Zeer sterke film over ambitie, over macht en gedrevenheid. En, niet onbelangrijk, over de beste willen zijn en niet met middelmaat genoeg nemen.
Andrew is een jonge conservatoriumstudent die de beste wil worden. De beste drummer, wel te verstaan. Hij zit uren in zijn oefenhok en wordt opgemerkt door Terence Fletcher. Deze leraar/dirigent heeft een reputatie zijn conservatoriumband samen te stellen op basis van alleen excellente prestaties. Ritme, gehoor, toon, discipline, dienstbaarheid : slechts met de juiste mix van deze ingrediënten verdien je een plekje in de groep die de wedstrijden langs gaat om de eer van het conservatorium te verdedigen.
Fletcher is spartaans, Fletcher is onmenselijk en onredelijk, Fletcher is zelfs onbehoorlijk. Fouten maken betekent tot de grond toe afgemaakt te worden, te worden beledigd en, ultieme consequentie, verwijderd uit de band of zelfs van de opleiding.
Andrew ontwikkelt een haat/liefde verhouding met die rare man. Hij zegt z'n ontluikende verkering op en gaat aan de slag: hij moet en zal in die band, hij moet en zal de jazzdrummer worden waar jaren later nog over gesproken wordt. Fletcher ruikt dat, misbruikt dat en kleineert hem waar hij kan. Het loopt uit op een clash.
Schitterende film, met een onnavolgbaar goede rol van J.K, Simmons als Terence Fletcher. Film zoals film is bedoeld: het zuigt je op in een verhaal dat niet per se het jouwe hoeft te zijn, als je je maar kunt inleven in de confrontatie der hoofdpersonen. Sterk eindlijstjeswerk .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten