Mr. Bean's holiday- Steve Bendelack

Mr. Bean's Holiday op IMDb (6,4)
 Mr. Bean's holiday op Moviemeter (2,77)

Mr. Bean's Holiday op Wikipedia

Natuurlijk snap ik wat u denkt, maar ja: die harde schijf stond op knappen dus er moest een en ander worden bekeken en verwijderd. Dan krijg je dit: blijkbaar een jaar geleden opgenomen, deze tweede film van het personage Mr. Bean, waarachter natuurlijk de veelzijdige doch vooral komische Rowan Atkinson schuilt. Vele afleveringen heb ik ervan gezien, ik weet niet meer zeker of ik ook zijn eerste film zag of dat ik toen al een beetje door de zelfverklaarde tijdloosheid van deze humor heen zag. In ieder geval: als je dit twintig jaar later een keer gaat bekijken, word je nergens verrast (nou ja, een toffe bijrol van Willem Dafoe daargelaten) en ga je op een sukkeldrafje door Beans avonturen heen. Op reis!

De bekende Mini wordt op de stoep van de Tower neergezet: er zal een prijsuitreiking zijn die meneer Bean blijkt te winnen. Hij wint een treinreis door Frankrijk met als eindbestemming de flamboyante badplaats Cannes (locatie van... u weet wel). Wat zullen we toch allemaal weer meemaken? 

Vanaf het begin gaat natuurlijk alles mis: Bean belandt in een Parijse buitenwijk, Bean mist de aansluiting, Bean isoleert een vader van zijn zoon waardoor hij plots van ontvoering wordt beticht, Bean verliest portemonnee dus moet de straatartiest uithangen, Bean moet en zal in Cannes komen om de zee te zien en belandt met hulp van anderen alsnog daar. Waar hij en passant het hele filmfestival verstiert. 

Met: Rowan Atkinson, Willem Dafoe, Max Baldry, Emma de Caunes

FIN - song : Charles Trenet- La mer

Nosferatu - Robert Eggers

Nosferatu op IMDb (7,4)
 Nosferatu op Moviemeter (3,38)

Nosferatu op Wikipedia

Ja hoor, lach me maar uit. Zeg maar dat ik het zélf doe, dat het mijn eigen schuld is. Je hoeft geen horrorfilms te kijken, BEGT, daar haal je echt geen plezier uit. Klopt allemaal, ook deze was er weer een waar ik amper de aandacht bij kon houden. Waarom ik het dan toch doe? Aan de ene kant omdat ik het wel als een verplichting voel om als quizmaker ook met enige regelmaat buiten je eigen lijntjes te kleuren, aan de andere kant omdat ik me soms nog wel eens laat verrassen door sterke visuele vondsten. In dit specifieke geval was het natuurlijk ook nog eens bijzonder dat het een remake is van een film die op het moment van produceren al meer dan een eeuw oud was (102 jaar toen de film in roulatie ging, zo precies kunnen we zijn). Voor die moeite, voor die hommage zelfs, wilde ik wel een keer een rondje spookhuis doen. 

We gaan naar het vroeg-19e eeuwse Duitsland om ons verhaal te beginnen. Thomas Hutter is makelaar in opleiding en krijgt als een soort meesterproef een zeer bijzondere klus: het kantoor heeft een klant uit Transsylvanië die bij hen in Wismut een (tamelijk vervallen) huis wil kopen. Hutter moet erheen om de handtekening van de geestige graaf te bemachtigen, een reis waarvoor hij wel zijn kersverse echtgenote Ellen moet achterlaten. (Wat hij dan nog niet weet en wij wel, is dat zijn vrouw al een keer een bezoekje van de graaf heeft gehad. Een bezoek met de nodige gevolgen). 
Hutter gaat daarheen, vindt het kasteeltje van graaf Orlok heel bijzonder maar weet de graaf wel zijn signatuur te laten zetten. Daarbij loopt Thomas tegen zijn wil echter ook een liefdesbeet op, wat hij natuurlijk verzwijgt voor zijn vrouw. Thomas aanvaardt de terugreis op een door pest ver..eh..pest schip, zodat hij bij thuiskomst de nodige doem over Wismut uitvaardigt. Maar zal die pest uiteindelijk vernietigender blijken dan de vloek van Nosferatu, de graaf van Orlok?

Met: Lily Rose Depp, Nicholas Hoult, Willem Dafoe, Bill Skarsgard, Aaron Taylor Johnson

FIN - song : Carolina Shaw - Partita for 8 singers: 3. Courante

The Phoenician Scheme - Wes Anderson

The Phoenician Scheme op IMDb (6,9)
 The Phoenician Scheme op Moviemeter (3,07)

The Phoenician Scheme

Om teleurstellingen te voorkomen, adviseer ik u niet verder te lezen. Ga leuke dingen doen, ga naar buiten of lees een boek. Veel meer hoeft u van deze film niet te weten, anders dan het een fraai ontworpen plaatjesboek is, waarbij niet de in groten getale opdravende wereldsterren de hoofdrol spelen, nee, de meeste aandacht gaat uit naar de art direction. Zoals we overigens gewend zijn van regisseur Wes Anderson, de man die eigenlijk al vijf keer dezelfde film gemaakt heeft: absurde karikaturen in een loeistrak retro-decor. U kunt dit natuurlijk zelf gaan ontdekken, maar een wandeling langs de waterkant is avontuurlijker. Eerlijk waar: mijn vrouw en ik keken elkaar gisteren in de matig bezette zaal enkele keren aan met een blik van "hoe lang duurt dit nog?". 

We betreden het zakenimperium van Anatole "Zsa Zsa" Korda, een rüksichtlose ondernemer die alles wegmaait wat hem voor de voeten komt om zijn zin te krijgen (denk Trump/Musk en andersoortige harteloze poenscheppers). Hij heeft - onder de naam The Phoenician Scheme- een reeks grote bouwprojecten ontwikkeld voor zijn Fenisisch Land. Hoewel hij meerdere haast dodelijke (vliegtuig) ongelukken overleefd heeft, ervaart hij toch zijn eigen kwetsbaarheid en besluit hij zijn enige dochter (1 van zijn tien kinderen) erfgename te maken om zijn klus af te maken. Deze godvrezende jonge vrouw, Liesl genaamd, moet hem begeleiden tijdens zijn bedeltocht langs diverse investeerders, zakenlui die stuk voor stuk nog een appeltje met Korda hebben te schillen. Liesl dient liever God dan Mammon maar toch gaat ze langzaam overstag: ze besluit haar vader bij te staan, ook omdat ze op die manier te weten hoopt te komen wie van papa's vijanden verantwoordelijk is voor de dood van haar moeder.

Met: Benicio del Toro, Mia Threapleton, Tom Hanks, Bryan Cranston, Matthieu Amalric, Benedict Cumberbatch, Michael Cera, Scarlett Johansson, Rupert Friend, Willem Dafoe, Charlotte Gainsbourg, F. Murray Abraham

FIN - song : Benjamin Britten - Simple Symphony

Gezien in : Cinema Oostereiland

Beetlejuice Beetlejuice (aka Beetlejuice 2)- Tim Burton

Beetlejuice Beetlejuice op IMDb (7,1)
 Beetlejuice Beetlejuice op Moviemeter (3,10)

Eerlijk is eerlijk: ik vond m gewoon leuk. Geen lijstjesmateriaal, maar ik heb me gewoon wel vermaakt. Eigenlijk ging ik voor de visuele pracht die regisseur Tim Burton doorgaans etaleert. Ik kwam daarin volledig aan mijn trekken, want aan dynamiek en flitsende beeldwisselingen geen gebrek. Maar er was wel wat meer: fijne tongue-in-cheeck humor, lekkere muziek en her en der grappige verwijzingen naar de wereld van zwevers en therapeuten. Dat gaat niet van dikke planken, maar er is veel te genieten. Duim omhoog dus voor dit vervolg op de succesvolle eerste film uit 1988. 

Het verhaaltje is eigenlijk bijzaak en om die reden niet zo moeilijk: Lydia Deetz - paranormaal medium van beroep- heeft moeizaam contact met haar dochter Astrid, die alle verhalen van moeder en oma Delia maar onzin vindt. Ze snapt niet waarom de oude generatie zo koketteert met "geesten op zolder" en spoken of ondoden. 

Dat houdt ze knap vol, totdat ze valt voor de charmes van de knappe buurjongen, bij wie ze Halloween gaat vieren. Die jongen blijkt eigenlijk een overleden jongeman te zijn die eerder zijn ouders vermoordde. Dat zijn bedoelingen onzuiver zijn, blijkt wanneer hij Astrid een oude spreuk laat uitspreken waardoor ze de wereld van de doden kunnen betreden. Zijn doel is om het meisje zijn plaats in de dodenwereld te laten innemen zodat hij terug kan naar de mensenwereld. Moeder Lydia komt to the rescue, maar redt dat niet alleen. Ze weet wat ze moet doen: drie keer achtereen roept ze om Beetlejuice.

Met: Winona Ryder, Michael Keaton, Jenna Ortega, Catherine O'Hara, Willem Dafoe, JJustin Theroux, Monica Bellucci

FIN - song : Donna Summer- Macarthur's Park

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kinds of Kindness - Yorgos Lanthimos

Kinds of Kindness op IMDb (7,0)

Kinds of Kindness op Moviemeter (3,56)

De krantenrecensies van gisteren heb ik nog niet gelezen, maar ik had vanmiddag wel de kans om de nieuwe Yorghos Lanthimos-film in de zaal te gaan bekijken. Daar maken we ruimte voor. 

Ook als je de meest bejubelde -want meest avontuurlijke en eigenzinnige- regisseur van het moment bent, wil dat wil niet zeggen dat je full score haalt. Ik heb alle (of bijna) alle films van deze fantastische Griekse beelddenker gezien, maar kom met deze laatste niet in de buurt van de andere, qua rangschikking. Het lijkt erop alsof hij nog een paar ideetjes over had uit andere sets en scenes, alsof hij die nu maar allemaal in 1 film heeft gepropt. Niet voor niets is het een drieluik: drie losse verhalen die op het oog niets met elkaar te maken lijken te hebben, behalve dan de aandacht van de tegenspelers voor elkaar en voor het belang van voeding, vooral over de hoeveelheden daarvan. Als ik dan toch moet gaan ordenen, dan vond ik het laatste verhaal het meest aansprekend. Maar ja, toen waren we al ruim 2 uur onderweg. 

Verhaal 1 (The death of R.M.F.) is wel fullblown Lanthimos: een onderdanige man die het goed wil doen bij een schimmige rijkaard. Hij is al 10 jaar in dienst van hem en voert steeds een reeks onduidelijke opdrachten uit, waarvoor hij rijkelijk beloond wordt. De opdracht die hem nu echter verstrekt wordt, gaat hem te ver. Hij is niet echt te beroerd om vuil werk op te knappen, maar iemand doodrijden, dat gaat hem echt te ver. Ontslag dus. En pas dan merkt hij hoezeer zijn leven door de machtige engerd is bepaald. En vooral: hoe zeer hij dat leven terug wil. 

Verhaal 2 (R.M.F. is flying):  politieagent Daniel mist zijn vrouw. En dat missen is erg letterlijk, want zijn vrouw wordt vermist nu ze op een wetenschappelijke trip met universiteitscollega's mogelijk is verongelukt. Plots krijgt Daniel bericht dat ze gevonden is, maar eenmaal thuis heeft hij toch zijn twijfels of de dame die voor zijn neus staat wel de echte Liz is. Natuurlijk lijkt ze als twee druppels water op haar, maar haar gedrag, haar smaak en zelfs haar schoenmaat zijn veranderd. Daniel overlegt met een bevriend stel wat hij moet doen, ze verklaren hem voor gek. Toch gaat Daniel het uitproberen: hij begint zijn vrouw te testen, waarbij hij van een hongerstaking uiteindelijk overgaat tot bizarre maaltijdwensen. Wensen waarvoor Liz tot offers bereid moet zijn.

Verhaal 3 (R.M.F. eats a sandwich) : ze zijn duidelijk niet op natuurlijke wijze een stel gaan vormen, onze Andrew en Emily. Ze zijn duidelijk geselecteerd, ze hebben een opdracht. Dat blijkt, als we al snel daarna sekteleider Omi in beeld krijgen. Omi is op zoek naar de onbevlekte mens, een vrouw die nog niet met mensen van buiten zijn cult seks heeft gehad. Of: die na die eerdere ervaring nog niet het reinigingsritueel (zweethut, gezegend traanwater ) heeft ondergaan. Emily wordt steeds afgeleid door haar stalkende ex die maar niet begrijpt waarom ze vertrokken is en waarom ze niet vaker haar dochter bezoekt. Andrew probeert Emily bij de les, eh sorry: bij de leer te houden maar het vlees is zwak. Tegen wil en dank.

Gelieve van deze drie verhalen zelf chocola te maken. En deze dan niet aan Liz te voeren.

P.S. : voor degenen die vinden dat ik hier wat al te hard ben in mijn eigen oordeel zeg ik: laat je niet afschrikken. Lanthimos zou Lanthimos niet zijn als hij niet voldoende visuele pracht en wonderlijke wendingen en verbeeldingen in zijn film zou stoppen. Je verveelt je natuurlijk geen moment. 

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Willem Dafoe, Margaret Qually

FIN - song :  Jerskin Fendrix  - King Lear (demo)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Poor Things- Yorgos Lanthimos

Poor things op IMDb (8,4)
 Poor Things op Moviemeter (4,10)

De eerste de beste kans na mijn vakantie aangegrepen om deze te gaan zien. Ben tot nog toe zeer onder de indruk van het oeuvre van de eigenwijze regisseur Yorgos Lanthimos, dus deze moest ik - mede gezien de lawine aan lovende kritieken- snel zien. Welnu, ik zag niet één film: ik zag drie films in één. Het minste deel vond ik de melige koddigheid die het personage Bella Baxter moet uithalen om geloofwaardig te zijn in haar ontwikkeling. De andere twee grote lijnen bevielen me beter: uiteindelijk werkt de film naar een plot toe en naar personages met gevoelens en gedragingen. Daarin had Lanthimos me te pakken, net als in de fantastische visuele verzorging van de beelden (groothoeklenzen, Escher-achtige ruimtes en kleurrijke variaties van zwart-wit tot fluorescent) waarbij beroemde stadsgezichten als die van Lissabon, Parijs en London onherkenbaar vervormd werden tot sprookjestuinen. Heel bijzonder gemaakt, het zorgt er weer voor dat Lanthimos opnieuw terechte waardering krijgt voor een heus meesterwerk. Een ongekende reeks krachtige films heeft hij nu reeds op zijn naam staan. 

We gaan zo'n anderhalve eeuw terug in de tijd en belanden in de Londense  artsenpraktijk van de wonderlijke chirurg Godwin "God" Baxter. Deze is zelf al een product van zijn medisch experimenterende vader en zet deze chirurgische ontdekkingsreis op bijzondere wijze voort: hij pikt een drenkelinge op uit de Theems. Ze is nog maar net verdronken maar de baby in haar buik leeft nog. "Waarom niet?", denkt Baxter. Hij redt de baby maar gaat een stap verder: hij implanteert de hersenen van de baby in het hoofd van de moeder die daarmee op wonderlijke wijze weer tot leven komt. Hiermee creëert hij een lieve Frankenstein: een volwassen vrouw met het brein van een baby. Baxter wil een experiment uitvoeren: niet alleen testen of hij iemand tot leven kan wekken maar ook of hij haar dingen kan aanleren. Woordjes leren, aan tafel eten, motoriek: dat alles probeert hij uit met het wonderlijke schepsel dat hij Bella noemt. hij roept zijn student Max McCandles erbij om alle vorderingen bij te houden,. 

Het lijkt te lukken, Bella loopt (houterig) rechtop en gaat vooruit. Het gaat mis als ze ontdekt dat ze pret kan hebben wanneer ze haar seksueel ontwaken vooropstelt: aanvankelijk redt ze het met zelfbevrediging maar er moet meer zijn. Dat betekent dat ze deur uit wil, de wereld ontdekken. De maffe notaris Duncan Wedderburn lijkt daar bij uitstek geschikt voor: die denkt een gemakkelijke prooi gevonden te hebben voor zijn eigen escapades maar als hij met Bella de artsenpraktijk ontvlucht, ontdekt hij al snel dat Bella een eigen wil heeft waarmee ze hem radeloos maakt en zelfs begint te overvleugelen. Dokter God en zijn assistent zijn radeloos, maar voorlopig keert zijn Bella niet terug van haar ontdekkingsreis.

Met: Emma Stone, Mark Ruffalo, Willem Dafoe, Ramy Youssef, Vicki Pepperdine 

FIN - song : Jerskin Fendrix- "Poor Things"finale and end credits

Gezien in : Cinema Oostereiland

Asteroid City - Wes Anderson

Asteroid City op IMDb (7,0)
 Asteroid City op Moviemeter (3,12)

Als je filmbeleving als merkbeleving gaat zien, dan denk ik dat Wes Anderson-films beschreven worden als "Apple". Heel gewild en populair, zeer fraai vormgegeven en wie zichzelf hip acht, associeert zichzelf als snel als Wes Anderson-liefhebber. Hou me ten goede, ik geniet zeker van zijn films maar feitelijk zijn ze zo plat als een dubbeltje. Vormgeving een dikke 10, altijd. Absurdisme zeker een 8, maar daar houdt het dan ook wel ongeveer op voor een verstokt arthouse-/verhalenliefhebber als ik ben. Ik ben steeds weer blij ze gezien te hebben (en alleen op het grote doek, op tv valt het effect weg, lijkt me) maar ik ben de film eigenlijk alweer vergeten als ik op de fiets naar huis stap. Er is zeker een Wes Anderson-cultus- zeer terecht ook- maar bij mij halen zijn films nooit de jaarlijstjes. Die inbreng zal van anderen moeten komen. Ik ken ze. 

Technicolor, jaren 50-sfeertje, bordkartonnen decor. Al bij de eerste beelden zit je gelijk in de wereld van Wes Anderson. Ditmaal belandden we in een klein woestijnstadje waar een vader met zijn vier kinderen strandt door autopech. Vader heeft zijn kinderen (hoogbegaafde tienerjongen en drie uitgesproken eigenwijze meisjes) nog niet verteld dat hun moeder overleden is, ze waren onderweg naar opa om het aldaar te vertellen. 
Zoonlief was toch al van plan om in Asteroid City op te steken, dit om deel te nemen aan de jaarlijkse stipendium-wedstrijd voor de beste jonge wetenschapper. Asteroid City heet zo omdat er ooit een meteoor is ingeslagen die het stadje enig toerisme oplevert én dus ook een wetenschappelijk randje. 

Blijkbaar wordt dat ook "van boven"zo gezien, want terwijl de generaal ter plaatse de prijzen wil uitreiken, wordt het stadje bezocht door een ruimteschip. De aliens hebben blijkbaar nog een bandje met de meteoriet, ze beamen het ding maar even op. Vader maakt ondertussen kennis met een beroemde filmster, die ook in Asteroid City is beland. De twee maken nader kennis, hetgeen door zoonlief (en door de inmiddels gearriveerde opa van de kinderen) argwanend bekeken wordt. Er gebeurt van alles daar, in/om en boven Asteroid City. Dit alles vormgegeven als een toneelstuk, compleet met verteller en behind-the-scenes. Het wervelt allemaal weer stevig.

Met : Jason Schwartzmann, Scarlet Johansson, Tom Hanks, Steve Carell, Margot Robbie, Bryan Cranston, Tilda Swinton, Jeffrey Wright, Adrian Brody, Matt Dillon, Willem Dafoe, Edward Norton , Liev Schreiber, Rupert Friend, Jake Ryan

FIN - song : Chas McDevitt/ Nancy Whisky - Freight Train

The Card Counter - Paul Schrader

The Card Counter op IMDb (6,2)

The Card Counter op Moviemeter (3,11)

Duistere film die volledig leunt op de dreigende doch introverte blik van Oscar Isaac. Een "star vehicle" dus, dat gebruikt maakt van de beschouwende mimiek die deze acteur eigen is. Het verhaal lijkt in elkaar geknutseld, maar juist door het goede spel van Isaac zit er toch een vorm van logica in. 

William Tell is een gokker. Niet uit verslaving, niet uit winstbejag, maar gecalculeerd en wraakzuchtig. Hij blijkt tijdens zijn langdurige verblijf in de gevangenis dwangmatig aan het tellen geslagen zijn: bij elk kaart- en gokspel weet hij welke kaarten gepasseerd zijn, berekent hij razendsnel zijn kansen welke nieuwe kaarten hij zal krijgen en baseert daarop zijn inzet. Steeds gaat hij op zijn reis langs de casino's niet vol voor de hoofdprijs, maar neemt hij genoegen met een bescheiden doch rendabele winst, omdat hij weet dat hij anders tegenwerking zal krijgen van de casino-eigenaren (die hebben het niet zo berekende spelers). 

In een hotel ontmoet hij Cirk, een jongeman die hem al snel confronteert met zijn verleden. Cirk's vader blijkt bewaker te zijn geweest in de respectievelijke gevangenissen Guantanamo Bay en Abu Graib. Door de behandeling van commandant Gordo is zijn vader - vol gewetenswroeging-  aan lager wal geraakt, waarna hij zichzelf van het leven beroofde. Cirk wil wraak op Gordo en vertelt dit juist aan Tell omdat hij weet dat die in hetzelfde team heeft gewerkt en dus wellicht dezelfde wraakgevoelens koestert. 

Tell hapt niet toe, maar besluit wel zich over Cirk te ontfermen. Daar is geld voor nodig, geld dat hij verwerft door voor het bedrijfje van investeerder La Linda deel te gaan nemen aan pokertoernooien. Dat doet hij succesvol, maar elke winst brengt hem dichter bij de onvermijdelijke keuze: wraak of vermogen? 

Met : Oscar Isaac, Tiffany Haddish, Tye Sheridan, Willem Dafoe

FIN - song : Robert Levon Been/S.G. Goodman - Mercy of Man 

Nightmare Alley - Guillermo del Toro

Nightmare Alley op IMDb (7,4)
 Nightmare Alley op Moviemeter (3,56)

Visueel helemaal dik voor elkaar, deze film. Maar dat weet je natuurlijk vooraf, als je naar een film van Guillermo del Toro gaat. Zijn eerdere werk was voor mij aardig buiten mijn league, maar toch kon ik bijvoorbeeld "The Shape of Water" wel hebben. Dat komt doordat meneer Del Toro een verhalenverteller is, dat krijg je als kijker echt wel mee. De combinatie van prachtig beeld en een naar een climax toewerkend verhaal legitimeerde de 2,5 uur die deze film duurt volkomen (het valt niet heel erg op dat het eigenlijk een lange zit is). 

Een rariteitenkabinet, daar kijken we naar, eind jaren 30 van de vorige eeuw. Een uitgebreid circusgezelschap paradeert voorbij: de sterke man, de slangenmens, de waarzegger, de monstermens en nog andere menselijke extremiteiten. Stanley Carlisle raakt - na het overlijden van zijn vader- plotseling verzeild in deze vreemde mengelmoes. Hij pakt een baantje aan als sjouwer en werkt zich al snel op tot medewerker van het waarzeggers-echtpaar. Stanley let goed op en leert al gauw de finesses van het bedrog. 

Naast de vooruitzichten op een goede financiële toekomst voorziet hij ook op amoureus vlak de nodige voorspoed: hij papt aan met het stuntmeisje Molly, de "elektrische vrouw" van het circus. Nadat hij de man van het waarzeggersechtpaar, een zwaar alcoholicus, het laatste zetje heeft gegeven , acht hij het tijd om met Molly te vertrekken. De twee beginnen een "mentalist" act, Stanley claimt bovennatuurlijke gaven te hebben en veinst contact met overleden familieleden van zijn publiek. Hij is een oplichter, maar wel een hele goede. Als er bij een voorstelling een stijlvolle vrouw opstaat, gaat Stanley ook hier volledig in zijn rol op. Het lijkt overtuigend, maar deze dr Lillith Ritter - een psychiater - wacht hem na afloop op. Ze heeft een opdracht die niet alleen zijn gedrag, maar ook zijn leven voorgoed zal veranderen. 

Met : Bradley Cooper. Rooney Mara, Cate Blanchett, Willem Dafoe, Toni Colette, Ron Perlman, Richard Jenkins

 FIN - song : Hoagy Carmichael - Stardust

The Lighthouse - Robert Eggers

The Lighthouse op IMDb (7,5)
 The Lighthouse op Moviemeter (3,45)

In korte tijd wist deze in 2019 verschenen film een cultstatus te verwerven. Pronkte op menig eindlijstje, je kon ermee gezien worden. En ik had hem steeds gemist, de film begon te draaien tijdens de start van de corona-periode en keerde daarna gek genoeg niet terug. Ik trof hem op 1 van de streamingdiensten, dus klikte ik me gisteren naar het licht. 

Eind 19e eeuw. Over ruige zee komen twee mannen aangevaren naar het puntje van het schiereiland. Vier weken lang gaan zij de vuurtoren bemannen, in op-en-af-dienst. De oudste van de twee , Thomas, heeft duidelijk de leiding, hij commandeert de jonge Ephraïm alsof hij een plantage runt. 

Ephaïm komt uit de bosbouw in Canada en is het zware werk daar tamelijk zat. Hij hoopt in de vuurtoren meer de technische kanten te kunnen uitvoeren. Een tijdje lang bikkelhard werken om zo voldoende geld te sparen voor een eigen huisje waarna hij van niemand meer orders hoeft aan te nemen. Voorlopig is hij nog lang niet zover want de oude Thomas Wake is een barse man die commandeert en de mooiste klussen voor zichzelf houdt. 

De twee mannen zijn volledig op elkaar aangewezen en dat gaat langzamerhand een negatieve uitwerking op de twee hebben. Thomas drinkt veel, aanvankelijk vermijdt Ephraïm mee te borrelen omdat hij het hoofd erbij wil houden. De eenzaamheid krijgt hem echter in zijn greep , hij bezwijkt voor de verleidingen. Langzaam draait hij door, hetgeen leidt tot waanbeelden en veel onderlinge agressie. De vier weken gaan ellenlang duren, beide mannen worden zwaar getest. 

Een heuse acteursfilm, voorzien van prachtige zwart-wit beelden.

Met : Robert Pattinson, Willem Dafoe

 FIN - song :A.L. Loyd- Doodle let me go (Yaller Girls)

Once upon a time in Mexico - Robert Rodriguez

 Once upon a time in Mexico op IMDb (6,4)

Once upon a time in Mexico op Moviemeter (2,94)

Ik kan het alleen mezelf verwijten, niemand dwingt me om films als deze te bekijken. Hoewel ik mijn voorkeuren heb qua genres, probeer ik toch altijd variatie te vinden in welke films ik bekijk. Het genre waar ik me het vaakst "bedrogen" voel, is : actiefilms. Uiteraard komen die in vele gedaanten, maar ik blijk maar moeizaam mijn aandacht erbij te kunnen houden bij bende-films waarin veel onderling schutterswerk aan te pas komt. Waar t aan ligt , weet ik niet: is het de voorspelbaarheid? is het de ongeloofwaardigheid? Ik zal me als veelvraat (en vooral als filmquizmaker) moeten blijven dwingen af en toe films als deze te bekijken, maar van harte gaat het niet. 

OUATIM is een piefpafpoef-verhaal over El Mariachi, de poëtische gitarist die stiekem ook nog een topgangster is, en zijn strijd tegen de foute machten. De ene macht is de corrupte generaal Marquez, die in een eerdere hinderlaag vrouw en kind van El Mariachi doodde. U snapt, daar komt wraak van. 

De andere macht is de sinistere bendeleider Barillo. Die heeft veel macht en wil nog meer: samen met het leger (en dus met Marquez) beraamt hij een plan om de minister-president om te brengen en zo via een staatsgreep het land in te palmen. Ondertussen jagen beide partijen ook op El Mariachi, want ze weten dat hij de enige is die hun plannen zal kunnen dwarsbomen? Nou ja, de enige? Nee, er is ook nog een maffe rol weggelegd voor Johnny Depp, die als de verwarde Amerikaanse huurling Sands ergens tussen al die partijen in zit te schieten en te moorden, maar uiteindelijk wel aan de goede kant gaat staan. 

Met: Antonio Banderas, Salma Hayek, Johnny Depp, Eva Mendes, Danny Trejo, Mickey Rourke, Willem Dafoe, Enrique Iglesias

 FIN - song : Chingon - Siente mi amor

The Last Thing He Wanted - Dee Rees

The Last Thing He Wanted op IMDb ( 4,3)
Warrige film. Veel te vol gestopt met clichématige samenzweringtheorieën en onwaarschijnlijke ontsnappingen. Dat is jammer, want het onderwerp is wél een heel interessante.

De jaren 80 , waarin zich in Midden-Amerika diverse revolutionare vrijheidsbewegingen ontwikkelden die langzaam de overheersing van de VS in dat gebied ongedaan maakten. Dictators behielden hun macht vaak met hulp van de Amerikanen, wapenleveringen waren gegarandeerd. Maar: die wapenleveringen moeten natuurlijk worden betaald.

Elena McMahon is journaliste , ze bevindt zich in het heetst van de strijd in Nicaragua en El Salvador. Steeds meer ontdekt ze hoezeer Washington aan de touwtjes trekt, steeds meer informatie verzamelt ze maar tegelijkertijd wordt ze bedolven onder mantels der liefde. Het is er de CIA veel aan gelegen om niet al die informatie naar buiten te brengen, dus wordt Elena's werkgever onder druk gezet om de dame van publicatie af te laten zien. Ze wordt op andere klussen gezet maar kan uiteraard haar scoops niet loslaten.
Tegelijkertijd heeft ze de zorg over haar dementerende vader die aan zijn laatste louche klusjes bezig is. Ondanks al haar weerstand tegen de praktijken van pappie, laat ze zich toch overhalen om zijn laatste grote opdracht uit te voeren. En u raadt het al: ze moet een wapentransport regelen. Waarheen? Midden- Amerika . Ja toch?

Met : Anne Hathaway , Willem Dafoe, Ben Affleck , Rosie Perez

At Eternity's Gate- Julian Schnabel

At Eternity's Gate op IMDb (6,9)
Fraaie film. of beter: Fraai verfilmd. Het is een "zo zou het gegaan kunnen zijn" verhaal, dat zich ent op de Franse periode van een van de twee bekendste Nederlandse schilders. Van Gogh had zijn donkere Brabantse periode gehad en ging op zoek naar licht. Licht en kleur , dat moest zijn schilderijen voortaan veel meer gaan overheersen.
Via Parijs (onder de hoede van zijn zorgzame broer Theo) trekt hij door naar het zuiden waar hij in Arles een zeer creatieve , maar tamelijk ongelukkige periode kent. Als we de regisseur volgen, is Van Goh's gekte getriggerd door de pesterijen van de dorpelingen: schooljeugd die zijn ezel omtrekt, stenengooiers en vervolgens zelfs heuse afranselingen door boze vaders. Hij blijkt niet te handhaven, hij draait langzaam doch gestaag door.
Dankzij de steun van broer Theo en vriend Paul Gauguin weet Vincent zich weer aan de instellingen te ontworstelen en start een tweede productieve Franse periode. Aanvankelijk opnieuw in Arles, maar als de bevolking zich in een petitie tegen hem keert (en we zien dat dat niet geheel onterecht is), voelt hij zich gedwongen te verhuizen naar Auvers. Nog steeds maakt hij die prachtig kleurige natuurschilderingen, maar ze worden gestaag donkerder van sfeer. Het gaat niet goed met de man.

Dafoe speelt het sterk en geloofwaardig, hij neemt ons mee op een introspectieve tocht. Dat beklijft, de film boeit. Vooral door hem, maar ook door een keur aan bekende gezichten die we voorbij zien trekken (Mads Mikkelsen, Emmanuelle Seigner, Matthieu Amalric).

Met : Willem Dafoe, Oscar Isaac, Rupert Friend

Dog Eat Dog - Paul Schrader

Dog Eat Dog op IMDb (4,6)

Criminelen zijn slecht. En als je dan ook nog eens een slechte crimineel bent, dan kan het met de film ook moeilijk wat worden. Klopt! 

Van Nicholas Cage weten we dat ie vaak foute keuzes maakt, maar bij Willem Dafoe heb ik toch nog steeds een ander beeld. Hoe dronken moet hij geweest zijn toen hij tekende voor deelname aan deze titel. 

Drie ex-gevangenen besluiten het gezamenlijk nog een keer te proberen. Ze zijn onhandig maar schietgraag en denken dat er toch een keer een grote slag kan worden geslagen. Overvallen, dat is te tricky, ze gaan voor ontvoering. Maar ik zei het al: ze zijn slecht in hun vak, dus er gaat van alles mis.

Met: Nicholas Cage, Willem Dafoe , Christopher Matthew Cook

A Family Man - Mark Williams

A Family Man op IMDb (6,5)
Faam slecht. Dat was vroeger de regionale uitdrukking voor films als deze, tegenwoordig zou ik het eerder "bedroevend" moeten noemen. Houterig geacteerd, obligaat verhaal , geen enkel moment van spanning of verrassende plotwendingen.

Dane Hansen is een succesvolle headhunter en in de race voor een directeursbaantje. Om zo succesvol te zijn,  moet hij wel 70 uur in de week werken, u kent de types wel. Hij verwaarloost uiteraard zijn gezin, zelfs thuis aan de eettafel is hij niet van plan om telefoontjes te laten lopen, hij staat altijd "aan".
Dat gaat natuurlijk niet lang goed: vrouw begint op hem te vitten, kinderen zien hem te weinig. Als dan het zoontje de diagnose leukemie krijgt en in het ziekenhuis belandt, dan moet er toch eindelijk enige zelfreflectie komen bij de poenige papa. Gaat hij voor zijn targets of gaat hij voor zijn zoontje en gezin?

Ik heb er nog wat spanning in proberen te brengen, in de recensie.

Met : Gerard Butler, Gretchen Mol, Willem Dafoe

The Florida Project - Sean Baker

The Florida Project op IMDb (7,7)
De roem is de film al aardig vooruitgesneld, talk of the movietown van dit moment. Logisch overigens, want de film is dynamisch en ontwapenend. Wat mij betreft wordt de hele gimmick iets te lang doorgevoerd, maar ik snap zeker dat velen hierin een contemporaine film zien, een tijdgeest-beeld. De film geeft een schokkend beeld van een specifieke onderklasse van Amerika.Hij moest gemaakt worden, al was het maar om vast te leggen welke dagelijkse struggle een deel van de mensheid voert om te overleven.

Moonee is zes jaar oud en zit zwaar in de shit. Ze ervaart het zelf overigens niet zo: het leven op een motelkamertje naast een avonturenpark met een werkloze, bedelende, zichzelf prostituerende en joints rokende moeder is voor haar helemaal zo slecht nog niet. Ze speelt de hele dag, samen met haar beste vriendje Scooty en met nieuwkomer Jancey.
Dat spelen, dat moet u in dit geval letterlijk nemen: alles is voor Moonee een spel, of het nu om het bedelen om eten bij het fastfoodrestaurant of de ijswinkel gaat, of dat ze door de leegstaande afbraakpanden loopt , panden sloopt en in de fik steekt, volwassenen een grote muil geeft of het hele park zonder stroom zet. Moonie is onschuldig, ontwapenend en vrolijk. Maar ondertussen.
Ze heeft mazzel dat parkbeheerder Bobby (een fantastische rol van Willem Dafoe) af en toe een oogje dichtknijpt anders waren zij en haar moeder allang van het park verwijdert.
Moeder heeft moeite om de eindjes aan elkaar te knopen en wordt op een gegeven moment verlinkt door medebewoners: vanwege haar hoererende activiteiten wordt de kinderbescherming op haar afgestuurd. En dat gaat hartverscheurend. Moonee's onbekommerde bestaan komt in gevaar.

Zelf vond ik dat die omwenteling te laat in de film komt, op een gegeven moment wist ik het allemaal wel: dat olijke etterbakje is tot alles in staat en komt overal mee weg. De film werd er wat mij betreft naargeestig en uitzichtloos door. Ik betwijfel of dat de bedoeling van de regisseur is geweest. Maar het spel, dat is waarlijk fascinerend. En met dat spel bedoel ik het acteerwerk.

Met : Brooklyn Prince, Bria Vinaite , Willem Dafoe

Out of the Furnace- Scott Cooper

Out of the Furnace op IMDb (6,8)
Gezien het genre is het niet heel vreemd dat ik nog nooit van deze film had gehoord. Gezien de sterrencast is het dat wel. Want er komt wat voorbij hoor: Christian Bale, Casey Affleck, Willem Dafoe, Forest Whitaker, Sam Shepard, Woody Harrelson.
Allen verzameld in een eersteklas trailertrash-drama. Ik was vooral onder de indruk van het spel van Christian Bale. Ijzersterke rol.

