Ja, kijk maar eens goed naar dat plaatje. Zo voelde het ongeveer, anderhalf uur kijken naar bloemen die langzaam gaan hangen. Niet het verhaal was daarbij de bottleneck, maar de manier waarop het gebracht werd. Geen enkele dialoog. Nul dus. Louter stemmen die gezet werden onder beurtelings een diaserie van verschillende beelden en foto's en onder bewegende beelden van mensen die je niet zag praten. Louter voice-overs . En dat wordt vervelend.
Verhaal draait eigenlijk om een man die in de gevangenis belandt na het veroorzaken van een dodelijk ongeluk (en na vervolgens doorrijden). Zijn ex, zijn moeder, nog wat losse bekenden vertellen hun verhaal over hoe ze dat ervaren hebben, hoe ze met het bezoek in de gevangenis omgaan en hoe ze omgaan met hun verweven leven met een crimineel. Tussendoor krijgt hij (we noemen hem Pierre) ook de kans om zijn visie op het verhaal te vertellen.
Stomvervelend. Tja
Geen opmerkingen:
Een reactie posten