Iedereen heeft tegenwoordig een reden om zich verongelijkt te voelen. Hele volksgroepen rammelen aan de poort van de aandacht, menig clubje schreeuwt om waardering. Daar hoef ik hier geen opsomming van te geven.
Layla is zo'n meisje , dat heel hard knokt om de strenge islam onder de aandacht te brengen. Ze kapittelt haar ouders over hun verwesterde gedrag, ze probeert haar broertje mee te krijgen als strijder voor "rechtvaardigheid voor onze broeders en zusters'.
Vader en dochter vervreemdden snel van elkaar, want het was niet altijd zo. Maar al snel is het punt daar dat ze van hem te horen krijgt "dat ze zijn dochter niet meer is". Dat heeft ze zelf voor elkaar gebokst door in burka te demonstreren bij de moskee waar paps heel trouw zijn gebeden zegt. Niet streng genoeg, volgens Layla.
Dan gaat het hard. Ze zoekt toevlucht tot medestanders, krijgt kennis aan een stille doch radicale jongen en voor we het weten rijdt er een getrouwd stel rond in Jemen. Daar merkt Layla dat het toch allemaal veel minder romantisch is dan ze dacht, die broeder-en-zuster-strijd. Ze wordt teruggeworpen door haar man, ze moet haar plek kennen als vrouw en zo voort. Ondertussen bereidt haar man zich voor op "heldendaden" , om zo zijn geloof maar in andermans gezicht te drukken.
Berouw helpt niet veel, te veel te laat. De harde Layla blijkt toch veel broze plekken te hebben.
Natuurlijk, de islam is vreugdeloos. En de radicale islam zelfs harteloos. Maar toch doet het zeer om een jong meisje haar kansen te zien vergooien, omdat ze denkt dat het nodig is voor een rechtvaardiger maatschappij. Haar maatschappij, that is.
Goede film. Je wordt er boos en verdrietig van. Maar het is een goede film.
Met : Nora el Koussour Ilias Addab, Hassan Akkouch
Geen opmerkingen:
Een reactie posten