Stranded

Gisteren, na t klus- en inkoopwerk nog even met de meiden naar t strandje: even een duik in Thijsselmeerwater om enigszins een fris gevoel te krijgen.
twas al tegen zessen, veel volk was al huiswaarts of ging net. We waren er een tijd niet meer geweest: de kindvriendelijkheid van t strand liet de laatste twee drie seizoenen te wensen over.
Brommertjes, glaswerk, ietwat sociaal onaangepast gedrag: t wint t allemaal van de gezinnetjes die hier hun kinderen een paar uurtjes ten doop konden houden.
Maar wak gisteren zag, tartte ook mijn eigen beleving en overschreed inderdaad mijn eigen tolerantiegrens...
ze waren al wat luidruchtig, die midden twintigers. En ach, ze bezigden taal die je neit hoort te bezigen als er om je heen nog zoveel jonge mensen ontspannen. En ach ach, de drank ging harder dan ie bij andere zongenieters ging.
Niets van dat alles is echter voldoende om mij van het te strand te verjagen. Als ze echter, ahum, onder mijn neus (en dus ook onder die van mijn kinderen) het foliepapier met coke doorgeven en gezamenlijk met een handdoek over de kop gaan zitten snuiven, dan is mijn zonnelol weg.

Wij gaan volgende keer naar de andere kant van de stad, naar het gezinnetjesstrandje langs de grote waal. daar staat weliswaar geen snackwagen, daar is geen douche- en toiletgebouw, maar daar lopen niet van die maatschappelijk mislukten rond als aan de schellinkhouterdijk. Stranded forever, they are..