Omaatje lief

Fietstik vanmorgen op weg naar de trein, word ik geroepen. Staat in de deuropening een oude grijze oma: meneer, meneer, kunt u voor mij de deur openmaken? Ik krijg m niet open en dat kon ik altijd wel.
Zo'n deur met een openklap-raampje: ik mijn arm erdoorheen en aan t lipje trekken. Muurvast.
"hij zit op slot, mevrouw, als u me de sleutel geeft, maak ik m voor u open".
"Die heb ik niet! En de achterdeur is ook vast".

Vraagtekens op mijn voorhoofd, hoe dit op te lossen. Ik meldde haar even naar mijn broer te gaan, die schuin aan de overkant woont. Hij erbij, wij samen geprobeerd maar toen moest ik toch echt naar mn trein.
Belde hem vanuit de trein: opgelost! Bleken er her en der in de gang briefjes te hangen: "moeder, de hulp komt straks, die maakt de deur los!!'.
Mevrouw (de oma van een voetbalmaatje van me) is zo dement als een.....eh..deur en mag dus niet meer zelf naar buiten.
Wat een maatschappij toch..