Interessanter was de andere film die ik gisteravond bekeek. Een docudrama, noemen we dit. Het is documentarisch opgezet, maar het verhaal lijkt te zeer bedacht en verzonnen om helemaal waar te kunnen zijn.
Twee Belgische mannen, de een Waal en de ander Vlaming , leven met overtuiging de zelfkant des levens. Afgekeurd door de maatschappij, uit de relatie gestoten, nog net niet have- en dakloos. Een enkel middel redt en rest hen: alcohol.
In grote hoeveelheden en met grote regelmatig is de liquide vriend hun bindmiddel. De film lijkt een soort "Leaving Las Bruxelles" te worden als plots een van de twee een moment van inkeer krijgt. Hij wil het nog één keer proberen, nog één keer een vader voor zijn kinderen te zijn en een bezoekregeling tot een goed einde te brengen. Hij gaat in de detox.
De enige die hem daar bezoekt, is zijn drinkebroeder. Ze blijven in contact en na afronding van zijn periode van onthouding komen ze ook weer bij elkaar over de vloer. Ik zeg: tijdbom.
Hoewel bij vlagen iets te langdradig was dit toch een interessante kijkbeleving.Speelden deze mannen nu zichzelf? Speelden ze een rol? Hoe diep is België gezonken? Overdenkingen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten