Medisch Centrum Noord

Gelukkig wel de hevige verkoudheid wat verder achter me gelaten (heb het met verve op mijn lief weten over te dragen, waarvoor netelige excuses) maar weest niet ongerust: er is plaats gemaakt voor allerlei andere pijntjes en ongemakken.
Ons veertigers-voetbalteam is dit jaar iets te zwaar ingedeeld door de optimistische voetbalbond, zo spelen wij thans week op week tegen jongeren van ná de kruisrakkettendemonstraties, van ná de laatste strenge winters, van ná de Berend Boudewijn Kwis en van ná de succesjaren van Johan Cruyff.
De belegering door al die jonge jochies heeft er voor gezorgd dat er van onze 17 man sterke (ahum) selectie thans acht in, om of op de lappenmand verblijven. Dat varieert weliswaar van krukken tot revalidatie achter het bureau maar toch! Ernstig dient in overweging genomen of we er nog wel een seizoen aan dienen vast te plakken.
Ik ben doorgaans te eigenwijs om toe te geven dat er iets met me aan de hand is, maar de klapkuit waar ik thans over beschik dwingt mij te erkennen dat ik a.s. woensdag de binnen-training maar moet overslaan, omdat ik anders de volgende zondag-wedstrijd zeker niet ga halen.
Gisteren ging in de kleedkamer al het voorstel rond om op de terugweg langs de weg maar een kist appels te kopen om zo in één keer het hele team van de verdiende fruitmand te kunnen voorzien.
"geef het maar toe, want je bent nog snel maar nog eerder moe..." (en dan ben ik al niet eens meer snel...)