Menig cinematografisch uurtje heb ik al doorgebracht met de Finse filmfamilie Kaurismäki. Stamvader Aki, enkele zoons en ik geloof ook nog een dochter: allemaal maken ze films met een duidelijk stempel van Scandinavische makelij. Traag, vervreemdend en een fijn soort zelfkanthumor.
Ikke like!
De verhaaltjes zijn meestal niet heel vet, aan de magere kant eerder. Het gaat om het spel , het gaat om de verbeelding. Zo ook in deze roadmovie.
Succesvol pianist komt terug van een concert en ziet een -in zijn ogen dronken- man voor de deur van zijn appartement liggen. Het blijkt zijn vader te zijn, een man die hem al in zijn vroegste jeugd verliet en nooit meer iets van zich liet horen. Ze komen in gesprek, langzaam weet vader zoonlief van zijn goede bedoelingen met de terugkeer te overtuigen.
Om dat te laten zien moeten ze op weg: naar zijn onverwachte zuster, naar zijn ex die met zijn dochter naar Lapland is vertrokken, naar motels en hotels en uiteindelijk, ja uiteindelijk naar de bron van hun gezamenlijk bestaan.
Zoals gezegd: verhaaltje is binnen de minuut verteld maar de knappe humor, de lowlife karakters en de kortste weg naar hoop zijn allemaal ingrediënten die ik graag in een film terug zie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten