Ticket to paradise - Ol Parker

Ticket to paradise op IMDb (6,1)
 Ticket to paradise op Moviemeter (2,83)

Feelgoodje met een hoge mate van voorspelbaarheid. Geeft niks, verwachtingen bijstellen helpt dan. Als je dat doet. heb je hier een vermakelijk filmpje aan. Dat komt mede door het soepele acteerwerk van zowel Julia Roberts en George Clooney, die gemaakt lijken voor dit werk (van Clooney weet ik dat ie een formule toepast van steeds een paar van dit soort blockbusters maken om daarmee weer een paar indiefilms mee te financieren. Ik vind dat leuk. 

De twee supersterren spelen hier een gescheiden stel dat elkaar al een tijdje vermijdt. Dat gaat lang goed, totdat ze op het afstudeerfeestje van hun dochter gedwongen naast elkaar komen te zitten. De verwensingen zijn niet van de lucht, maar ze spelen mooi weer voor dochter Georgie, die zich vanaf nu advocaat mag noemen. Maar éérst vakantie! 

Dochterlief reist met beste vriendin naar Bali en ontmoet daar een charmante jongeman. Zo charmant dat dochterlief als een blok voor hem valt en uiteindelijk besluit niet meer naar de States terug te keren. Vader en moeder reizen erheen voor de bruiloft, maar slaan - geheel tegen hun principes - de handen ineen om het onverwachte huwelijk te voorkomen. Ze plegen de nodige obstructie, hetgeen ze argwanende blikken van aanstaande schoonzoon en uiteindelijk ook van hun dochter oplevert. Het onderlinge vitten slaat langzaam om in een klein beetje "gevoel van vroeger'. 

Met : George Clooney, Julia Roberts, Kaitlyn Dever, Maxime Bouttier

FIN - song : Isley Brothers - This old heart of mine

Jay Kelly - Noah Baumbach

Jay Kelly op IMDb (6,7)
 Jay Kelly op Moviemeter (3,00)

Jay Kelly op Wikipedia

Heus waar, ik heb me geen moment zitten vervelen (en dat is met een lengte van 132 minuten natuurlijk al heel fijn) maar ik heb nu- de ochtend na het bioscoopbezoek - nog steeds geen flauw idee waar ik naar heb zitten kijken. Was het een New York versus Hollywood? Was het een bewustwordingsfilm (waarin de hoofdrolspeler eindelijk beseft dat hij het roer moet omgooien)? Of zat er een diepere sociale laag in (zoals we van de uitmuntende regisseur Noah Baumbach kunnen verwachten? Hoe het ook zij: we kregen een parade van bekende gezichten, we kregen een George Clooney en Adam Sandler in bloedvorm: het vulde vlot mijn kinderhand. 

Hij rijgt het ene succes aan de andere: Jay Kelly mag echt wel dé acteur van zijn tijd worden genoemd. Maar toch, toch knaagt er wat. Hij beseft dat hij - door het harde werken aan zijn imposante carrière- wel een aantal mensen tekort gedaan heeft in zijn leven. Van de zakenmensen is dat niet zo erg, maar van zijn eigen dochters begint hij de kritiek over zijn afwezigheid en zijn passieve opvoedingsdaden steeds meer aan te trekken. De emmer is al aardig vol, maar overstroomt wanneer Kelly geconfronteerd wordt met een oude studiemaat van de acteursopleiding. Die verwijt hem zijn immense succes over de ruggen van anderen te hebben bereikt. Hoge boom, veel wind, maar deze storm doet de reus nog net niet vellen. Plots heeft hij geen zin meer in zijn volgende projecten, plots besluit hij zijn dochter achterna te reizen naar Europa, Hij ziet niet in dat ze helemaal geen zin heeft in de plotselinge bemoeienis van pappie, de koning van Hollywood. Confronterend, zegt u?

Met: George Clooney, Adam Sandler, Laura Dern, Billy Crudup, Eve Hewson, Emily Mortimer, Riley Keough, Greta Gerwig, Jim Broadbent, Alba Rohrwacher, Stacy Keach, Josh Hamilton

FIN - song : Dustin O'Halloran - Eleanor and Bessie

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Monuments Men - George Clooney

The Monuments Men op IMDb

De week van de waargebeurdjes, lijkt wel. Ook deze film is gemaakt naar aanleiding van een serieus verhaal. Ikzelf heb nooit geweten dat het zo erg was, maar als de plannen van de roofkunst uitvoering hadden gevonden hadden de Europese musea er een stuk minder fraai uitgezien . Op ééntje na dan.

Hitler had het plan voor een megamuseum in de buurt van zijn geboorteplek. Daartoe moest uit alle bezette gebieden de kunst worden gedeporteerd: van Florence en Milaan, via het Louvre en het Rijksmuseum en , ertussen in, Gent en Brugse musea en kerken. Rembrandts, Michelangelo's etcetera waren allemaal welkom, Picasso's en moderne , dus entartete kunst werd ook meegenomen maar diende zo ongeveer vernietigd.

Als dat bekend wordt bij de geallieerden, zetten ze een aantal kunsthistorici en professoren aan het opsporen. Omdat de gehele jeugd al onder de wapenen is, zijn het de oudjes die hierop worden gezet en die moeten roeien met de beperkte riemen die ze hebben. Het gaat niet makkelijk, het gaat zelfs niet zonder slag of stoot maar het gaat.

George Clooney is mij dierbaar. De mooie steracteur met de schitterende stem verdeelt zijn projecten dusdanig dat ie een aantal megafilms als acteur op zijn naam zet, waarmee hij dan weer projecten financiert die hij als regisseur graag wil maken. Syriana, Good night and Good luck en nu dus ook deze.
Jaja, de film is een beetje drakerig, maar is wel van een uitermate nobel soort drakerigheid. Ik heb me - ondanks alle voorspelbaarheid - best vermaakt bij deze historisch verantwoorde film.

Wolfs- Jon Watts

Wolfs op IMDb (6,5)

Wolfs op Moviemeter (2,93)
 

Tweede vliegtuigfilm (je moet toch een keer terug he) was deze. Een behoorlijk niemendalletje in de sfeer van de Ocean's Eleven-humor: misdaad met een knipoog, zeg maar. Gaat niet lang beklijven, maar het moet gezegd: de ervaren George Clooney en Brad Pitt kwijten zich uitstekend van hun - lichte - taak.

Ze is volledig in paniek, de dame in de hotelkamer die de externe hulp inroept van een fixer. Wat deze dan te fiksen heeft? Op haar hotelkamer ligt een bewegingloze jongeman, die moet verdwijnen voordat bekend wordt dat de vrouw deze jonge knul naar haar kamer meegenomen heeft. Nee echt, het was geen gigolo, ze had hem in de lobby ontmoet. Nee echt, ze had hem niet omgebracht, het was allemaal een ongeluk. De fixer moet er nu voor zorgen dat het lichaam verdwijnt en dat alle sporen worden gewist. 

Terwijl hij daarmee bezig, verschijnt er plots een tweede man ten tonele. Deze blijkt hetzelfde beroep uit te oefenen als fixer nr 1, maar hij blijkt dit te doen in opdracht van de hoteleigenaar die blijkbaar op de camera's verdachte zaken heeft geonstateerd. De twee reageren kregelig op elkaar: beiden dachten ze dat ze in hun eentje dit soort zaken uitvoerde, beiden zitten niet te wachten op concurrentie en al helemaal niet op samenwerking.

Toch is dat laatste wel wat er moet gebeuren want de jongeman die daar ligt, blijkt verwikkeld in veel onfrisser zaken dan zijn onschuldige jongemannensmoeltje doet vermoeden. Het wordt allemaal nog erger als de man niet dood blijkt, maar door de combinatie van ongeval en drugsgebruik langdurig en zwaar van de kaart is geweest. Onder dwang van de fiksers vertelt hij mondjesmaat zijn verhaal, hetgeen de heren doet ze beseffen dat dit niet hun makkelijkste- en zeker niet de ongevaarlijkste -klus gaat worden. De concurrenten moeten dus gaan opereren als collega's, ga er maar aan staan.

Met: Brad Pitt, George Clooney, Austin Abrams, Amy Ryan, Poorna Jagannathan

FIN - song : Grover Washington Jr. - Just the two of us

FIN - song : Sade- Smooth operator

The Midnight Sky - George Clooney

 The Midnight Sky op IMDb (5,6)

"Het is geen rocket science" is de uitdrukking die ze altijd gebruiken om aan te duiden dat iets niet heel moeilijk kan zijn. Als het dan een keertje wél rocket science is, zal het dan ook wel knap lastige materie zijn. Dat klopt , ik heb doorgaans grote moeite om films als deze "te snappen". Het helpt altijd als ik het ontleed in factoren en dan blijft in dit verhaal grotendeels het stukje "onbeantwoorde liefde" en "wereldvreemde wetenschapper" over. Overigens is dat míjn beoordeling daarvan, ik kan me goed voorstellen dat liefhebbers van sciencefiction het water in de mond loopt met al die fraaie decors en al die technische frutseltjes. 

Augustine Lofthouse is een geniaal wetenschapper die veel heeft betekend voor het ruimtereizen naar de verre Jupiter-maan K-23 . We bevinden ons inmiddels in het jaar 2049: verkenningen in de ruimte hebben er inmiddels toe geleid dat de betreffende maan aangewezen is als beste alternatief voor de mens om in de ruimte verder te kunnen leven.

Dat blijkt nodig omdat de aarde er nog erger aan toe is dan we nu - in 2021- kunnen vermoeden. Radioactieve straling is toegenomen tot een te gevaarlijk niveau en men moet over gaan tot evacuatie. Dat moet allemaal plaatsvinden vanaf bases in de poolcirkel waar - zoals voorspeld - de vernieting van de aarde als laatste zal toeslaan. Lofthouse is vastberaden: hij gaat niet mee, hij weigert in de capsules te stappen die de menen weg brengt. Zijn aardse taak zit erop , vindt hij. Hij is ziek en heeft toch al niet lang meer, dus gunt hij zijn plek aan anderen. Op deze manier kan hij proberen om vanaf aarde de contacten te onderhouden met de ruimte.

Daar , in die ruimte, zweeft op dat moment het ruimteschip Aether, dat onderzoek heeft gedaan op K-23 en nu terug op weg naar aarde is om de bevindingen te delen. Ze krijgen echter steeds maar geen contact met de thuisbasis, wij weten dankzij bovenstaande gebeurtenissen waarom dat is.   
Lofthouse heeft ondertussen nog een andere achterblijver ontdekt, een jong meisje genaamd Iris en hij ontfermt zich over haar. Samen ondernemen ze een barre pooltocht om vanuit een andere basis te proberen contact te krijgen met ruimteschip Aether. Zowel in de ruimte als op aarde hebben de laatste mensen moeite om de omstandigheden te doorstaan. 

Met : George Clooney, Felicity Jones, David Oyewolo, Carolinn Springall, Kyle Chandler

Money Monster - Jodie Foster

Money Monster op IMDb (6,5)

Afhankelijk van in welke hoek van het politieke en financiële spectrum je je bevindt, is dit een interessante film. De film is een morele stellingname tegen de in zichzelf gekeerde regelgeving van Wall Street ("als het volgens de regels gaat, is alles geoorloofd") . Als je het daarmee eens bent, zul je dit een dertien-in-een-dozijn film vinden. Als je denkt dat men er best eens over na mag denken wat al die regels in dat financiële web allemaal voor inhumane consequenties hebben, dan zit je naar interessant werk te kijken. Ik ben van die laatste categorie.

Lee Gates is presentator van een beurs- annex showprogramma , zeg maar een mix van RTL-Z en the Voice of Holland. Hij babbelt makkelijk en is in alles de arrogante gruwel die je in dat wereldje tegenkomt. Met veel bravour geeft hij investeringstips voor mensen die het snelle geld najagen. Tijdens de uitzending wordt Lee (George Clooney) ineens ruw onderbroken door een indringer in de studio: de man is gewapend en heeft het onder anderen op Lee gemunt. Terwijl alles live op tv te volgen is (eerst de VS maar al snel mondiaal) merken we dat gijzelnemer Kyle verhaal wil halen over een mislukte investering: Lee had hem en alle andere kijkers geadviseerd geld te steken in een bedrijf waarvan de waarde van de ene op andere dag 800 miljard dollar achteruit brandde. Lee moet zich verantwoorden en wat hem betreft ook de directeur van het bedrijf. Ter illustratie van zijn eisen heeft hij twee bomgordels: een voor Lee en een voor de zakenman. Om te voorkomen dat Kyle de boel laat ontploffen en daarmee al het studiopersoneel doodt, begeleidt Lee's regisseuse (Julia Robert) gijzelaar en gijzelnemer door de hele uitzending heen.
Langzamerhand leren we de redenen van de onvrede van de aandeelhouders, langzamerhand leren we dat deze mensen grotesk geflest zijn. Maar we leren ook dat het eigenlijk allemaal volgens de regels is, dat het ongebreideld winstbejag gewoon in 's lands financiële statuten staat en dat Wall Street zich die rechten volledig wettelijk toe eigent. Je kunt het oneerlijk vinden, je kunt het anachronistisch vinden, maar het mag blijkbaar. Want een beetje ondernemer heeft het recht om zoveel mogelijk winst te maken. Ik vind er wat van. En nu blijkt dat ik niet de enige ben.

Interessante film. Voor de een simplistisch, voor de ander doorwrocht.

Met : George Clooney, Julia Roberts, Dominic West, Jack 'o Connell

The Boys in the Boat - George Clooney

The boys in the boat op IMDb (7,0)
 The Boys in the boat op Moviemeter (3,06)

The Boys in the boat op Wikipedia

Zelf ken ik roeien alleen van de machines in de sportschool maar mijn dochter heeft nog enige tijd sportief over de Bosbaan geracet in haar studententijd. En aangezien ons land nu weer de locatie is van het WK roeien kwam deze film haast actueel op mijn pad. Enige twijfel (sportfilms kennen immers vaak wel spanning, maar zelden een verrassend verloop) maar aan dit waargebeurde verhaal dat filmgigant George Clooney vorm gaf, wilde ik me wel overgeven. Pittige namen op de lijst : Joel Edgerton en Callum Turner onder andere, het kon nog best wat worden. 

1935, randje 1936, Washington State in de VS. Joe Rantz leeft aan de rand van de maatschappij, hij overleeft net aan. Moeder overleden, vader vertrokken om verderop werk te zoeken: daar sta je dan als jochie van veertien. Joe heeft een manier gevonden, woont in een auto en heeft op een of andere manier toch toekomstplannen: hij wil de maakindustrie in, hij wil wat met zijn handen gaan doen. Om die reden geeft hij zich op voor een technische studie maar hij komt erachter dat hij amper het schoolgeld kan betalen, laat staan dat hij onderdak en eten kan bekostigen. Maar dan.. Hij hoort van een oproep van de plaatselijke roeicoach: die wil een sterk studententeam opleiden dat - bij bewezen resultaat- kans maakt om volgend jaar naar de Olympische Spelen in Berlijn te worden uitgezonden. Dat gegeven kan Joe maar matig interesseren maar de toevoeging dat de opleiding bekostigd wordt en dat men dus woon- en leefkosten vergoed krijgt, wekt de definitieve interesse van Joe. Hij en zijn studiemaat erop af!

Trainer Ulbrickson is niet de standaard drillsergeant die je zou verwachten, maar makkelijk is ie ook niet. Hij verlangt discipline - uiteraard- maar hij verlangt vooral teamgeest. Immers: een 8 met stuurman-boot haalt geen enkele eindstreep zonder samen te werken. Joe wordt bloedfanatiek, vindt extra motivatie in de wedstrijden tegen dik gefinancierde universiteitsteams en krijgt en passant ook nog een klein bijbaantje in het onderhoud van de roeiboten. Alle seinen lijken dus op groen te staan, zelfs het pad der liefde lijkt begaanbaar, maar Joe komt maar moeilijk los van zijn armoedige verleden en van zijn afwezige vader. Het bemoeilijkt de route naar de overwinning, de Olympische Spelen lijken tóch een onhaalbare kaart voor Joe.

Met: Callum Turner, Joel Edgerton, Peter Guinness, Sam Strike, Luke Slattery

FIN - song : Alexandre Desplat- The boys in the boat

The Tender Bar - George Clooney

The Tender Bar op IMDb (6,8)

The Tender Bar op Moviemeter (3,07)

Matige kritieken voor de nieuwe Clooney-film , maar ik vond het wel wat hebben. Lekker lome coming-of-age film , beetje Sundance-sfeertje erin. Enorm Amerikaans, dat wel. Deze film is vast niet voor iedereen te verhapstukken. 

Alweer een verhuizing, de moeder van JR moet toegeven dat haar huwelijk mislukt is en keert terug naar het huis van haar ouders. Zijzelf vindt het een nederlaag, maar JR vindt het fijn bij de eigenwijze negatieveling die zijn opa is. En meer nog: hij vindt het fijn om weer in de buurt van oom Charlie te zijn. De broer van zijn moeder is een lieve man die minder ambitieus lijkt dan zijn zus, maar die in werkelijkheid groot droomt en die bereid is tot het geven van wijze levenslessen aan zijn kleine neefje. 

Charlie runt een café, The Dickens Bar, waar aan de toog ouderwets taaie levenslessen worden gegeven maar waar door de barkeeper uitgestraald wordt dat kennis belangrijk is. Niet alleen de boeken van de naamgever van de kroeg liggen er in de leeskast, er is een uitgebreide bibliotheek aanwezig. Charlie leert JR dat lezen de sleutel is tot alle wijsheden en studies. Zelf heeft Charlie nooit gestudeerd, maar hij heeft wél de antwoorden op de vragen van jongelingen en van oude barhangers. 
JR hangt aan de lippen van zijn oom , die voor hem veel meer een vader is dan de afwezige alcoholische vent op afstand, die hij eigenlijk alleen maar van de radio kent waarop deze te horen is. 
Ondanks alle kansen-achterstanden die JR zo al vroeg oploopt, weet hij het te schoppen tot de Yale-universiteit. Het is hard werken, maar bij elk voorkomend probleem haalt JR in gedachten de lessen van zijn oom erbij. Die rechtenstudie, het mocht wat, JR heeft het plan opgevat dat hij wil schrijven. Want schrijven is het realiseren van dromen. 

Met : Tye Sheridan, Ben Affleck , Lily Rabe, Daniel Ranieri, Christopher Lloyd

 FIN - song : Steely Dan - Do it again

The Ides of March - George Clooney

Daar zit je dan met je goeie gedrag: potentiële prachtfilm, scala aan goede acteurs, doortimmerd plot en ook nog s premièreweek: dat wordt dringen.
NOT, met zn viertjes in de zaal op vrijdagmiddag. Wat zegt het cliché dan? "De wegblijvers kregen ongelijk".

Want hier houden we van, van die films die je helemaal gaar ratelen met hun snelle dialogen , hun voortdurend wisselende machtsposities en hun onnavolgbare , achteraf logische, denkwijzes.

Ryan Gosling -rising star ten top - speelt Stephen Meyers, de talentvolle spindocter van democratische presidentskandidaat Morris (Clooney zelf!). Tussen hen in staat nog de gelouterde Paul Zara, waarin ik gelukkig mijn favo-acteur Philip Seymour Hoffman weer s ontmoet. Voeg daar nog Paul "Sideways" Giamatti als campagneleider van de tegenkandidaat aan toe en je topcast is compleet.
Wat de film sterk illustreert is dat een run for presidency ook een run is voor zelfprofilering, zowel van de politici als van de beroepspolitici-makers. Werkelijk iedereen wordt tegen elkaar uitgespeeld, geen mens is zeker van zn plek en vooral: principes blijken van bordkarton, overleven en ellebogen is van cruciaal belang.

Schitterend uitgeweven plot, topdialogen, zelfs nog een beetje love interest. Nou ja, een beetje: het is juist die interest die allesbepalend wordt.

Zowel voor de arthouser als voor de sterrenkieker: must-see!! Tbv Herr Punct: het is een 8- geworden. Nou vooruit, een 8!
En zie hier: de ware Idus Martiae

Gravity - Alfonso Cuaron

Gravity op IMDb
Ik overwon mijn weerstand tegen dingen die met de ruimte en scifi-weergaves te maken hebben, ik negeerde mijn desinteresse voor teveel technisch gebabbel. Ik moest deze film zien. Het werd me opgedragen door een mij bekende filmrecensent: "het IS geen scifi, ook JIJ vindt dit goed. En anders..."
Anders zou er iets mis zijn met me.

Welnu, er is niets mis met me: ik vond het een goede film. Inderdaad is het gewoon een menselijk verhaal over angst, eenzaamheid en het overwinnen van deze beide lastige gevoelens. Het speelt zich toevallig alleen af op grote afstand van de aarde, in een desolate omgeving. Zoals die er op aarde ook zijn, maar dit levert veel meer spectaculair beeldmateriaal op. Vol op!

Dr Ryan Stone (Sandra Bullock)  is een wetenschapper die op een van haar ruimtereizen reparaties uitvoert aan de buitenzijden van een ruimtestation. Daarbij hinderlijk doch vrolijk becommentarieerd door Matt Kowalsky (George Clooney), een ervaren astronaut die zijn collega's daarboven door hun werkuren heen babbelt.
Er blijkt stront aan de knikker in space : "De Russen" hebben een spionagesatelliet vernietigd en het ruimtepuin (wat is dat toch een heerlijk woord: debris ) komt de kant van onze vrienden op. Geen tijd meer om de reparatie af te ronden, ze moeten naar binnen en hopen dat het goed gaat. Net te laat! Ze slaan los en drijven door de eindeloze ruimte. Het eerste ruimtestation dat hulp kan bieden is gelukkig dichtbij. Derwaarts!
De problematiek van zuurstoftekorten, botsingen met rondvliegende stenen, het onvermogen om elkaar te beschermen maken dat de film als retespannend kan worden ervaren. Ook ik leefde mee, nog net niet op het puntje van mn stoel .

Clooney in een vriendelijke rol, Bullock in een niet-hysterische en bij vlagen sensuele rol : het dient des kijkers oogstreling. Ik snap de hype, ik snap de enorme box-office opbrengsten: Gravity is een prettige film om naar te kijken, zowel qua plot als qua beeld.

Confessions of a dangerous mind -George Clooney

Gistermiddag zomaar s een bakje uitverkoop-dvd's aangeschaft, er gaan dus nog n paar oudjes volgen in deze recensiereeks. Be aware!

Deze stond nog op het lijstje omdat ik het "alles wat ie aanraakt, verandert in goud" principe van de regisseur huldig. Op ER na heb ik toch wel zo'n beetje alles gevolgd van wat deze interessante kerel klaarspeelt.

Deze film vertelt het -op waarheid gebaseerde- verhaal van Chuck Barris, een ongelooflijke wannabe die smacht naar succes. Succes bij de vrouwen, succes bij de media , succes in het leven. Gek genoeg lukt zijn doorzichtige plan redelijk en weet hij tv-formats op de amerikaanse buis vertoond te krijgen.
in diezelfde periode wordt hij echter benaderd door een CIA-agent, die dermate veel van hem blijkt te weten dat ie min of meer verplicht wordt om voor de CIA taken op te gaan knappen. En die twee werelden blijken elkaar slecht te verstaan, althans veel van meneer Barris te vragen.

Tweede deel van de film was een stuk interessanter dan t eerste, bij elkaar was t wel een vol-te-houden-film. Met overigens een karrevracht aan cameo-rollen...

Hail, Caesar! - Joel & Ethan Coen

Hail, Caesar! op IMDb (7,0)
Première-avond gister en toch geen volle zaal. Het had een voorteken kunnen zijn. Want uit alles bleek al dat dit niet de beste film zou zijn uit het oeuvre van de regisserende broers. Nu is het ook godsonmogelijk om de sterkste titels te overtreffen, maar vraag is welke wat voor een positie deze op hun eigen ranglijst gaat bezetten. Eigenlijk gaat het nergens over.
Gek genoeg denk je dan achteraf dat je toch hebt laten beetnemen door de broertjes. Want wat je net hebt ondergaan, is wél echt film. Het is spektakel, het is kundig geregisseerd en vormgegeven. Het is ontregelend en bij vlagen zeer humoristisch (de scene met de vier geestelijken aan tafel is nu al een klassieker). En als je al die elementen bij elkaar optelt, kom je toch tot de slotsom dat het de gang naar het filmtheater waard was.
Twee uurtjes onderhouden worden, onschuldig vermaak met hier en daar lichtpuntjes. Niet goed genoeg voor opname in de galerij der klassiekers, maar zeker goed genoeg voor een fijne avond.

Eddie Mannix is een fixer. En dan niet een in de drugscene, nee. Hij is de man die de sterren van de filmstudio beschermt voor blunders en media-schandalen, hij houdt iedereen uit de wind. De film neemt ons een dagje mee naar zijn werk. In een kort tijdsbestek zien we zijn omgang met dronken filmsterretjes die zich bijna laten misbruiken, met een grote zwem-ster die ongewenst zwanger is geraakt, met een top-acteur die gegijzeld wordt door crypto-communisten, met haaien van de pers (die toevallig alle twee door Tilda Swinton worden gespeeld) en met een zakenman die hem probeert los te weken bij zijn baas. Eddie slaat zich overal doorheen. Het is zwaar, maar hij moet het doen.

Meer dan dit is het niet, de film. Mager, natuurlijk. Maar snap dat zelfs met dit flinterdunne gegeven de kleinzoons van Jan Pieterszoon helemaal los kunnen gaan. Een keur aan grote Hollywoodsterren komt voorbij, ze dringen om een plekje op de aftiteling. En ze zijn bereid zichzelf daarbij danig voor joker te zetten. Dat is de kracht van de regisseurs. En dat maakt hun films altijd de moeite waard.

Met oa: Josh Brolin, George Clooney, Scarlett Johansson, Alden Ehrenreich, Ralph Fiennes. En, als je goed kijkt, heel even met Quentin Tarantino.

The Descendants - Alexander Payne

Gelauwerd en nog veel te lauweren ook, zo schat ik in.
In een ijzige filmzaal zag ik een warme film, een film die een schitterend midden houdt tussen schaterlachen en tranenplengen. Met dialogen en filmkarakters die bij vlagen doen denken aan the Coen Brothers komt het vrolijke en grappige deel ruim aan bod. Met het verloop van het verhaal en de ontwikkeling in de familiebanden benadert de film het larmoyante van Terms of Endearment en dergelijke tragiek.

George Clooney schittert, laat dat duidelijk zijn. Nog niet eerder zag ik hem zo sterk een rol vervullen, zonder te vervallen in speelsheid of overacting. Hij is de oprecht gekwetste vader - aanstaand weduwnaar - die de zware verantwoording over twee lastige en opstandige dochters krijgt. Terwijl moeder nog niet overleden is maar het gezin weet dat haar coma eindig is, wordt stukje bij beetje haar handel en wandel ontleed. Pijnlijk ontleed, mag je wel zeggen. Verwijten vliegen over en weer, maar vader doet zijn best om respect voor zijn vrouw overeind te houden en tegelijkertijd de banden met zn dochters aan te trekken.

Schitterend gespeeld, ook door Shailene Woodley, die de meer dan opstandige probleemdochter Alex speelt. Karakter, daar draait het om in deze prachtfilm

Oh Brother, Where Art Thou? - Joel & Ethan Coen

Oh Brother, Where art thou? op IMDb (7,7)
 Oh Brother, where art thou? op Moviemeter (3,63)

Oh Brother, where art thou? op WIkipedia

Aan het einde van een intensief weekend nog eens drie uur in de filmzaal zitten, het was een iets te grote opgave voor ons gisteravond. Change of plans derhalve en vanaf de bank checkte ik wat er nog op de schijf stond. Deze bijvoorbeeld: 25 jaar oud inmiddels en op het punt van vervallen van de harddisk. Redenen volop om deze weer eens op te pakken en hoe fijn was dat? Deze film is nog altijd een feestje om te gaan. Goede - vooral onderkoelde- humor, topacteerwerk, dito regie en een grote hoeveelheid vaart. Filmbeleving ten top, derhalve, in deze héééél losjes op de Odyssee van Homerus gebaseerde vertelling. 

We gaan een krappe 90 jaar terug in de tijd, naar de Amerikaanse staat Mississippi. Het is nog de tijd van chain gangs, het is nog de langzaam ter ziele gaande tijd van het Wilde Westen. Drie gevangenen ontsnappen tijdens het zware werk langs de weg. Ze zitten met de ketenen aan elkaar en moeten dus goed samenwerken om daadwerkelijk weg te komen. Dat is nog niet makkelijk want ze zijn drie totaal verschillende persoonlijkheden: de wijsneuzerige ijdeltuit, de negatieve cynicus en de goedgelovige simpelkees. Een ideale cocktail dus voor veel grappen over hun respectievelijke karakters. 

Het doel van de drie is een schat op te graven die een van de drie verderop in de staat begraven heeft. Ze moeten snel zijn want binnen een week gaat de staat precies dat gebied onder water zetten, dan wordt de schat onbereikbaar. Een struikelende tocht begint: terwijl de politie hen op de hielen zit, ontmoeten ze de fameuze bluesgitarist Robert Johnson, worden ze verleid door het gezang van drie wonderschone Sirenen, nemen ze een singletje op dat een instant succes wordt, worden ze bijna gelyncht door de KKK, worden ze voor politieke doeleinden gebruikt door de beide kandidaten van de provinciale verkiezingen en komen ze uiteindelijk zelfs in de buurt van de schat. Een schat die heel anders blijkt te zijn dan pommadeprins Everett de andere twee had voorgeschoteld.

Met: George Clooney, John Turturro, Tim Blake Nelson, John Goodman, Holly Hunter, Chris Thomas King, Charles Durning

FIN - song : The Stanley Brothers - Angel Band

The Good German - Steven Soderbergh

The Good German op IMDb (6,1)
1945, net na de oorlog. Berlijn gaat worden opgedeeld, Duitsland raakt de zeggenschap over zijn eigen gebieden kwijt. Dit wordt allemaal besproken en besloten op de conferentie van Potsdam.
In de aanloop daarheen keert een Amerikaanse journalist terug naar Berlijn om verslag te doen van deze conferentie. Hij krijgt een chauffeur toegewezen voor de verblijfsperiode, toevallig is dat iemand met vele connecties en dito praktijken.
De chauffeur (Tobey Maguire) loopt bij een van zijn louche handeltjes tegen de verkeerde aan en wordt vermoord. De journalist (George Clooney) gaat op onderzoek uit: wat heeft zijn voormalige vriendin Lena (Cate Blanchett) met deze zaak te maken? Wat is de rol van de Russische resp. de Amerikaanse generaals in dit verhaal? Al snel blijkt het te leiden naar één man , waarnaar alle partjien op zoek zijn. die persoon is Emil Brandt, atoomgeleerde. De man heeft onder dwang gewerkt voor de nazi's, maar wordt nu om zijn kennis dringend gezocht door de voormalig geallieerden.
De journalist ontrafelt het ene na het andere plukje van het geheim en begint langzamerhand groot gevaar te lopen. Hoe kan hij zorgen dat deze "goede Duitser" niet gedwongen wordt om zijn kennis in te zetten voor het maken van gruwelijke wapens?

Regisseur is Steven Soderbergh, daarvan heb ik wel zo'n beetje alles gezien. Niet alles van even hoge kwaliteit, maar wel altijd een boeiend verhaal. En bij deze komt daar nog een prachtige visuele verzorging bij. Stevige voldoende!