An sich kan ik een beetje vaagheid wel hebben, maar deze film doet het erom. Geïnteresseerd geraakt door de informatie-beschrijving klikte ik deze aan. En nog steeds vind ik de boodschap van de film fraai, maar de uitwerking tergde me. Het werd iets te onwezenlijk gebracht. Jammer, dat had directer gekund.
Jesse is een 15-jarig knulletje dat met een groepje vriendjes al zijn tijd verdoet aan fietscrossen en BMX'en. Het leven is niet gecompliceerd. Totdat hij getuige is hoe een vriend, ook lid van diezelfde fietsgroep, in een winkelcentrum met zinloos geweld te maken krijgt en overlijdt.
Niet alleen het getuige zijn trekt zwaar op Jesse, ook het gevoel dat hij niets gedaan heeft, niets heeft gedurfd. Hoeveel begrip we daar ook allemaal voor kunnen hebben, het begint bij hem te knagen. Hij is een vriend kwijt en hij twijfelt aan zijn eigen aanstaande mannelijkheid. Hij verzwijgt het allemaal, verstopt zich en durft pas langzaam aan weer terug te keren in de fietsersgroep.
Het aanvankelijke begrip van die jongens slaat om als een van hen Jesse zijn gebrek aan daadkracht begint te verwijten. Langzaam kantelt de opinie, sommigen denken dat zij allemaal een vriend kwijt zijn door Jesse's angst en afzijdigheid.
Een sterk gegeven, toch? Exact. Ik had dat graag anders uitgewerkt willen zien dan in dreamsequences en vage omgevingsbeelden. Misschien begreep ik het niet allemaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten