Nog eens Eriko!

Vrijspraak! Het hele land op zijn kop: de triggerhappy sergeant Erik O. is vrijgesproken. Daar valt wat voor te zeggen: sinds wij onder martial law leven, dienen we onze verwachtingen over het toepassen van basisregels ook te verslappen.
Andere kant is dat die Irakees natuurlijk niet aan zijn hart bezweken is, er moet dus iets zijn gebeurd. Maar goed, daar was het hof voor; zeg ik dus niks meer over.

Waar ik wèl over val is dat nu een fors deel van ons land valt over de lijdensweg die heer O heeft moeten ondergaan tijdens die valselijke beschuldiging. Is in principe zo, maar niemand heeft het daarover als we kijken naar dat Utrechtse gezin waar het hele interieur is vernield uit oogpunt van terrorismebestrijding terwijl ze de dag erna alweer wegens bewijsgebrek werden vrijgelaten. Of die mensen die werden gearresteerd omdat ze opvallend zouden hebben gefilmd in Den Haag, maar ook weer wegens geen bewijslast werden vrijgelaten.
Ik geef toe, het lijkt op een queeste als je al mijn blogs leest, maar ik kan er niet tegen dat er kennelijk een kwalificatie bestaat voor A- en B-nederlanders.