zaterdag, december 07, 2019

The King - David Michod

The King op IMDb (7,3)
Kosten noch moeite lijken gespaard om dit een grote en stoere productie te laten lijken. De grootscheepse Netflix-aanpak leidt uiteindelijk tot een saaie film, althans voor mij (en mijn vrouw haakte al veel eerder af). Zeer overtuigd van het grote talent van Timothee Chalamet , dat ben ik, jawel. Maar in deze film komt hij te glazig over, te karikaturaal, te weinig échte emotie ervaar ik. Jammer.

Bij de opening van de film is hij Hal, de verbannen prins die zijn dagen slijt in ledigheid. Hoeren en snoeren, meer zit er voor hem niet in nadat zijn tyrannieke vader hem het hof heeft uitgejaagd. Het ontbreekt hem aan niets, prins tenslotte, maar het is leeg. Alleen zijn vriend Falstaff is een lichtpunt, diens verantwoordelijke zorg houdt hem nog enigszins op het rechte pad.
Vader ligt op zijn sterfbed en maakt Hal nog eenmaal duidelijk dat hij eruit ligt. De andere zoon wordt benoemd tot opvolger  , hij moet pappie's rijk bestieren en pappie's oorlogen vechten. Dat gaat al snel mis. Hij komt om bij gevechten in Wales en Hal wordt alsnog tot de troon geroepen. Dan zal ie het doen ook.
Als koning Henry V gooit hij het roer om: de oorlogen moeten gestopt , er dient vrede te zijn binnen het rijk ,met kansen voor alle mensen. Dat klinkt nobel , maar in deze tijden (rond 1400 leven we) volstrekt irreëel. De koning van Frankrijk is nog steeds gebelgd over de pijnlijke Honderdjarige oorlog, hij zet zijn zoon (de dauphin) in om Henry uit te dagen. Die wil niet, maar moet wel. Hij gaat de boot in.
Eenmaal overzee moet worden opgerukt naar het Franse hof. De eerste slagen worden gewonnen maar dan wordt Henry's leger bij Azincourt tot stoppen gemaand. Ze staan tegenover een immense overmacht, slecht met vernuft kan deze slag worden gewonnen. Dat kan maar één iemand, beseft Henry: hij laat het commando voor het strijdplan over aan Falstaff. De rest is geschiedenis.

Met : Timothée Chalamet , Joel Edgerton, Ben Mendelsohn, Sean Harris

Geen opmerkingen: