Fijne feelgood, waar niemand zich een buil aan valt. In het midden kabbelt de film een beetje door een te grote hoeveel opsommingen, maar het verrassende einde en het algehele oplossingsgericht denken maken dat allemaal goed.
Ned is een volbloed hippie: onbespoten, beetje bloemetjes en bijtjes, beetje blowend en onbekommerd goedmoedig idealistisch.
Door een sukkelig instinkertje belandt ie in het gevang en komt z'n makkelijke leventje in het gedrag: hij verliest baan, huis, vriendin en hond. Vooral dat laatste raakt hem.
Noodgedwongen richt hij zich voor hulp tot zijn drie zussen. Die zijn elk voor zich bezig met hun eigen leven: gehaast, bij vlagen egoistisch en bij andere vlagen ingedut. De ronduit verfrissende kijk die hun broer levert op hun beslommeringen haalt alles overhoop. Dat kan niet goed gaan. Denk je.
Komisch, ontwapenend, zoals gezegd met een gezapig middenstuk maar het einde maakt alles goed.
Wat kan een mens van Willie Nelson houden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten