Emotioneel lastige film: het is niet heel makkelijk om je sympathie steeds bij de juiste personen te leggen. Bekijk je het van een afstandje, dan zeg je dat je gekeken hebt naar een film over een sterke onafhankelijke vrouw die zich langzaam aan het losweken is van een lastige jeugd met een onverantwoordelijk stel ouders. Dat ze het überhaupt tot volwassene geschopt heeft , mag een wonder heten want het totale gebrek aan aandacht en zorgzaamheid van de ouders leidde tot levensgevaarlijke situaties. Waaronder één waarbij hoofdpersoon Jeanette ernstige brandwonden opliep maar nog net haar leven spaarde.
Neem je alle plotwendingen in je op en bekijk je het vanuit de kant wat die moeizame opvoeding de jonge vrouw allemaal gebracht heeft, dan wordt het een ander verhaal. Dan is die onconventionele opvoeding wel degelijk ergens goed voor geweest. Dan was haar vader niet alleen maar een losse-handjes-egöist die zwaar leed onder zijn alcoholverslaving. Immers: als je vader je leert om onafhankelijk te denken, als ie je leert om over andere dingen na te denken dan de gemiddelde mens, als hij je daarmee levenslessen meegeeft waar je tot in het einde der tijden iets aan zult hebben, dan was die opvoeding het wellicht allemaal waard.
Deze compleet verschillende invalshoeken maken ook dat de film lastig te plaatsen is, maar ik zet hem na ampel beraad toch in de hoek van "boeiend en behoorlijk geslaagd". Omdat het aantoont dat er veel relatief is aan zoiets belangrijks als opvoeding. Het gaat erom dat je elementen meekrijgt die je als volwassene kunt gebruiken, die je een beter dan wel zelfstandiger mens maken. Maar het was mooi geweest als het allemaal op iets veiliger basis had gebeurd voor de kinderen.
Uitstekend spel van de fijne Brie Larson, daarnaast een gebruikelijk afwijkende rol voor Woody Harrelson en een atypische Naomi Watts. De film is niet makkelijk, maar beklijft wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten