Praten en co

Het was nou juist de enige avond dat ik geen afspraak had deze week. Lief had fijne winterkost in gedachten en bovendien een caba-dvd en witte wijn in huis gehaald.
Dan: de bel!! Vriend Co komt even de cd's ophalen die ik hem in bruikleen heb beloofd (woensdag gatie naar de IDFA, een docu over de manisch depressieve rockzanger Daniel Johnston. Laat ik daar nou twee schijven van in huis hebben).

Dat had het zo ongeveer kunnen zijn voor de maandag. Maar nee: we raakten in gesprek, deden een wijn en zetten een forse boom op over toekomstplannen, over pijn uit het recente verleden, over werk en over de gegroeide vriendschappen van de laatste jaren.
Het werd laat, bijna te laat voor de startavond van de werkweek. Maar wel beschouwd was het allemaal nog te kort: op zulke avonden staat geen maat, die moeten spontaan de agenda vervuilen.
Ik duim voor Co, die hedenmorgen een belangrijke beslissing voor zijn toekomst neemt..