Vox Lux op IMDb (6,0)
Drie films in één. En dat is in dit geval geen compliment, daarvoor zijn de verschillende delen te wisselvallig. Wij vroegen onszelf bij het verlaten van de zaal af waar we nu precies naar gekeken hadden? Het was niet specifiek een drama over een school-shooting. Het was ook niet het drama over de wordingsgeschiedenis van een gekweld (en kwellend) artieste. Net zo min was het een registratie van het sterrendom van diezelfde zangeres, die moeiteloos zalen van 30.000 mensen inpakt. En eigenlijk was het dat alle drie ook wél. Als het de bedoeling is geweest van regisseur Brady Corbet om te verwarren, dan is ie daarin volledig geslaagd. Zoals hij ook geslaagd is in zijn poging om de kijker te overtuigen van zijn filmische kwaliteiten (de cameravoering is indrukwekkend en vaak verrassend).
Het eerste deel van de film sprak mij veruit het meeste aan. Het heftigste deel , wellicht daarom. Op radicaal directe wijze vallen we het leven binnen van Celeste, een op dat moment 14-jarig meisje dat een bloederige schietpartij op haar school ternauwernood overleeft. Ze verwerkt haar ervaringen in het schrijven van een lied, dat ze bij de eerste wake ten gehore brengt. De pers duikt erop, ze gaat viral en de eerste pushberichten van de muziekindustrie dienen zich aan. Plaatje maken, clippie maken en optreden maar. Ze wordt een succesvolle tienerster.
Deel 2 springt naar 17 jaar later, Celeste is nu 31 en is een wereldster. Helaas is ze evenredig met haar toenemende roem ook toenemend onhandelbaar geworden. Een vreselijk mens, onmogelijk in de omgang, onredelijk naar haar dan 14-jarige dochter, onredelijk naar haar zus, onredelijk naar haar manager. Ze is in voorbereiding op een wereldtournee wanneer elders in de wereld een terroristische aanslag wordt gepleegd op strandgasten. De daders dragen daarbij een masker dat Celeste in een van haar wereldberoemde clips toonde. Uiteraard is ze geschokt, maar ze heeft moeite om dat onder woorden te brengen naar de smullende pers.
Deel 3 is het deel van de start van haar tournee, die ze aftrapt in haar oude woonplaats. Precies, die plek van de schoolaanslag. Veel van de verwrongen persoonlijkheid van de dame, die overigens heel sterk wordt neergezet door Nathalie Portman, komt bij het concert uiteindelijk naar buiten. Narcisme, ongelukkigheid, eenzaamheid, arrogantie, maar ook drive en creativiteit. Het is aan de kijker om toe te laten of men sympathie voor dit mens kan opwekken.
Met: Nathalie Portman, Jude Law, Raffey Cassidy, Jennifer Ehle, Stacy Martin
zaterdag, april 27, 2019
vrijdag, april 26, 2019
Le Grand Bain - Gilles Lelouche
Le Grand Bain op IMDb (7,0)
Uitstekende feelgood, zonder dat het een goede film is overigens. Verwacht geen "Intouchables", maar denk meer aan de fijne sfeer van "Calendar Girls" of "The Full Monty". De zaal barstte regelmatig in schaterlachen uit, een keurige graadmeter wat mij betreft. Natuurlijk is het formulewerk, maar het werkt.
Heel lang ziet het er naar uit dat het helemaal geen grappige film gaat worden, want de mislukkelingen die het uiteindelijke zwemteam terechtkomen, zijn allemaal uitstekend mislukt. De ene zwaar depressief, de andere die dat nog niet van zichzelf weet, de goede sul, de failliete zakenman: ze zitten er allemaal in. En ze verenigen zich om plezier te hebben. Aanvankelijk is dat ook het enige doel: beetje "sportief" bezig zijn, pret hebben met mannen onder elkaar. Maar gaandeweg komt er discussie over het niveau , zeker als een van hen ziet dat er een WK synchroonzwemmen in Noorwegen aanstaande is terwijl er nog geen Frans team ingeschreven staat.
Ze vegen allemaal zo veel mogelijk hun problematische straatje schoon, ze zijn doodsbang maar ze beseffen ook dat ze niet meer terug kunnen : niemand wil voor een ander onderdoen.
FIlms als deze winnen zelden prijzen, maar dat maakt ook niet uit: het gaat om de publiekswaardering. En die mag er zijn.
Met : Matthieu Amalric, Benoit Poelvoorde, Virginie Efira, Guillaume Canet
Uitstekende feelgood, zonder dat het een goede film is overigens. Verwacht geen "Intouchables", maar denk meer aan de fijne sfeer van "Calendar Girls" of "The Full Monty". De zaal barstte regelmatig in schaterlachen uit, een keurige graadmeter wat mij betreft. Natuurlijk is het formulewerk, maar het werkt.
Heel lang ziet het er naar uit dat het helemaal geen grappige film gaat worden, want de mislukkelingen die het uiteindelijke zwemteam terechtkomen, zijn allemaal uitstekend mislukt. De ene zwaar depressief, de andere die dat nog niet van zichzelf weet, de goede sul, de failliete zakenman: ze zitten er allemaal in. En ze verenigen zich om plezier te hebben. Aanvankelijk is dat ook het enige doel: beetje "sportief" bezig zijn, pret hebben met mannen onder elkaar. Maar gaandeweg komt er discussie over het niveau , zeker als een van hen ziet dat er een WK synchroonzwemmen in Noorwegen aanstaande is terwijl er nog geen Frans team ingeschreven staat.
Ze vegen allemaal zo veel mogelijk hun problematische straatje schoon, ze zijn doodsbang maar ze beseffen ook dat ze niet meer terug kunnen : niemand wil voor een ander onderdoen.
FIlms als deze winnen zelden prijzen, maar dat maakt ook niet uit: het gaat om de publiekswaardering. En die mag er zijn.
Met : Matthieu Amalric, Benoit Poelvoorde, Virginie Efira, Guillaume Canet
Loving Vincent- Doreta Kobiela / Hugh Welchman
Loving Vincent op IMDb (7,8)
Enorme filmhuishit destijds , wellicht dat ik 'm door de zaaldrukte destijds heb laten lopen. Nu stond ie alweer een tijdje op mijn harde schijf, gisteren kwam ie aan de beurt. Blij mee, want het is een weelde om naar te kijken. Het gekke aan deze film is dat je snel vergeet dat je naar animatie zit te kijken (wat bij mij een pré is) omdat de figuren zo levensecht zijn geschilderd. Zo herkende ik eerst de stem maar daarna toch ook echt het gezicht van Helen McCrory (oa van "Peaky Blinders") . De acteurs leenden in dit geval dus niet alleen hun stem maar ook hun gezicht aan de dorspfiguren die destijds Vincent van Gogh omringden. Douglas Booth, Saoirse Ronan : je haalt ze er zo uit.
De film was destijds de eerste volledig geschilderde film, een project waar 100'en kunstenaars aan deelnamen. De herkenbare hand van Vincent van Gogh moest in elke scene zitten, zodat de film niet alleen het verhaal maar ook het beeld van een van 's werelds best gewaardeerde kunstenaars weergeeft.
Het verhaal is opgehangen aan Armand Roulin, die terugkeert in Auvers-sur-huppeldepup om een reconstructie te maken van het overlijden van Van Gogh. Het verhaal van zelfmoord is voor hem niet direct aannemelijk, er zijn in de laatste week van de kunstenaar teveel dingen gebeurd om er van uit te gaan dat die zwaar levensmoe was. We kijken derhalve naar een complottheorie, we eindigen met de gedachte "zo zou het gegaan kunnen zijn.".
Zwierige stijl van filmen , waarbij je telkens even opveert als je de setting van een van Van Gogh's 800 schilderijen herkent: de dokter, de kamer, het terras, de graanvelden en de kraaien. Het zit er allemaal in en dat maakt deze film een feestje.
Met (de stemmen van) : Douglas Booth, Saoirse Ronan , Jerome Flynn
Enorme filmhuishit destijds , wellicht dat ik 'm door de zaaldrukte destijds heb laten lopen. Nu stond ie alweer een tijdje op mijn harde schijf, gisteren kwam ie aan de beurt. Blij mee, want het is een weelde om naar te kijken. Het gekke aan deze film is dat je snel vergeet dat je naar animatie zit te kijken (wat bij mij een pré is) omdat de figuren zo levensecht zijn geschilderd. Zo herkende ik eerst de stem maar daarna toch ook echt het gezicht van Helen McCrory (oa van "Peaky Blinders") . De acteurs leenden in dit geval dus niet alleen hun stem maar ook hun gezicht aan de dorspfiguren die destijds Vincent van Gogh omringden. Douglas Booth, Saoirse Ronan : je haalt ze er zo uit.
De film was destijds de eerste volledig geschilderde film, een project waar 100'en kunstenaars aan deelnamen. De herkenbare hand van Vincent van Gogh moest in elke scene zitten, zodat de film niet alleen het verhaal maar ook het beeld van een van 's werelds best gewaardeerde kunstenaars weergeeft.
Het verhaal is opgehangen aan Armand Roulin, die terugkeert in Auvers-sur-huppeldepup om een reconstructie te maken van het overlijden van Van Gogh. Het verhaal van zelfmoord is voor hem niet direct aannemelijk, er zijn in de laatste week van de kunstenaar teveel dingen gebeurd om er van uit te gaan dat die zwaar levensmoe was. We kijken derhalve naar een complottheorie, we eindigen met de gedachte "zo zou het gegaan kunnen zijn.".
Zwierige stijl van filmen , waarbij je telkens even opveert als je de setting van een van Van Gogh's 800 schilderijen herkent: de dokter, de kamer, het terras, de graanvelden en de kraaien. Het zit er allemaal in en dat maakt deze film een feestje.
Met (de stemmen van) : Douglas Booth, Saoirse Ronan , Jerome Flynn
maandag, april 22, 2019
The White Crow- Ralph Fiennes
The White Crow op IMDb (6,4)
Poëtische verfilming van het spannende levensverhaal van Rudolf Nureyev, een van de grootste balletdansers aller tijden.
Het is mei 1961 als Nurejev met het Kirov-ballet voor vijf weken neerstrijkt in Parijs. De film vertelt het verhaal van die allesbeslissende 5 weken, maar lardeert het met de aanloop. We weten hoe Nureyev door hard werken zo goed is geworden als hij is, maar we weten dan ook dat hij een eigenzinnig denker is met een enorme vrijheidsdrang. Niet dat ie zich met politiek bezighoudt, maar hij is er het type niet naar zich de wet te laten voorschrijven. En dat is in de Sovjet-Unie niet handig.
Geheel tegen de protocollen in gaat Nureyev in gesprek met Franse dansers, bezoekt hij musea en ontmoet hij dames en heren in de cafés. Hij wordt wel tegengesproken door de meegereisde KGB-agenten, maar steeds opnieuw doorbreekt hij de regels. Dat Moskou hem dat niet ongestraft laat doen, ligt aan de oppervlakte. De spanning loopt op: gaat Nureyev mee met de tournee die doorgaat naar Londen? Of gaat hij zijn moment kiezen om de Fransen te vragen hem asiel te verlenen?
Goed gefilmd verhaal, mooie beelden en een goed script vergoelijken het ietwat magere acteerwerk.
Met : Oleg Ivenko, Adele Exarchopoulos, Ralph Fiennes, Chulpan Khamatova
Poëtische verfilming van het spannende levensverhaal van Rudolf Nureyev, een van de grootste balletdansers aller tijden.
Het is mei 1961 als Nurejev met het Kirov-ballet voor vijf weken neerstrijkt in Parijs. De film vertelt het verhaal van die allesbeslissende 5 weken, maar lardeert het met de aanloop. We weten hoe Nureyev door hard werken zo goed is geworden als hij is, maar we weten dan ook dat hij een eigenzinnig denker is met een enorme vrijheidsdrang. Niet dat ie zich met politiek bezighoudt, maar hij is er het type niet naar zich de wet te laten voorschrijven. En dat is in de Sovjet-Unie niet handig.
Geheel tegen de protocollen in gaat Nureyev in gesprek met Franse dansers, bezoekt hij musea en ontmoet hij dames en heren in de cafés. Hij wordt wel tegengesproken door de meegereisde KGB-agenten, maar steeds opnieuw doorbreekt hij de regels. Dat Moskou hem dat niet ongestraft laat doen, ligt aan de oppervlakte. De spanning loopt op: gaat Nureyev mee met de tournee die doorgaat naar Londen? Of gaat hij zijn moment kiezen om de Fransen te vragen hem asiel te verlenen?
Goed gefilmd verhaal, mooie beelden en een goed script vergoelijken het ietwat magere acteerwerk.
Met : Oleg Ivenko, Adele Exarchopoulos, Ralph Fiennes, Chulpan Khamatova
Marjorie Prime - Michael Almereyda
Marjorie Prime op IMDb (6,3)
Ergens in de toekomst zal het mogelijk zijn om een replica te bestellen van een van je dierbaren. Uiteraard is die replica alleen een buitenkant en moet je hem vullen met informatie. Dit om een zo goed mogelijk lijkende kopie van je overleden man, moeder of vrouw te creëren. Op die manier houd je een gesprekspartner in leven waarmee je herinneringen kunt ophalen maar waar je ook je twijfels en je wensen aan kwijt kunt.
In deze film zien we deze handige toepassing, primes genaamd, in meerdere gedaanten. Oorspronkelijk is er alleen Walter, de nagemaakte echtgenoot van Marjorie. Zij is ergens in de tachtig en lijdt aan alzheimer. Door de gesprekken met Walter haalt ze bij vlagen weer stukken van haar leven terug. Hij is een goede gesprekspartner en krijgt veel liefde terug. Veel meer liefde in ieder geval dan Marjorie geeft aan haar dochter Tess en schoonzoon Jon, die bij haar zijn ingetrokken toen de eerste ziekteverschijnselen bij haar optrad
en.
Door de gesprekken ontrafelen we een pijnlijke geschiedenis, die nog ver na Marjorie's dood doorwerkt bij Tess en Jon. Hoewel deze zeer liefdevol met elkaar omgaan, zijn beiden getroubleerd door de gebeurtenissen in het gezin. Praten met een prime helpt weliswaar, maar lost niet alles op.
Tamelijk poëtische film die bovendien knap met tijdssprongen speelt.
Met: Jon Hamm, Lois Smith, Geena Davis, Tim Robbins
Ergens in de toekomst zal het mogelijk zijn om een replica te bestellen van een van je dierbaren. Uiteraard is die replica alleen een buitenkant en moet je hem vullen met informatie. Dit om een zo goed mogelijk lijkende kopie van je overleden man, moeder of vrouw te creëren. Op die manier houd je een gesprekspartner in leven waarmee je herinneringen kunt ophalen maar waar je ook je twijfels en je wensen aan kwijt kunt.
In deze film zien we deze handige toepassing, primes genaamd, in meerdere gedaanten. Oorspronkelijk is er alleen Walter, de nagemaakte echtgenoot van Marjorie. Zij is ergens in de tachtig en lijdt aan alzheimer. Door de gesprekken met Walter haalt ze bij vlagen weer stukken van haar leven terug. Hij is een goede gesprekspartner en krijgt veel liefde terug. Veel meer liefde in ieder geval dan Marjorie geeft aan haar dochter Tess en schoonzoon Jon, die bij haar zijn ingetrokken toen de eerste ziekteverschijnselen bij haar optrad
en.
Door de gesprekken ontrafelen we een pijnlijke geschiedenis, die nog ver na Marjorie's dood doorwerkt bij Tess en Jon. Hoewel deze zeer liefdevol met elkaar omgaan, zijn beiden getroubleerd door de gebeurtenissen in het gezin. Praten met een prime helpt weliswaar, maar lost niet alles op.
Tamelijk poëtische film die bovendien knap met tijdssprongen speelt.
Met: Jon Hamm, Lois Smith, Geena Davis, Tim Robbins
zondag, april 21, 2019
Hearts beat loud - Brett Haley
Hearts beat loud op IMdb (6,9)
Prettige film. Niet dat ie nou heel goed is, maar er zit een mooie sfeer in en het onderwerp sprak me erg aan,
Frank is uitbater van een noodlijdende platenzaak in een wijkje in New York. Hij weet alles, geniet zeer van zijn eigen spullen maar hij verkoopt te weinig om er goed van te kunnen leven.
Het maakt ook allemaal niet meer uit, want hij gaat de boel opdoeken: zijn dochter gaat binnenkort studeren aan de andere kant van de VS en met haar heeft hij juist zo'n goede muzikale klik. Thuis heeft ie een repetitieruimte waar ze samen jammen en waar ze hun zelf gecomponeerde liedjes uitproberen. Daar is geen lol meer aan, als ze straks weg is.
Het meisje zelf is zoekende, zowel in haar "carrière'planning als in het voorzichtige pad der liefde. Wanneer ze een gelijkgestemde ziel ontmoet, schrijft ze daar een liedje voor. En dat liedje , dat repeteert ze met haar vader die het vervolgens tamelijk stiekem blijkt te hebben opgenomen. Paps trekt de stoute schoenen aan en uploadt het naar Spotify. Het neemt een vlucht en wordt opgenomen in de New Indie Mix van die weken.
Dat sterkt Frank in de gedachten dat ie iets samen moet doen met zijn dochter, dat ze meer werk moeten uitbrengen. Maar ja, hij wil ook haar toekomstplannen niet in blokkeren, hij snapt dat ze vastberaden is een studie af te ronden en niet net als haar ouders de onzekerheid van een muzikale carrière te ambiëren. Een geoefend kijker weet vervolgens dat er iets samen gaat komen in die prachtig weemoedige platenzaak van paps.
Fijn indie-sfeertje in de film, bij vlagen een Highfidelity-achtige impuls. En er wordt beminnelijk geacteerd. Goed te doen deze.
Met : Nick Offerman, Kiersey Clemons, Toni Colette, Ted Danson
Frank is uitbater van een noodlijdende platenzaak in een wijkje in New York. Hij weet alles, geniet zeer van zijn eigen spullen maar hij verkoopt te weinig om er goed van te kunnen leven.
Het maakt ook allemaal niet meer uit, want hij gaat de boel opdoeken: zijn dochter gaat binnenkort studeren aan de andere kant van de VS en met haar heeft hij juist zo'n goede muzikale klik. Thuis heeft ie een repetitieruimte waar ze samen jammen en waar ze hun zelf gecomponeerde liedjes uitproberen. Daar is geen lol meer aan, als ze straks weg is.
Het meisje zelf is zoekende, zowel in haar "carrière'planning als in het voorzichtige pad der liefde. Wanneer ze een gelijkgestemde ziel ontmoet, schrijft ze daar een liedje voor. En dat liedje , dat repeteert ze met haar vader die het vervolgens tamelijk stiekem blijkt te hebben opgenomen. Paps trekt de stoute schoenen aan en uploadt het naar Spotify. Het neemt een vlucht en wordt opgenomen in de New Indie Mix van die weken.
Dat sterkt Frank in de gedachten dat ie iets samen moet doen met zijn dochter, dat ze meer werk moeten uitbrengen. Maar ja, hij wil ook haar toekomstplannen niet in blokkeren, hij snapt dat ze vastberaden is een studie af te ronden en niet net als haar ouders de onzekerheid van een muzikale carrière te ambiëren. Een geoefend kijker weet vervolgens dat er iets samen gaat komen in die prachtig weemoedige platenzaak van paps.
Fijn indie-sfeertje in de film, bij vlagen een Highfidelity-achtige impuls. En er wordt beminnelijk geacteerd. Goed te doen deze.
Met : Nick Offerman, Kiersey Clemons, Toni Colette, Ted Danson
zaterdag, april 20, 2019
You, me and him - Daisy Aitkens
You, me and him op IMDb (6,4)
Toch prefereer ik nog altijd de onderkoelde humor die niet helemaal aankomt boven de humor die er te dik bovenop ligt. Deze komedie zag ik na de onderstaande, en deze legde het af tegen de eerste.
Een comedy of errors , zo noemden ze dit genre in de jaren 50. Of een threesome, dat kan ook. Als volgt:
Lesbisch stel worstelt om diverse redenen met de relatie: er is leeftijdsverschil, er is mentaliteitsverschil. De oudere dame van de twee, Olivia, is een keurige advocate, de jongere, Alex,, is een losgeslagen kunstenares, die het party-en nog niet helemaal heeft afgeleerd. Wanneer Olivia meldt dat ze toe is aan een kind , mede om de relatie te verdiepen en bestendigen, valt dat niet helemaal goed bij Alex. Die leeft zich uit op een feestje en belandt dronken met de buurman in bed.
U snapt het al: kort daarna blijken beide dames zwanger en er ontstaat de nodige frictie. Zeker als Olivia hoort hoe Alex dan wel in verwachting is geraakt, is de boot aan.
Alex is vast van plan om de hipster-buurman een rol te geven in deze zwangerschap, hij is immers de papa. Olivia ziet dat niet zitten, wordt jaloers en er begint een spel van aantrekken en afstoten. Ondertussen groeien de buiken en groeit het besef dat er echt iets moet gebeuren.
Met: Lucy Punch, Faye Marsay, David Tennant
Toch prefereer ik nog altijd de onderkoelde humor die niet helemaal aankomt boven de humor die er te dik bovenop ligt. Deze komedie zag ik na de onderstaande, en deze legde het af tegen de eerste.
Een comedy of errors , zo noemden ze dit genre in de jaren 50. Of een threesome, dat kan ook. Als volgt:
Lesbisch stel worstelt om diverse redenen met de relatie: er is leeftijdsverschil, er is mentaliteitsverschil. De oudere dame van de twee, Olivia, is een keurige advocate, de jongere, Alex,, is een losgeslagen kunstenares, die het party-en nog niet helemaal heeft afgeleerd. Wanneer Olivia meldt dat ze toe is aan een kind , mede om de relatie te verdiepen en bestendigen, valt dat niet helemaal goed bij Alex. Die leeft zich uit op een feestje en belandt dronken met de buurman in bed.
U snapt het al: kort daarna blijken beide dames zwanger en er ontstaat de nodige frictie. Zeker als Olivia hoort hoe Alex dan wel in verwachting is geraakt, is de boot aan.
Alex is vast van plan om de hipster-buurman een rol te geven in deze zwangerschap, hij is immers de papa. Olivia ziet dat niet zitten, wordt jaloers en er begint een spel van aantrekken en afstoten. Ondertussen groeien de buiken en groeit het besef dat er echt iets moet gebeuren.
Met: Lucy Punch, Faye Marsay, David Tennant
Abonneren op:
Posts (Atom)
Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger
Vier minus drei op IMDb (7,6) Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Ik ben filmliefhebber. Nee, opnieuw: ik ben filmFANAAT! Al jaaaaren, maanden, weken, dagen, uren. Niks mis mee, maar het leidt soms we...













