Je weet precies wat je krijgt. En toch is het schokkend om terug te zien, dit gekleurde verslag van hoe de Verenigde Staten zich de oorlog met Irak in rommelden. Je krijgt het voorgeschoteld vanuit een tegenovergesteld perspectief: niet die vanuit de motivatie dat Saddam een klootzak was en dat ie massavernietigingswapens, nee. We kijken hem vanuit de invalshoek van de journalisten Landay en Strobel, twee journalisten bij een onafhankelijk persbureau die heel graag Woodward en Bernstein willen zijn. Maar niet helemaal die kwaliteiten hebben, net zomin als de benodigde invalshoeken.
Natuurlijk hebben ze hun contacten en sprokkelen ze quotes bij elkaar , maar pas als de hoofdredacteur een fameuze journalist in huis haalt die bekend staat als horzel van de overheid gaat het balletje rollen. (Poeh, dat is een lastige zin).
We komen erachter dat de Bush-administration kostte wat kost die oorlog wilde. Was het om vader George te wreken? Was het onder druk van de wapenindustrie? Feit is dat Cheney en vooral Rumsfeld vol in zetten op de invasie.
De persjongens ondertussen moeten alle zeilen bij zetten om hun tegengeluid gehoord te krijgen, de ganse natie is bloeddorstig en wil 9/11 snel gewroken hebben. U weet wat er is gebeurd. U weet dus ook dat de wijsheid pas achteraf kwam. Gelijk met de waarheid.
Met : Woody Harrelson, James Marsden, Rob Reiner, Tommy Lee Jones
Geen opmerkingen:
Een reactie posten