Kom op nou, Bert, geef toe. Geef toe dat dit soort formulefilms niks voor jou zijn. Zelfs ondanks de in aanleg interessante onderwerpen (dictatuur, volksopstand, dood en verderf maar ook sociale cohesie) zijn dit films waarvan je alle stappen al mijlenver van te voren ziet aankomen. Dan maakt het niet uit of komende sterretjes als Shailene Woodley en Theo James vergezeld worden door arrivées als Kate Winslet of Naomi Watts. Dan is het teveel opgelegd pandoer. Dat gaat in The Hunger Games zo, dat gaat hier bij de Divergent-reeks ook zo.
In deel 2 van deze trilogie gaat onze heldin Tris opnieuw de strijd aan met de dictator Jeannine. Die doet met haar verdeel-en-heers-politiek wat potentaatjes doen: ze houden de wind eronder bij het volk door met de knoet steeds over een ander deel van het volk heen te gaan. Zo blijft de angst onder de groepering bestaan dat zij de volgende zijn die aan de beurt zijn. En angst voorkomt verzet of opstand.
Het draait om een magisch kistje dat de machthebbers hebben aangetroffen in het huis van de ouders van Tris. Die ouders zijn beiden omgekomen, waarvoor Tris zich verantwoordelijk voelt. En op dat sentiment wordt nogal ingespeeld. Het kistje kan alleen geopend worden door een Divergent, een afwijkende geest. Dat is dus iemand die niet lineair in een van de andere groepen in te delen valt, maar over karaktereigenschappen beschikt om van iedereen wat in zich te hebben. U snapt: de dame die er in het land het meest voor in aanmerking komt, is toevallig Tris. Maar die wil helemaal niet meewerken.
Er is geloof ik al een deel 3 uit. Ik denk niet dat ik die ga halen..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten