dinsdag, december 06, 2016

Unknown Brood - Dennis Alink

Unknown Brood op IMDb (8,2)
Bono? Frank Black?  Heb ik die dan even gemist? Er zaten veel, heel veel pratende hoofden in deze documentaire over wat de onbekende kant van Brood heet. Uiteraard zult u zeggen dat de man geen onbekende kanten had omdat zijn artiestenleven zich volledig in de schijnwerpers heeft afgespeeld.
Ja maar toch.

Een keur aan muzikanten komt voorbij. Uiteraard. Maar ook zijn zus, zijn vrouw , zijn dochter. Die laten toch wel een fors stuk zien van wat er onder de sluier allemaal gebeurde. Onomwonden verklaart de dochter haar vader een klootzak en een lul omdat hij vanwege zijn diverse verslavingen zo gemakkelijk zijn gezin op het tweede of derde plan stelde.
Er komt geen sympathiek mens naar voren uit de footage, maar dat was wellicht niet de bedoeling. De bedoeling was mystificatie, vermoed ik . Want de documentaire maakt dat je alleen maar meer vragen en twijfels hebt over het dusdanig monomane gedrag van iemand dan in aanleg een aardige, verlegen jongen bleek te zijn geweest.

Los daarvan is Unknown Brood perfect materiaal voor de mensen van ongeveer mijn leeftijd: het komt allemaal terug: de rijs en val van een gedreven muzikant. Ik heb er met plezier naar gekeken. Voor de liefhebber dus.

Before I Disappear - Shawn Christensen

Before I Dissapear op IMDb (7,2)
Fijne kleine film, wat ben ik toch blij met die Sundance zender. Daar komen films voorbij die Europa niet halen maar die best de moeite waard zijn. Deze, het verhaal is opnieuw oersimpel, maar het is die kleine creatieve sfeer die het hem doet.

Richie is een verliezer. Hondenbaantje, verlaten door zijn vriendin, diep in de schulden, lusteloos en initiatiefloos. Nadat hij bij zijn nachtelijke schoonmaakwerk een heroineslachtoffer aantreft in het toilet dat hij moet opknappen, is voor hem de maat vol. Dit leven is niet voor hem gemaakt. We treffen hem aan in bad waar het water langzaam rood kleurt.
Op dat moment gaat de telefoon. Zijn zus. Boos maar wel met een verzoek: of hij haar dochter op kan kan halen van school want zijzelf zit in "een moeilijke situatie". Zowaar, zowaar: Ritchie vermant zich, komt uit bad , verschoont en bepleistert zichzelf en gaat het meisje halen.
Er ontstaat - je verwacht het niet - een periode van afstoten en aantrekken. Het meisje is bloedirritant, een verwende wijsneus die hem genadeloos confronteert met al zijn tekortkomingen. Maar ze is ook een talentrijke en intelligente tiener die hem bepaalde lessen leert. Zoals hij haar lessen leert. Maar eerst moet er nog een heel traject worden afgelegd langs wederzijdse verplichtingen. De moeder is nog even niet in beeld, die is nog niet uit haar "moeilijke situatie' vandaan.
Zodra ze dat wel is, begint ze direct met haar aanval op Richie. Lusteloos als hij is, ondergaat hij de bestraffing gelaten. Maar dan hebben ze beiden niet op de dochter gerekend. Die springt in de bres.

met : Shawn Christensen, Fatima Ptacek , Emmy Rossum

10 Cloverfield Lane - Dan Trachtenberg

10 Cloverfield Lane op IMDb (7,3)
Thriller met 2 gezichten. Waarvan het ene me zeer aanstond en het andere me belachelijk toekwam. Gelukkig zat dat belachelijke deel pas aan het eind. Daardoor kon ik een aardig deel van de ruim twee uur meegaan in een spannend ontvoeringsverhaal. Claustrofobia galore!

Michelle komt bij na een stevig auto-ongeluk. Maar waar is ze in vredesnaam? Ze vindt zichzelf terug aan een infuus, op een matras, in een cel. Al snel blijkt dat ze daarin is vastgezet door Howard, een ex-marineman die volledig leeft op samenzweringstheorieën. Hij meldt haar dat hij hulp verleende bij het ongeluk , haar uit de auto heeft gehaald en hier heeft verpleegd. Maar, zo meldt hij erbij, ze mag blij zijn dat hij haar vond want de aarde staat in brand. Het ongeluk was -aldus Howard- het gevolg van de lichtflits van de nucleaire klap die plaatsvond toen buitenaardse krachten Amerika aanvielen. Maar bij hem zit ze veilig.
Inderdaad merkt ze al snel dat hij goed voorbereid is. Het huis is afgesloten van de gevaarlijke, want stralende, buitenwereld. Eten genoeg en er blijkt zelfs een andere man in huis te zitten die vrijwillig het huis in is gevlucht.
Gaandeweg begint Michelle te twijfelen aan de goede bedoelingen van Howard, zeker als hij de andere man belaagt en tenslotte uit de weg werkt. Is hij dan toch niet de redder, is hij gewoon een ordinaire ontvoerder? Maar wat als het wel waar is, hoe redt ze zich dan buiten het huis?

Zoals gezegd: het beklemmende eerste deel van de film is goed. De rest moet u zelf maar beleven.

Met : John Goodman, Mary Elisabeth Winstead

vrijdag, december 02, 2016

Frantz - Francois Ozon

Frantz op IMDb (7,6)
Onmogelijk verhaal. On mo ge lijk. Maar daarom zo mooi vervlochten.
We schrijven 1919, het jaar direct na het eindigen van de Eerste Wereldoorlog.We bevinden ons in Duitsland, alwaar in een klein dorpje de wonden van de nederlaag worden gelikt. Vaders en moeders rouwen om hun verloren zonen, maar beseffen terdege dat ze zelf degenen zijn geweest die hun kinderen ten oorlog hebben gestuurd. Jonge vrouwen rouwen om het verlies van hun aanstaanden, de verloofden met wie ze een heel ander leven in gedachten hadden. De boel is stuk. Zoveel is duidelijk.

Anna is een mooie jonge vrouw die inwoont bij wat haar schoonouders hadden moeten worden. Dagelijks wandelt ze naar het dorpskerkhof om het graf te verzorgen van haar Frantz. Plots wordt dat ritueel verstoord als ze er bloemen ziet liggen waarvan ze zeker weet dat zij die daar niet geplaatst heeft. Na het nodige schaduwwerk ontdekt ze dat de bloemen gelegd zijn door een (aantrekkelijke) jongeman. Ze komt in contact en het blijkt een Fransman te zijn. Een Fransman! Juist de aartsvijand van de oorlog, juist een mogelijk veroorzaker van de dood van haar man staat aan hetzelfde graf te rouwen als zij doet.
Er volgen gesprekken, er volgen bekentenissen waar ik hier even niet over moet uitwijden omdat dat teveel zou sturen in de manier waarop u naar de film gaat kijken. En dat zou zonde zijn, want het script is doorwrocht.

Sterk visuele film, dat is Ozon wel toevertrouwd. Niet dat er heel veel gebeurt maar toch zegt de veelzijde regisseur in deze twee uur een heleboel. Ik zou m gaan zien als ik u was.

Met: Pierre Niney en Paula Beer

woensdag, november 30, 2016

Down to earth - Renata Heinen en Rolf Winters

Down to earth op IMDb (6,8)
Er tegenin valt te brengen dat het hele verhaal - de titel ten spijt - wel heel erg zweverig is. Dat er wel een heleboel aannames gedaan moeten worden om overtuigd te zijn van de mogelijkheid de wereld te veranderen door een andere spiritualiteit.
Minstens zo veel valt er echter vóór te zeggen. Want waarom niet? Waarom niet eens wat meer afstand van kapitalisme en consumentisme, waarom niet ontspullen en onthechten? En vooral: waarom niet eens meer denken in het menselijke in plaats van in het materiële?

U begrijpt: ik heb gekeken naar de meest besproken docu van dit moment. Dat we met z;n allen niet heel gelukkig zijn op deze aardbol, dat moge duidelijk zijn. De ene heeft moeite aan te haken bij de rat race, de andere is bezorgd over onze omgang met moeder Aarde, weer een ander heeft angsten over oorlog en armoede. En geef toe: al die verschillende elementen spelen op dit moment.

Een Nederlands stel besloot even ruim een decennium geleden om het westerse bijltje er bij neer te gooien. Ze stopten met hun baan, ze zegden alle contracten en verbintenissen op en trokken met hun gezin de wereld in. Op zoek naar de "keepers of the earth" : overal op aarde zijn mensen die het anders doen dan de rest. Die spiritualiteit als leidraad hebben, al dan niet voorzien van denkbeelden over reïncarnatie en het bestaan van diverse goden. De onthechte Nederlanders vonden ze in Amerika: oude wijze Indianen die als native bewoners daar altijd volgens een traditionele eenheid met de natuur hebben geleefd. Ze vonden ze in Australië, onder de verdrukte Aboriginals. Ze vonden ze in Peru , in Kenia, in Japan en in Ierland.
Overal en nergens, bijna letterlijk, leefden die mensen in harmonie met zichzelf. En met de natuur. Ze volgden oude tradities die ze de mogelijkheid verschaften om niet mee te hoeven rennen in de jacht naar meer meer meer. En die daarmee een vorm van menselijke tevredenheid brachten. Hetgeen immer de eerste stap is naar geluk.

Natuurlijk: een filosofie van lik-me-vessie. Maar wel o zo belangrijk om zo te kunnen blijven dromen. Omdat je weet dat het er moet zijn. Er moet een manier zijn om niet ten onder te gaan in het hebberige heden. Er zijn andere wegen. Eerder oude wegen dan nieuwe wegen. Maar zeker andere wegen.


maandag, november 28, 2016

Legend- Brian Helgeland

Legend op IMDb (7.0)
De roem is deze film vooruitgesneld. Veel over gehoord al, maar nog geen kans gehad hem te zien. Nu hij thans rouleert op Film1 pakte ik mijn kans. Kort gezegd: tegenstrijdige maar toch wel doenbare film.
Het tegenstrijdige zit hem in de dubbelrol die Tom Hardy speelt. Hij speelt beide broers Kray, twee gangsters uit het London van de vroege jaren 60. Die overigens ook echt hebben bestaan en waar al eens eerder een film aan gewijd is. Het gangsterleven wekt nog steeds romantische gevoelens op, zullen we maar zeggen.
Wat mij stoort aan de film is de vraag waarom je twee van die tegenstrijdige broers door één acteur laat spelen. Dat ze op elkaar moeten lijken, ok, maar dat de een totaal anders praat , denkt en ook sociaal anders in elkaar zit, dat wordt er niet geloofwaardiger op. Een fors deel van mijn tijd was ik dan ook kwijt door daar niet op te letten. Althans, te proberen.

Verder is de film de rise and fall van een misdaadimperium, waarbij de ene broer geteisterd wordt door verliefde gevoelens op een eenvoudig meisje dat geen gangsterleven wil leiden en de andere ongecontroleerde uitspattingen heeft in geweld, drankmisbruik en seksuele uitspattingen. Dit allemaal omdat hij psychisch zo lijdt en af en toe zijn medicatie vergeet in te nemen.
Het loopt niet goed af, maar dat weet u vooraf .

Bij vlagen zit er wel een leuke stilering in de film , met een knus Engelse kneuterigheid tussendoor, maar verder blijft het een misdaadverhaaltje.

Met : Tom Hardy, Tom Hardy, Christopher Eccleston, Emily Browning

Before we go - Chris Evans

Before we go op IMDb (6,9)
Onverwacht pareltje. Er stond "komedie" bij de toelichting maar daar bleek weinig van. Op z'n best gaat deze richting feelgood, maar vooral vond ik het een praatfilm. Een Italiaan in Amerikaans jasje, zeg maar. Heb me goed vermaakt.

Het verhaal is bloedjesimpel: op Grand Central Station nadert het sluitingsuur. In de hal zit een muzikant te dubben: zal hij naar dat feestje gaan waar op zeker zijn lang gemiste ex aanwezig zal zijn? Op het moment dat hij een sms krijgt met het adres waar zich te vervoegen, rent er een wanhopige dame langs die onderweg naar de laatste trein haar telefoon verliest in de grote hal.
Nick de muzikant snelt achter de wanhopige vrouw aan, die ook nog eens de trein mist die ze moest hebben. Het station gaat dicht, iedereen moet naar buiten, morgenochtend om 05.00 u weer een kans.
Brooke, de jonge vrouw, blijkt wanhopig. Nick biedt haar zijn hulp aan maar ze slaat af. Al snel blijkt dat ze het beter wel kan aanpakken, want de stationsbuurt is niet heel vriendelijk voor mooie jonge vrouwen in de nacht.
De twee praten en praten. Ze praten elkaar de nacht door en gaandeweg komen ze achter elkaars beweegreden voor die nachtelijke onzekerheid. Ze helpen elkaar in hun steunende verklaringen dat de ander toch zeker achter zijn heuse liefde moet aangaan. Luister naar je hart enzovoort..

De film ontwikkelt zich mooi. Meer dan dit is het allemaal echt niet, maar het wordt wel zeer boeiend gebracht: de NewYorkse nacht is hard voor eenzamen, wellicht kunnen twee mensen elkaar dan steunen. Al is het maar voor een paar uurtjes.

Met : Chris Evans, Alice Eve

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...