Dan was de tweede film die ik gisteravond zag al een stuk interessanter. Omgaan met verlies, het is weinigen gegeven dat goed te doen.
Zo blijkt uit het verhaal van Christophe en Irene. Tien jaar geleden verdween hun 8-jarige zoontje Hugo, van de ene op de andere dag. Al direct bij het begin van de film weten we de oorzaak, terwijl het stel er pas gaandeweg de film achter komt.
Hun huwelijk heeft de vermissing niet overleefd, Christophe liet huis en haard achter en vluchtte naar Mexico. Irene heeft zo goed en zo kwaad als het ging de draad van het leven opgepakt, maar er mist een stuk. Met hun kind zijn de echtelieden ook zichzelf verloren.
Wanneer een langgestrafte gevangene met een bekentenis komt en daarmee de vermissingszaak opnieuw openbreekt, komt er eindelijk nieuws voor Irene. Het is geen goed nieuws maar het is nieuws. Ze neemt aarzelend contact op met Christophe, die spoorslags terugreist naar Quebec. Ze zijn te laat om de dader te confronteren (die is er in zijn cel tussenuit gepiept) maar ze gaan wel de onderlinge confrontatie aan: zijn ze eigenlijk nog steeds ouder van een kind ook als die er niet meer is? En zijn ze daarmee niet nog steeds een beetje vader en moeder?
De momenten zijn pijnlijk, talrijk zijn ze ook. Hoe krijg je ooit zo'n kapotgeslagen relatie weer een beetje gelijmd? Als dat al lukt...
Pijnlijke film, fraai gestileerde film/
Met: Sebastien Ricard, Fanny Mallette
Geen opmerkingen:
Een reactie posten