Wat is het verhaal? Russell heeft een hart van goud, maar het gaat wel eens mis. Zijn broer Rodney is meermaals uitgezonden naar Irak en komt daar ietwat verknipt van terug. Gokschulden, problemen. Om daaruit te komen zet ie zich in als prijsvechter. Waardoor ie uiteraard bij de verkeerde mensen uit komt, mensen die hem langzaam behoorlijk in de tang krijgen.
Russell ondertussen, die doet zijn fabriekswerk, worstelt met zijn vriendinnetje, bezoekt zijn zieke vader en verzuipt de rest van de tijd zijn geld. Als ie met drank op achter het stuur kruipt en een dodelijk ongeluk veroorzaakt, moet ie de bak in. En precies op dat moment gaat het verder mis met zijn broertje. En overlijdt zijn vader. En loopt zijn meissie over naar een ander, een agent nota bene.
Als hij vrijkomt, wil hij alles oplossen. Met zichzelf in het reine komen gaat vrij aardig, maar zijn vriendinnetje terugverdienen? En vooral: zijn broer weghouden van die levensgevaarlijke criminelen die zoveel geld van hem krijgen? Het clasht. Uiteraard clasht het. Maar Russell knokt voor een beetje genoegdoening. Voor rechtvaardigheid in het verder zo miezerige bestaan.

A Most Wanted Man - Anton Corbijn

A Most Wanted Man
Achteraf blijkt deze film een sterrenvehikel. Willem Dafoe, Robin Wright en de niet onfrisse Rachel McAdams maken al een redelijk mooi lijstje op de payroll, maar de film blijkt toch vooral te draaien op en om Philip Seymour Hoffmann.
Mensen die mij al wat langer volgen, weten dat ik daarbij zeg: gelukkig maar. PSH was een fenomeen , een absolute topacteur met een bijna niet geëvenaarde mimiek. In slechts enkele wisselingen van zijn gelaat is hij achtereenvolgens getroubleerd, bars, onderdanig en overheersend. Zo ook in deze film. Wat ga ik hem missen, wat moest ik slikken toen ik bij de aftiteling er plots mee werd geconfronteerd: in loving memory of Philip Seymour Hoffmann.

PSH speelt Gunther Bachmann, een Hamburgse spion, op het spoor van een islam-samenzwering. Een terroristische samenzwering, want dat is helemaal hip in de film tegenwoordig. En als je dan een boek van Jan de Vierkante gaat verfilmen , dan weet je al gauw dat het gaat om spionnen, geld en macht.
In de Duitse havenstad komt een vluchteling terecht, die uit de Tjetsjeense rebellenclub vandaan komt. Hij kiest juist Hamburg uit omdat daar in een bank het foute geld van zijn nog foutere vader is gestald. PSH ziet de grotere verbanden, dat geld zou wel eens kunnen belanden bij de islamitische 'wredestichter' (tikfout=bewust) die hij al een tijdje volgt.
Zijn werk wordt gehinderd door zowel de Amerikaanse als de Duitse informantenscene. Exact op dat vlak lijkt de film enigszins in te zakken, totdat de ontknoping werkelijk fenomenaal losbarst. Het einde redt de film, m.i.. Corbijn laat wat mij betreft op een fijne manier de oneffenheden in het spionnenbestaan zitten, Bachmann is verre van een superheld. Dat maakt deze film geen gladde thriller. Duurt net iets te lang, maar het slot vergoedt alles: plots wordt van alle acteurs een topprestatie gevraagd.

The hunter - Daniel Nettheim

The hunter op IMDb
De Tasmaanse tijger. Hij zou uitgeschorven zijn. Of nee, toch niet: diep in de bossen van Tasmanië zou nog een laatste exemplaar rondlopen. Het gif dat het beest bij aanvallen uitscheidt, zou wonderbaarlijk belangrijk kunnen zijn voor de wetenschap.
Om die reden stuurt de firma Red Leaf een jager/wetenschapper die bossen is, in een zoveelste poging om het beest te traceren, te vangen en het DNA-monsters af te nemen. Lijkt een nobel plan, maar is puur winstbejag. En daar bestaat uiteraard weerstand tegen. The Hunter in kwestie, Willem Dafoe in een heerlijk ijzige rol, ondervindt dan ook behalve sympathie van enkele bewoners van het gebied vooral weerstand. Heel veel weerstand. Gevaarlijke weerstand ook.

Prettig ingetogen film, fijne sfeer en schitterende natuurbeelden. Bovendien een uitermate contemplatieve gelegenheid om na te denken over het opgebruiken  van de aardse schatten. Wie zijn wij als mens om dat allemaal te mogen doen?
Zeer onderhoudende film, hoe kalm dan ook. Ik vond m oke!!

My son, my son, what have ye done - Werner Herzog

Regie: Werner Herzog Productie: David Lynch Hoofdrol o.a. Willem Dafoe dat is me nogal een aanbeveling, toch? Ik ging er dan ook s goed voor zitten. Al snel zag ik de specifieke handtekening van de producent: een duister, vertraagd doch indringend verhaal wordt de kijker opgedrongen. Eigenlijk is het script in twee regels verteld: jongen vermoordt zijn moeder, vlucht het huis in en wordt omsingeld door de politie. Hoe hij tot zijn daad kwam, wordt in flashbacks getoond.

overall kan ik niet echt zeggen dat de film tipt aan eerdere Herzog-titels als Until the end of the world en Fitzcarraldo, en ook niet aan de Lost Highway-periode van Lynch. Maar wél kan ik zeggen dat ie op een fijne manier apart en vervreemdend werkt en dat er een ra zend ster ke hoofdrol wordt neergezet door de ras-engerd Michael Shannon. Dat alles helpt de film wél aan een voldoende!