de poolcirkel. Voorzichtig probeert zijn medewerker hem in te lichten over het scheurtje dat ontstaan is in het metersdikke poolijs, voorzichtig wil hij duidelijk maken dat ze mogelijk op een enorme bel methaangas zijn gestuit. Voorzichtig wil hij....BAM! Alle voorzichtigheid komt te laat, er breekt een enorme ijsmassa ten grootte van 10 x de stad Washington af om vervolgens de oceaan op te drijven. De stromingen zullen deze ijsberg richting Europa drijven en daar allesvernietigende tsunami's veroorzaken. Amerikanen vinden Europa toch al lastig maar ze helemaal aan hun lot overlaten, zou wel eens iets verkeerds met het VS-imago kunnen doen. En met hun verdiensten, dat vooral.

Enfin: hoog overleg natuurlijk. De president vergadert met zijn staf ten huize van Rockwell, het zegt wel het een en ander. Na het doorlopen van de opties (de ijsschots bombarderen, hopen op gunstige stromingen waardoor de ijsschots afwijkt richting oceaan et cetera) betrekken Digger en de president een apart kamertje. Daar neemt de president hem in vertrouwen, waarna ons plots van alles duidelijk wordt.

Met: Tom Cruise, John Goodman, Jesse Plemons, Riz Ahmed, Sandra Huller, Michael Stuhlbarg

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Melanie - What have they done to my song, Ma

Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida

In Blue - Jaap van Heusden

in Blue op IMDB (6,5)
In Blue op Moviemeter (3,26)

In Blue op Wikipedia

Deze na enkele jaren weer eens opnieuw gekeken, blijft een arthouse-film met een sterke sfeer. Wederom was ik onder de indruk van het magistrale spel van Maria Kraakman, een actrice die ik van het kaliber Sandra Hüller acht: sterk in sociale drama's met vooral een ijzig goede blik. Ze switcht moeiteloos van vertwijfeld naar ijzig hard, van hulpeloos naar kordaat. Uitstekend sociaal drama derhalve.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "In Blue", januari 2019

 

FIN - song : Gonima - Organ Tutorials

Zwei zu eins (aka Two to one) - Natja Brunckhorst

Zwei zu eins op IMDb (6,1)
 Zwei zu eins op Moviemeter (3,21)

Zwei zu eins op Wikipedia

"Het script was beter." 
Tegen beter weten in (de recensies waren niet al te lovend) togen we gisteren naar de filmzaal om deze nieuwe "Ossi-komedie" te aanschouwen. Het blijft immers een razend interessant onderwerp (de totale neergang van een staat, de moeizame start van een nieuwe en het verwarrende interbellum dat daar nu eenmaal bij hoort). Met een grote grijns denken we terug aan "Goodbye Lenin", die film was van een niveau dat de latere na-apers lang niet benaderden. Ook deze niet, ondanks de aanwezigheid van acteerkanon Sandra Hüller en toch ook de gearriveerde Duitse acteur Ronald Zehrfeld, die ik al meer prettige dingen heb zien doen. Nee, wat vooral voor deze film pleit, is dat het boeiende script op waarheid gebaseerd is: in de complete chaos van 1989/1990 gebeurde dit dus echt. Vooral dáárop vaart mijn waardering voor deze film, want het matige- soms zelfs stuntelige- acteerwerk verpest het nog bijna.

1990, Oost-Duitsland: een paar maanden na de val van de Muur is nu zelfs het totale land aan de beurt. De Ossi's zullen moeten harmoniëren met de Wessi's, hun land zal ophouden te bestaan: de ooit ruw gescheiden volken worden weer één. Het is chaos natuurlijk, vooral aan de oostkant: men komt er langzaam achter dat men jarenlang voorgelogen is. Die heilstaat bleek slechts heilzaam voor een klein deel van hen, louter de bevoorrechte notabelen profiteerden. De wat lagere klassen blijven berooid achter: geen idealen, geen paradijs, geen werk en vooral: geen geld. Verveeld lummelen ze wat rond op de binnenplaats van hun Oostbouw-flats. Dat geldt dus ook voor Maren en Robert, die hun oude vriend Volker gedesillusioneerd uit Hongarije zien terugkeren: ook dáár is het geen vetpot, de pot met goud ligt in ieder geval niet daar.

Toch valt er plots een dominosteentje hun goede kant op, wanneer ze meneer Markowski ontmoeten. Hij bewaakte een bunkercomplex in hun buurt en geeft - na enig aandringen- oprecht antwoord op hun vragen wat daar toch allemaal gebeurt deze dagen. "Er liggen bákken vol met geld", antwoordt hij naar waarheid, hij wil het ze wel laten zien. Het geld is straks niets meer waard als de Westmark wordt aangenomen, maar het viertal ziet kansen: ze hebben nog een heel korte tijd de kans om dat geld om te zetten in spullen en bezittingen waarmee ze mogelijk hun toekomst kunnen veilig stellen. Op inbrekerspad dan maar!

Met: Sandra Hüller, Max Riemelt, Ronald Zehrfeld, Ursula Werner, Peter Kurth

FIN - song : Hanna von Hubenet - Time's up!

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Zone of Interest - Jonathan Glazer

The Zone of Interest op IMDb (7,9)
 The Zone of Interest op Moviemeter (3,68)

Deur in huis: wat Glazer hier neerzet, is fenomenaal. Nee, dat maakt het geen goede (genre)film, het zegt niets over het acteerwerk of de cameravoering (hoewel er voor elk van die onderdelen veel te zeggen valt). De belangrijkste prestatie van de regisseur is dat hij de kijker het werk laat doen. Glazer probeert de kijker te bedriegen met gemoedelijke scenes, maar iedereen weet dat je radertjes daar in de bioscoopstoel op een heel ander tempo op draaien. Wat je niet ziet, denk je er zelf bij. En dat is gruwelijk. Het is een soort "zonnige horror", het is bloedeloos in de andere zin van het woord. Geen genocidale misdaden in beeld, nee hoor: we gaan gezellig in de huiskamer van de familie Höss zitten.

Vader Höss is kampcommandant van Auschwitz en is toegewijd aan de zaak. Werk is werk, zo redeneert de mens. Dus overlegt Höss met architecten over een fenomenaal crematoriumsysteem, dat een "hoge productie" garandeert. We zien zijn zoontje spelen met gouden tanden, we zien zijn vrouw een bontjas passen waar wij de herkomst wel van kunnen raden. 

De aandacht trekt naar Hedwig, de vrouw van Höss. Zij creëert haar eigen paradijsje, daar aan de rand van dat concentratiekamp. Terwijl de oplettende kijker in de verte rokende torens ziet en iets te vaak alarmerende geluiden van over de schutting hoort, zien we Hedwig in haar element: de tuin is haar trots, ze sjouwt haar baby langs de geurende bloemen en vertelt haar moeder welke plannen ze heeft met de plantenkas en het geconstrueerde zwembad. Lekker leven: haar tuin is haar thuis. Terwijl manlief werkt, zorgt zij voor huis en gezin. Het kabbelt ritmisch verder. Nou ja, totdat pappie een verzoek tot overplaatsing krijgt. Mammie wil niet weg want Auschwitz is een paradijs. Haar paradijs.

Glazer is een boef, een verleider, want hij laat ons denken dat het allemaal maar normaal is. Werk en inkomen, wonen en leven. Gezin met kinderen. Alles volgens het boekje. Het zijn gewone mensen.

Met : Sandra Hüller, Christian Friedel

Gezien in : Cinema Oostereiland

Anatomy of a fall (aka Anatomie d'une Chute) - Justine Triet

Anatomy of a fall op IMDb (7,9)
 Anatomy of a fall op Moviemeter (3,79)

Het gaat nog dringen worden op mijn topfilm-van-het-jaar-lijstje. Wat was dit een onweerstaanbaar goede film. Niet alleen de content (rechtbankdrama, whodunit, psychologisch én sociaal drama kenmerken zich allemaal in deze film), maar vooral ook door de on-na-volg-baar goede Sandra Hüller. Zij is een fenomenaal actrice met een enorm scala aan kwaliteiten: ze spreekt meerdere talen (waardoor ze in zowel Duitse, Nederlandse als Franse en Engelse films terecht kan), ze heeft een mimiek die alles tussen griezelig en vriendelijk kan weergeven, ze is afwisselend dwingend en onderdanig, ze is simpelweg een compleet actrice. Wat mij betreft Oscarkandidaat.

Terwijl schrijfster Sandra Voyter beneden een interview heeft met een literatuurstudente, zet haar man boven de muziek op standje bulderstorm. Overduidelijk om te pesten, maar Sandra blijft ogenschijnlijk kalm. Ze spreekt met de studente af het interview later in het nabijgelegen Grenoble voort te zetten.

Sandra gaat naar boven, zoonlief gaat een rondje met de hond wandelen en doet een uur later bij zijn thuiskomst een vreselijke ontdekking: daar ligt zijn vader in de sneeuw, bebloed en bewegingloos. Vanaf dat moment heerst er nog maar één vraag: hoe is dit gebeurd? Alle scenario's komen voorbij maar er blijft uiteindelijk slechts een keuze uit twee: het is moord of zelfmoord. 

Doordat voor deze vraag uiteraard een rechtsgang moet worden gevolgd, neemt Sandra advocaat Vincent Renzi in de arm. Samen moeten zij lijdzaam toezien hoe ook zoonlief Daniel het proces ingezogen wordt: uiteindelijk heeft die de sleutel tot oplossing in handen. Niet alleen de val van zijn vader wordt geanalyseerd, ook de relatie van zijn ouders wordt tot in gruwelijke details gefileerd. Elke speler in dit macabere spel heeft een rol gespeeld, een oordeel vellen lijkt ondoenlijk.

Met: Sandra Hüller, Swann Arlaud, Mila Machado Graner, Antoine Reinartz, Jehnny Beth, 

FIN - song : Benoît Daniel - Variations autour d'une prelude

Sisi & Ich - Frauke Finsterwalder

Sisi & Ich op IMDb (6,8)
 Sisi & Ich op Moviemeter (3,00)

Iets te lang dacht ik dat ik de verkeerde keus had gemaakt en wist ik niet precies waar ik in de zaal naar zat te kijken. Maar dan toch: de plottwist, de groeiende spanning en -dat vooral- het fabuleuze acteerwerk van Sandra Hüller (een van de expressiefste Europese actrices van dit moment).

Hüller speelt Irma, een gravin die onder gruwelijke druk van haar moeder een plekje moet zien te veroveren aan het hof van het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk. Moeder levert haar af bij de hofdame van keizerin Elisabeth (die beter bekend staat als Sisi). De hofdame zoekt een opvolger, iemand die de ganse dag om de keizerin heen kan hangen om haar te behoeden voor domme daden en onhoffelijk gedrag.

Sisi is namelijk een bloedirritante werkgever, die haar macht gebruikt om met mensen te spelen en ze onzeker te maken. Ze heeft zich van het hof en de keizer afgezonderd op Corfu, alwaar ze een ziekelijke gezondheidsmanie heeft ontwikkeld waaraan ook al het personeel moet geloven.

Irma moet regelmatig tot de bodem gaan om de vernederingen van de keizerin (en van het andere personeel) te verwerken, maar gaandeweg ontwikkelt ze een heimelijke liefde voor Sisi. Die heimelijk moet blijven, want noch de keizerin noch de anderen mogen voelen wat de intieme omgang met Irma doet. 

Met : Sandra Hüller, Susanne Wolf

FIN - song : Nico - Afraid

FIN - song : T.Rex - Cosmic dancer

Ich bin dein Mensch (aka I'm your man) - Maria Schrader

Ich bin dein Mensch op IMDb (7,1)

Ich bin dein Mensch op Moviemeter (3,17)

Mateloos interessante film. En dat is niet omdat ie nou hartstikke verrast, of buitensporig geacteerd wordt, nee: het is het onderwerp dat het zo boeiend maakt. En misschien nog wel meer : de manier waarop dat onderwerp steeds in andere daglichten komt te staan. Een echte napraatfilm. 

"Een leven zonder jou is dan ook maar alleen een leven zonder jou" , zegt Alma op een gegeven moment tegen Tom. Ze had nooit gedacht dat het zo ver komen zou. Een paar stappen terug. 

Alma is een intelligente onderzoeker bij het prachtige Pergamon-museum in Berlijn, ze is gespecialiseerd in spijkerschriften. Haar werk slokt haar volledig op, ze is volledig gericht op de publicatie van een onderzoek over het bestaan van poëzie in oude spijkerschriften: ze wil aantonen dat de mens geen machine is, dat het schrift dus destijds niet louter werd gebruikt voor administratieve doeleinden, maar ook om gevoelens uit te drukken. (Houd dat gegeven vast). 
Een privéleven heeft Alma amper, de laptop gaat ook mee naar bed om zelfs daar nog even te kunnen werken. Precies de reden waarom ze toezegt mee te werken aan een experimenteel onderzoek van de museumdirecteur: ze levert gedurende een langere periode persoonlijke gegevens aan (persoonlijke voorkeuren, gevoelens, meningen, wensen). Uit deze gegevens wordt een profiel opgesteld dat in een humanoïde computer wordt gestopt. Anders gezegd: daarmee wordt een robotmens gevuld, die daarmee een "persoonlijkheid" krijgt, die Alma gelukkig moet gaan maken. Alsof ze daarop zit te wachten... Alma zegt toe drie weken aan dit experiment mee te werken en daarna rapport uit te brengen. 
Alle begin is moeilijk, robot Tom is dermate voorgeprogrammeerd dat er geen enkele spanning of vonk in hun contacten zit: ze neemt Tom weliswaar mee naar huis maar waakt ervoor hem te dichtij te laten komen. Omdat Tom volledig is geprogrammeerd op Alma's wensen lukt het hem echter gaandeweg om adequaat te reageren op het onredelijke gedrag van Alma. Terwijl de computer steeds menselijker trekjes begint te vertonen, begint Alma zich steeds meer af te vragen of ze dit wel wil: is haar eenzaamheid en getroubleerde verleden te verkiezen boven een geprogrammeerd en gespiegeld soort geluk? 

Met : Maren Eggert, Dan Stevens , Sandra Hüller

 FIN - song : Bremer/McCoy- Ny begindelse  

München - im Angesicht des Krieges (aka Munich: The Edge of War) - Christian Schwochow

Munchen Im Angesicht des Krieges op IMDb (6,9)
 Munchen Im Angesicht des Krieges op Moviemeter (3,37)

Films naar mijn hart zijn het meestal, verantwoorde historische drama's. Vaak met een "zo zou het gegaan kunnen zijn" verhaal, niet altijd is alles 100 procent de waarheid maar het leeuwendeel wel. In deze film zit ook een moment dat, als het een echte situatie is geweest, onze recente geschiedenis totaal veranderd zou kunnen hebben. Dat vind ik boeiend, de werkelijkheid heeft vaak flinterdunne fundamenten. 

1932, Oxford, Engeland. Afstudeerfeestje van 3 vrienden, waarvan 2 Duitse gaststudenten zijn. De spanning van verandering is voelbaar voor de twee mannen en een vrouw: er staan grote dingen te gebeuren in Europa. 
1938, London, Engeland. Een van bovengenoemd drietal is Hugh Legat, die na zijn studie als adviseur en communicatie-specialist van de Britse premier is gaan werken. Er wordt driftig gezocht naar een oplossing voor het conflict dat op het Europese vasteland is ontstaan: Hitler heeft Sudetenland bezet en zijn agressieve politiek dient een halt te worden toegeroepen. Chamberlain is bereid daarvoor met de nazi-dictator te gaan onderhandelen. 


1938. München, Duitsland. Paul, een van bovengenoemd drietal , is voor de overheid werkzaam als communicatiespecialist maar is een tamelijke eenling in zijn opvatting dat Hitler een gevaar vormt. Als hij de notulen van een bijeenkomst in handen krijgt waarbij Hitler zijn expansiedrift aan zijn generaals heeft uitgelegd, bedenkt Paul opeens dat hij dit maar op een manier naar buiten kan brengen. Hij zoekt via via contact met zijn oude studiemaat Hugh. Hun oude meningsverschillen zullen even moeten worden opzij gezet, er wacht hen een belangrijke taak. 
De enige manier waarop Hugh invloed zal kunnen uitoefenen, is meereizen met de Britse delegatie die in München met Hitler in overleg zal gaan voor een vredesakkoord. Het is 1939, je weet toch.

Met : George MacKay, JJannis Niewöhner, Jeremy Irons, Sandra Hüller, Liv Lisa Fries

 FIN - song : Isobel Waller Bridge- You Dream

Sibyl - Justine Triet

Sibyl op IMDb (5,8)

Sibyl op Moviemeter (2,71)

Beetje "Single White Female" , vleugje Haneke, her en der nog wat leentjebuur en dan krijg je "Sibyl". Enkele decennia geleden was er een fameus boek over Sibyl, een vrouw met meerdere persoonlijkheden. Dat boek zou zomaar als inspiratiebron hebben kunnen gediend voor deze film, want met de hoofdpersoon in deze film is in haar hoofd ook van alles aan de hand. Het is niet het allerbeste op cinema-gebied wat er uit voort komt, maar ik ben wel geporteerd van Virginie Efira, de Belgische die op dit moment een van Frankrijks huidige steractrices is (en die ook in deze film haar weelderige sculptuur inzet om dingen te bewerkstelligen). 

Sibyl is psychotherapeut, gerenommeerd in dat vak , maar ze wil het over een andere boeg gooien. Ze wil terug naar haar oude liefde: schrijven. Ze krimpt haar praktijk fors in, om voeling met het vak te houden behoudt ze een beperkt aantal klanten. In dat clubje zit ook de complexe Margot, een actrice die in haar consulten met Sibyl aangeeft dat ze de wanhoop nabij is. Ze zit middenin filmopnamen, maar is bezwangerd door haar tegenspeler, die op zijn beurt weer de vrouw is van de regisseuse. 
Sibyl geeft waar mogelijk advies, maar met haar andere oor slurpt ze deze informatie op om te gebruiken voor haar boek. Daar voegt ze nog een stukje persoonlijke ervaring aan toe: ook zij worstelde in het verleden met een relatie waarin de plotselinge zwangerschap de partners niet goed uit kwam.

Terwijl Margot steeds meer beroep doet op Sibyl om haar niet alleen in raad en daad, maar ook in het dagelijks leven op de set bij te staan, spiraalt Sibyl zich in een steeds lastiger web van belangen en gevoelens. Er wringt iets, sommige mensen gaan hiervan een tik oplopen. En zij zelf onvermijdelijk ook. 

Met : Virginie Efira, Adele Exarchopoulos, Gaspard Ulliel, Sandra Hüller , Niels Schneider

FIN - song : Roy Orbison- Leah

Proxima - Alice Winocour

 Proxima op IMDb (6,4)

Voor de tweede keer in een week thuisbioscoopte ik mezelf de ruimte in. Of beter: bevond ik mij in de wereld van de ruimtevaart. Dit keer draaide het echter vooral om de voorbereidingen voor zo'n vlucht en die kwamen in deze indringende film goed en gedegen over. 

Je zult maar je hele leven al de overtuiging hebben dat je astronaut wilt worden, alles in je leven daarvan in dienst stellen en dan - als je uiteindelijk wordt uitverkoren voor een vlucht naar Mars - last van wroeging krijgen. Sarah Loreau is zo iemand: een getalenteerde sterke vrouw die terecht wordt uitgekozen voor een ESA-missie naar Mars. 

Ze zou een gat in de lucht moeten springen maar ze ziet een groot probleem opduiken: haar jonge dochtertje zal haar een jaar moeten missen. Terwijl dat meisje het al zo moeilijk heeft : haar ouders zijn gescheiden en behoorlijk verschillend, zij zelf heeft leerproblematiek op school. Moeder Sarah weet daar door een strikte aanpak goed mee om te gaan, doet veel aan thuisonderwijs en begeleidt haar dochter waar het kan. Elk vrij moment dat Sarah niet hoeft te trainen en te leren, wordt in het samenzijn met haar dochter Stella gestoken. 

Met het vooruitzicht dat ze dat een jaar niet kan doen en dat Stella op haar wat losser in zijn vel zittende vader zal zijn aangewezen, begint het te knagen bij Sarah. Ze weet dat haar dochter haar dit kwalijk zal nemen, ze weet dat ze uit elkaar zullen groeien , dat er verwijten zullen komen. Het bemoeilijkt de pittige opleiding die Sarah volgt, zeker als ze in de laatste weken voor de lancering in quarantaine moet op de basis in Baikonoer, Kazachstan. Haar twee reisgenoten ( de wat nukkige en mannelijke Mike en de vriendelijke en sociale Anton) zien dat Sarah steken laat vallen in de voorbereiding. De foutjes die ze maakt vormen een risico voor een deelname, dat beseft Sarah maar al te goed. 

Met : Eva Green , Matt Dillon, Zelie Boulant, Aleksej Vateev , Lars Eldinger, Sandra Hüller

Der Architekt - Ina Weisse

Der Architekt op IMDb (6,3)
Complexe film over een de schijn ophoudende familie waar van alles aan de hand is. Papa is architect, een prijzen winnende arcitect zelfs. Hij prijst zich gelukkig een beroep te hebben waarin hij altijd kan staven of het resultaat van zijn denkwerk ook echt geworden is wat hij eerder in zijn hoofd had. In zijn privéleven blijkt dat een stuk lastiger.
Wanneer zijn moeder overlijdt en hij terugkeert naar het dorp van zijn jeugd, komen langzamerhand allerlei onverkwikkelijke zaken en zelfs trauma's aan het licht. De lastige verstandhouding met zijn ouders blijken een gesloten en zelfs getraumatiseerde man van hem gemaakt te hebben. Daar komt nog bij dat hij in het dorp ook het een en ander aan relationele geheimen heeft achtergelaten. Zijn gezin wordt hier plots mee geconfronteerd. De toch al ietwat vreemde verhoudingen komen hierdoor nog verder op scherp te staan.

Met : Josef Bierbichler, Hilde van Mieghem , Sandra Hüller, Sophie Rois

Toni Erdmann - Maren Ade

Toni Erdmann op IMDb (8,2)
Hoe raar wil je het hebben? Als je me vooraf verteld zou hebben dat ik naar een tragikomische poppenkast zou kijken met verklede acteurs met valse tanden en pruiken, dan weet ik niet of ik m wel had willen zien. Echter: deze film was me van dusdanig veel kanten aangeraden dat ik hem wel moest zien. Iets te lang soms, maar zeer zeer onderhoudend en een heel sterk einde, ben blij dat ik hem ben gaan zien.

Een verstoorde vader-dochter-relatie, dat is de kern van dit verhaal. Vader doet iets onbestemds als pianoleraar en medewerker van een middelbare school, maar dochter gaat sky high in de wereld van het harde zakendoen. Ze werkt als expat in Roemenie, is bezig met een project voor een grote bouwondernemer om massa-ontslag te genereren en dat zo geruisloos mogelijk te laten verlopen. Echter, de deal is nog niet helemaal beklonken en ze is dan ook onaangenaam verrast door het plotseling opduiken van haar vader. Die wil weten hoe het met zijn dochter gaat, waarom hij niks hoort.
Ze heeft weinig tijd voor hem en hij lijkt, na wat korte ontmoetingen met haar , haar vrienden en haar collega's weer terug te reizen naar Duitsland. Lijkt. Want plotseling duikt hij op de vreemdste momenten op: als Ines met vriendinnen in een restaurant zit, als Ines een zakelijke delegatie door kantoor begeleidt et cetera. En steeds is vader daarbij verkleed: vals gebit in en rare pruik op, hij doet zich voor als mental coach. Wat volgt is een reeks ongemakkelijke verhandelingen, waarbij Ines steeds in een conflictsituatie terecht komt. Moet ze nu het spel meespelen of moet ze kiezen voor haar zakelijke wereld, die aan alle kanten net zo nep is als de vermomming van paps?
U snapt, het kan maar twee kanten op: het wordt óf loutering óf het wordt catharsis. Trek daar maar even 2,5 uur voor uit.

Sandra Hüller , die we kennen van Requiem en van Brownian Movement, speelt de sterren van de hemel. Top acteerwerk.

Met oa Sandra Hüller, Peter Simonischek