Net als het onderwerp van deze documentaire, is ie zelf spraakmakend en discutabel. Mensen spreken over vooringenomenheid, mensen spreken over "blind links activisme', mensen spreken. Mensen spreken.
Bergman beschrijft de weg die ze volgt als ze begint haar sympathie uit te spreken die Zwarte Piet uit het Sinterklaasfeest wil halen wegens racisme. Zij dacht er zelf blijkbaar al langer zo over en vindt dat die mening niet alleen door gekleurde mensen moet worden uitgedragen als zij niet de enige zijn die er zo over denken.
Systematisch toont ze aan hoe subtiel racisme in onze samenleving verweven zit. En uiteraard is van iedereen de verdediging "Ik ben geen racist, maar....". DAT is de grote boodschap van deze docu en daarom is belangrijk. En - wat mij betreft- goed.
Schitterende hoogtepunten zijn wat mij betreft de twee cases die ze in de docu aanvoert: met Sint en twee geschminkte Pieten door London lopen om te kijken of men daar óók inziet dat het niet racistisch is doch schoorsteenroet. Ze worden nog net niet tegen het plaveisel geslagen, maar ontvangen ferme tegenreacties op hun verkleedpartij.
Andere is een sociaal experiment in het Vondelpark: 3 eender geklede mannen zagen een fietsketting los, midden tussen het volk. Waar de blanke man geen strobreed in de weg wordt gelegd (en zelfs hulp wordt geboden) , krijgen de Noordafrikaanse en de Afrikaanse man te maken met politie, met fotograferende mensen en met voorbijgangers die ronduit vragen "is die fiets wel van jou?".
Het is hard, mensen, maar ze toont aan dat het er zit. Niet iets om van te schrikken, maar ook niet langer mogelijk om te ontkennen: de blanke mens heeft een kern van racisme en superioriteit in zich gebakken zitten. White privilige, it is.
Ik vond m sterk, deze documentaire.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten