Het was ff doorbijten, maar ik heb weer eens "een Japanner" doorstaan. Moeizame films soms, stevig traag , als was het om te vluchten van die zeer jachtige Japanse maatschappij. Daar staat tegenover dat er veel poëzie in de beeldvoering zit, dat er een vermogen in zit om kleine verhaaltjes als zeer belangwekkend uit te lichten. Dat is een pré, dat maakt ze interessant.
De film draait om twee 16-jarigen die in een stil plaatsje ergens aan de Japanse kust wonen. Beiden hebben hun growing pains: de jongen (Kaito) woont bij zijn moeder (vader zit ver weg in Tokio) en heeft heel veel moeite met haar pogingen om weer een nieuwe partner te vinden.
Het meisje (Kyoko) lijdt mee met haar op sterven liggende moeder en met haar zorgende vader.
De beide tieners worden opgeslokt door hun huiselijke problemen maar veren beiden pas echt op als ze samen zijn. Ze fietsen langs de kust en proberen de problematiek van volwassenen te begrijpen. Zij wil wel verder dan alleen maar vriendjes zijn, hij twijfelt : hij ziet aan het voorbeeld van zijn moeder waar liefde en seks toe kunnen leiden.
Kalm kabbelt de film voort, er gebeuren wat dingen aan de kust en het tweetal gaat langzaam voort op zijn levenspad, daarbij geholpen door de wijze lessen van de immer vissende visser.
Beeldvorming van de film is fraai, natuur en mens zijn fraai verweven. Geen topfilm, wel aardig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten